บทที่ 4 EPISODE 03(2)
“ได้ดิ แต่ไอ้ไฟมันอยู่บ้านนะ” ไฟ หรือ โคมไฟคือแฟนเก่าของฉันตอนเรียนโรงเรียนเดียวกัน เป็นฝาแฝดของพี่แคล
ความรักวัยเด็กจบลง เพราะพี่โคมไฟแอบไปเอากับเพื่อนต่างโรงเรียน เราสองคนจึงจบไม่สวย ฉันเคยถามเหตุผลว่าทำแบบนี้กับฉันได้ไง ไหนว่ารักกัน และคำตอบที่ได้มาก็คือ ‘วัยรุ่นอะหอม หอมไม่ให้แต่คนอื่นให้ พี่ก็เอาดิ’
ค่ะ มันคือเหตุผลของเขา และแน่นอนว่าเราจบกัน เพราะเพื่อนต่างโรงเรียนคนนั้นก็อ้างตัวว่าเป็นแฟนที่มากกว่าคำว่าแฟน แล้วฉันจะสู้อะไรได้
“คงดีกว่าพ่อแม่รู้อะพี่แคล” คงเป็นการพบเจอพี่โคมไฟอีกครั้ง หลังจากที่เราไม่ได้พบเจอกันเลยตั้งแต่ที่เลิกรากัน
ฉันคิดว่าในตอนนี้การเจอพี่โคมไฟย่อมดีกว่าการเจอพ่อแม่ของฉันแน่นอน
“งั้นขึ้นรถ เดี๋ยวพี่แวะไปส่งที่บ้านก่อน พอดีพี่มีนัดสำคัญ อาจจะกลับดึกหน่อย มึงอยู่ได้ใช่มั้ย นอนห้องพี่”
“ตอนนี้คงดีกว่ากลับบ้านของหอมแหละพี่” ฉันขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ของพี่แคล พี่แคลขี่ด้วยความเร็วที่คงที่ พี่แคลเป็นผู้หญิงก็จริง แต่จิตใจของเธอเป็นผู้ชาย ภาษาชาวบ้านก็เรียกว่าทอม ถ้าคนไม่สนิทมองผิวเผินก็จะแยกพี่แคลกับพี่โคมไฟไม่ค่อยออก เพราะทั้งคู่ความสูงห่างกันแค่ 5 ซม.
“อะนี่กุญแจห้อง มึงเข้าห้องพี่ไปแล้วก็อาบน้ำ เอาเสื้อผ้าของพี่มาใส่เลย นอนพัก เดี๋ยวพี่กลับมาพร้อมข้าวกล่อง แต่ถ้ามึงหิวมากก็มีมาม่าในตู้กับข้าวอะ เอามาต้มกินรองท้องไปก่อน พี่ต้องรีบไปเกินเวลานัดมาหลายนาทีแล้ว” พี่แคลจอดรถที่หน้าบ้านของเธอ ซึ่งฉันเคยมาเที่ยวเล่นเมื่อนานมาแล้ว
“จ้ะ ขอบคุณนะพี่”
“เออ ๆ ไปละ” เมื่อพี่แคลขี่รถออกไป ฉันจึงเปิดประตูรั้วเข้ามา
พี่แคลกับพี่โคมไฟอยู่กันสองคน เมื่อก่อนทั้งสองอาศัยอยู่กับยาย แต่เมื่อปีก่อนยายท่านเสียเพราะโรคประจำตัว จึงเหลือแค่สองคนพี่น้อง
ฉันปิดรั้วบ้านและเปิดประตูหน้าบ้าน เข้ามาในบ้าน ตรงไปยังห้องของพี่แคล ที่ไว้เนื้อเชื่อใจเพราะว่าเราอยู่โรงเรียนเดียวกัน ใช้ชีวิตคลุกคลีกันมามาก มีอะไรช่วยเหลือกันตลอด
เข้ามาในห้องพี่แคลแล้วฉันก็โทรหาแม่ บอกแม่ว่าค้างหอเพื่อนเพราะมี
โพรเจกต์ต้องทำ แม่บ่นนิดหน่อยตามประสาที่บอกช้าและแม่ก็บอกให้ดูแลตัวเองให้ดี
ฉันจึงบอกไปว่าไม่ต้องห่วง เพื่อนไว้ใจได้ ทั้งที่ความจริงเพื่อนนั่นแหละตัวร้าย
ต่อจากนั้นฉันก็ทำตามที่พี่แคลสั่งไว้ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูสภาพเหมือนคนขึ้นมาบ้าง
แกร๊ก!!!
และระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวขาออกจากห้องน้ำ ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงประตูห้องของพี่แคลเปิดออก ไอ้ธุระสำคัญที่ว่าคงจะเสร็จเร็วแหละมั้ง
“ทำไมมาเร็วจังพี่แคล หอมเพิ่งจะอาบ...น้ำ พี่โคม” คนที่เปิดเข้ามาไม่ใช่เจ้าของห้องน่ะสิ แล้วยังดีที่ฉันใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว ที่จะแปลกหน่อยก็ไม่ได้ใส่เสื้อในกางเกงใน และที่หัวถูกคลุมด้วยผ้าขนหนู เพราะเพิ่งจะสระผม สระเพราะนึกขึ้นมาได้ว่านาวดมผมฉัน ฉันรังเกียจจึงล้างออก
“ทำไมมาอยู่ห้องแคล คบกับมันเหรอ?” คือคำถามแรกในรอบ 4 ปีที่เจอกันอีกครั้ง
“เปล่า”
“พี่จะเข้ามาเอาสายชาร์จน่ะ ไม่รู้ว่ามีคนอยู่”
“อื้ม หอมไม่รู้นะว่าอยู่ที่ไหน” มันดูเกร็งไปหมดยังไงก็ไม่รู้ ทั้งที่เป็นแค่แฟนตอนเด็กเอง
“พี่เจอแล้ว” พี่โคมไฟบอกพร้อมตรงมาทางฉัน ฉันก็ยืนห่อตัวนิ่ง ๆ น่ะสิ
พี่โคมไฟเดินมาหยิบสายชาร์จที่แขวนไว้ตรงหน้าห้องน้ำ ห่างกับที่ฉันยืนแค่นิดเดียว
“ไม่สบายอีกแล้วใช่มั้ย” เขาก้มลงมาถามฉันที่ตัวเล็กกว่า
“เปล่า”
“เปล่าได้ไง ปากกับแก้มของหอมมันแดงผิดปกติ แล้วไอความร้อนจากร่างกายก็ชัดเจนขนาดนี้ พี่จำได้ว่าอาการแบบนี้ของหอมคือกำลังไม่สบาย” พี่โคมไฟยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของฉัน
“อย่ามาจับ” ฉันปัดมือที่แตะหน้าผากออก
เมื่อครั้งยังคบกัน เขาชอบสังเกตฉันทุกอย่าง เขาทำเหมือนรักฉันมาก
แต่แล้วเราก็เลิกกันอยู่ดี
เลิกกันเพราะเขามีคนอื่นที่ให้เขามากกว่าที่ฉันให้ได้
“ขอโทษ ลืมไปว่าเราเลิกกันแล้ว” ก็เจ็บดี เจ็บมากเลยล่ะ
การเจอแฟนเก่า อะไรที่ขึ้นชื่อว่า ‘เก่า’
ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ถ้ากลับมาเจอกันอีกครั้ง ความทรงจำเก่า ๆ มักจะหวนย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองเสมอ
ไม่ว่าช่วงเวลาดี ๆ ที่เคยมีกัน
หรือช่วงจังหวะ สาเหตุที่เลิกรากันไป
ตราบใดที่ไม่ความจำเสื่อม สมองของเราก็จะจดจำอยู่แบบนี้เสมอ
