บทที่ 6 EPISODE 05
เช้าวันรุ่งขึ้นไอ้โมมันมานั่งอยู่หน้าบ้านของพี่แคลกับพี่โคมไฟแต่เช้าเลยค่ะ อย่างที่ฉันบอกไปไงว่าพี่โคมไฟเป็นที่เคารพรักของเด็กวัยรุ่น
เมื่อฉันออกมาเจอหน้าไอ้โม โมมันมองฉันและยักคิ้วให้
“เดี๋ยวพี่ส่งที่วิท’ลัยนะ” พี่โคมไฟลุกจากม้าหินอ่อนหน้าบ้านของเขา ซึ่งตรงนั้นก็มีไอ้โมเพื่อนของฉันอยู่ด้วย ที่บอกว่าเดี๋ยวไปส่งก็เพราะฉันเปลี่ยนใส่ชุดนักศึกษาแล้ว และก็เป็นชุดเมื่อคืนนี้ เอามาปั่นแห้งนั่นแหละ คือบอกพ่อกับแม่ไว้ไงว่าจะค้างกับเพื่อน ก็เลยต้องห้ามเข้าบ้าน ไม่งั้นจะโดนจับได้
“ไม่เป็นไรเฮียไฟ เดี๋ยวไอ้หอมไปกับโมได้” ขอบคุณไอ้โมที่พูดแทรกอย่างไม่มีมารยาท ไม่งั้นฉันแย่แน่ ๆ
แม้เมื่อคืนจะจบลงที่ฉันหลับคาตักพี่โคมไฟ แต่ก็ใช่ว่าเราจะคุยกันได้ปกติ
แล้วที่ทุกคนเรียกพี่โคมไฟว่าเฮียไฟ เพราะคำว่าโคมแค่มีฉันนี่แหละมั้งที่เรียกอยู่คนเดียว
“เดี๋ยวหอมไปกับโมค่ะ ฝากขอบคุณพี่แคลด้วยนะคะ” พี่แคลน่ะหายไปตั้งแต่เมื่อคืน ถ้าฉันรอกินข้าวคงจะหิวแย่ เมื่อคืนพี่โคมไฟบอกว่าสงสัยพี่แคลจะเมา แล้วก็เกิดอาการแถ
“เอาแบบนั้นก็ได้ เอาที่หมูสบายใจ ดูแลตัวเองนะ พี่เป็นห่วง” ฉันนี่อยากจะให้เขาเลิกเรียกแบบนี้จริง ๆ แต่ถ้าพูดไปจะเป็นการทำให้เขาเสียหน้าอีก
“ค่ะ” ฉันเดินออกจากรั้วบ้านพร้อมไอ้โม และขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ Honda Zoomer-X ของเพื่อนอย่างไอ้โม
“คือไรวะ กลับมาคบกันออ” ขับออกจากซอยบ้านของพี่แคลกับพี่โคมไฟแล้ว ไอ้เพื่อนของฉันคนนี้ก็เริ่มทำตัวเป็นนักสืบขึ้นมาเลย
“เปล่า”
“งั้นเหตุผล”
“หิวข้าวจังวะ จอดหน้าวิท’ลัยร้านเดิมนะมึง” ฉันเปลี่ยนเรื่องพูด ให้บอกเหตุผลกับไอ้โมน่ะเหรอ ไม่เอาหรอก ไม่บอกใครทั้งนั้น ไม่อยากให้เพื่อนรู้อีกแล้ว
“เมื่อคืนกูเห็นมึงหลับคาตักเฮียไฟ” บ้านไอ้โมอยู่เยื้องกันกับบ้านพี่โคมไฟ และเมื่อคืนนี้ฉันลืมคิดข้อนี้ไป ถึงว่ามันโผล่มาหน้าบ้านพี่โคมไฟแต่เช้าเลย
“ง่วงนอนจังวะ” ฉันซบลงที่แผ่นหลังของเพื่อน ทำยังไงมันถึงจะเลิกสงสัยสักที
“ตลอด อยากบอกก็เล่าแล้วกัน”
“อืม” ยังดีที่มันไม่เซ้าซี้เกินกว่านี้ ไม่งั้นอาจจะได้ทะเลาะกันเพราะฉันไม่เล่า แต่โมมันยากจะรู้
“แต่ยังไงก็อย่าลืมนะว่ามึงไม่ได้โสดแล้ว และถ้าไอ้ต่อรู้มันคงไม่ใช่เรื่องดี”
“อืม” ใช่ ฉันมีแฟน และจริงอย่างที่โมพูด การมาค้างบ้านคนอื่น ซึ่งเคยเป็นแฟนเก่า ไม่ใช่เรื่องดีถ้าแฟนรู้
แต่เหนือกว่าอะไรนั้น การนอนกับผู้ชายคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องดีถ้ามีแฟนแล้ว เพราะงั้นฉันก็ควรจะจบความสัมพันธ์กับต่อ ฉันทำร้ายเขาไม่ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีอีกแล้ว
แต่จะให้เลิกตอนนี้ก็คงจะไม่ได้ ฉันกลัวจะทำให้งานกลุ่มมีปัญหา งั้นคงต้องรอจบก็ค่อยคุยค่อยเคลียร์เลยแล้วกัน เนื่องจากฉันคิดว่าจะย้ายที่เรียน ไม่ต่อที่เดิม เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย
ผ่านไปประมาณสามนาทีรถของเพื่อนฉันก็จอด ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองว่ามันจอดติดไฟแดงหรืออะไร คือขี่มาแค่แป๊บเดียวไม่น่าจะมีไฟแดงนะ
“จอดทำไมมึง!” ฉันถามด้วยความตกใจ เพราะรถจอดที่หน้าบ้านของมะนาวด้วย
“ไอ้เหี้ยนาวมันบอกให้กูมารับมันด้วย” คือปกติฉันนั่งรถเมล์เป็นประจำ แต่วันนี้ที่คิดจะไปกับไอ้โมเพราะเหตุสุดวิสัย
“งั้นกูไปรถเมล์แล้วกัน” ฉันลงจากรถ
“จะบ้าหรือไง เฮียไฟเอากูตายดิ กูบอกเฮียไว้ว่าจะไปส่งมึง”
“โอ๊ย มึงจะสนอะไรเขา กูกับเขาไม่ได้กลับมาคบกัน เขาไม่มาอะไรกับกูหรอก”
“ไม่ได้กลับมาคบแล้วมึงไปค้างกับเขาเนี่ยนะ”
“ใครค้างกับใครวะ” เสียงจากด้านหลังของฉันดังขึ้น
“ขึ้นรถไอ้หอม กูรับปากเฮียแล้ว” ไอ้โมมันไม่ได้ตอบไอ้นาว แต่มาจี้ฉันต่อ
“เฮียไหนวะโม” นาวมันเดินมายืนข้างฉัน ฉันรู้ทันทีเลยว่ารู้สึกกลัวนาว เพราะมือของฉันมันสั่นจนผิดปกติ
“รู้แล้วเงียบเลยมึงไอ้นาว เดี๋ยวไอ้หอมมันซวย”
“พูดเหี้ยอะไรไม่เคลียร์ กูถามเฮียไหน”
“เฮียไฟ เมื่อคืนไอ้หอมมันค้างบ้านเฮีย”
