บทที่ 7 EPISODE 05(2)
“อ้อ...งั้นเหรอ กลับคบไปกันว่างั้น?” นาวมันก้มหน้าลงมาถามฉัน
“เปล่า”
“เรอะ” นาวมันมองฉันด้วยสายตาที่แสดงออกว่ารังเกียจกัน และเพราะนาวมันโน้มตัวก้มหน้าลงมาทำให้ไอ้โมมันไม่เห็นสิ่งนาวกำลังเยาะเย้ยฉันทางสายตา “ขึ้นรถ” นาวพูด
“จะไปรถเมล์” ฉันตอบนาว
“ขยับไปด้านหลังโม มานั่งหน้าหอม” นาวมันขึ้นไปคร่อมรถแล้วออกคำสั่งกับฉัน
“ก็บอกว่าจะไปรถเมล์”
“หัวหอม” สายตาของนาวกำลังข่มขู่ว่าถ้าไม่ทำตามมันจะทำในสิ่งที่เราเรียกว่าความลับ ให้ไม่เป็นความลับอีกต่อไป
“ไปนั่งหน้าไอ้หอม ไหนมึงบอกหิวข้าว”
“เออ ๆ” ฉันนั่งหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้
เพราะความสัมพันธ์ของเพื่อนที่เคยเป็นมันค่อนข้างเป็นแบบนี้มาตลอด คล้ายเรื่องปกติ แล้วถ้าเกิดว่าฉันโวยวายหรือทำท่าทางโกรธไอ้นาว ไอ้โมที่ช่างสงสัยเป็นที่หนึ่งก็จะเกิดคำถามที่ลามมาซึ่งการสืบ
เมื่อฉันนั่งเรียบร้อยนาวมันก็บิดคันเร่งขี่รถเพื่อไปที่วิทยาลัย
ฉันไม่ชอบการใกล้ชิดแบบนี้เลยจริง ๆ มันทำให้ฉันคิดถึงเรื่องเมื่อวาน
“เอาเหมือนเดิมมั้ย” ฉันลงจากรถมอเตอร์ไซค์เมื่อถึงหน้าร้านข้าวที่ชอบนั่งกินอยู่บ่อย ๆ ทำไมต้องถาม เพราะเคยถามตลอดเวลาที่นัดเจอกันที่ร้านข้าวร้านนี้
“อืม”
“แล้วมึงอะโม” ได้คำตอบจากอีกคน ฉันก็ถามอีกคน ซึ่งไอ้โมมันไม่เคยกินอะไรซ้ำ ๆ
“มึงสั่งก่อนเลย กูคิดก่อนจะกินไรดี” นั่นไงว่าแล้วเชียว
“ป้าจ๊ะของหนูเอาผัดขี้เมาทะเลกับไข่ดาวสองจาน” เพราะเราสองคนกินเมนูเดียวกันมาโดยตลอดตั้งแต่ที่เริ่มเข้าปี.1
เหตุผลง่าย ๆ ก็คือไม่ต้องรอนาน กินเหมือนกันแม่ค้าก็แค่ผัดรอบเดียว ซึ่งมันเป็นเมนูโปรดของฉัน และคงเป็นเมนูโปรดของนาวด้วยมั้ง นาวมันถึงกินได้ตลอด
“ของผมเอาข้าวผัดไข่ใส่ไก่หมึกและไข่ดาวครับป้า” เมนูเช้านี้ของโมมันค่ะ
“เอ็งนี่กินเรื่องมาก ประหลาด ๆ ทุกครั้งเลยนะ” จริงอย่างที่ป้าคนขายแกว่า โมมันกินแปลกไปเรื่อย
“ก็อาหารตามสั่งไงครับป้า”
“เออ ๆ ไปนั่งได้แล้วไป”
ฉันเดินมายังโต๊ะที่มีนาวมันนั่งจองไว้ก่อนแล้ว ร้านนี้เด็กนักศึกษาเยอะ ต้องรีบจับจองโต๊ะเก้าอี้ และเพราะไม่อยากมองหน้านาวฉันจึงต้องเลือกนั่งข้างมัน ยอมนั่งข้างดีกว่าเห็นหน้าคนอย่างมัน
“มึงสองคนกินเหมือนกันไม่เบื่อเหรอวะ เมนูเดิมตลอด” โมนั่งจิบน้ำที่นาวมันเป็นคนตักมาให้เพื่อน
“ไม่” ฉันนี่แหละค่ะที่เป็นคนตอบ ไอ้เลวข้าง ๆ ฉันเนี่ยมันพูดน้อยและชอบทำเป็นไม่ได้ยินเพื่อนพูด
“เบื่อ” อะแต่รอบนี้มันตอบ
“เบื่อแล้วแดกทำเหี้ยอะไรครับ ทำไมไม่แดกอย่างอื่น” เออ แล้วทำไมไม่สั่งอย่างอื่น
“ชอบ”
“ประสาทนะมึง โดนสาวหลอกจนเพี้ยนหรือไง” โมว่า แล้วจากนั้นต่างคนก็ต่างก้มกดโทรศัพท์ของตัวเอง เพราะนาวมันไม่ได้ตอบอะไรโมอีก ส่วนฉันก็ตอบแชตที่ต่อทักมา
“อะผัดขี้เมาทะเลไข่ดาว” ป้าคนขายนำข้าวสองจานวางลงที่โต๊ะ ฉันจึงยื่นมือลากจานของตัวเองมาตรงหน้าของฉัน แล้วตักพริกน้ำปลาใส่ จากนั้นก็นั่งกิน
“อ้าว วันนี้ไม่แบ่งแลกกันหรือไงวะ กูเห็นทุกทีแบ่งกัน” เสียงทักของโมดังขึ้น ทำให้ฉันชะงัก
บางทีฉันก็เบื่อความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนคนนี้จริง ๆ
ฉันทำเฉย ทำเป็นไม่ได้ยินที่โมมันพูด เพราะตรงจังหวะกับข้าวของโมได้พอดี
แต่แทนที่เรื่องตรงนี้มันจะจบ กลับไม่ใช่ เพราะคราวนี้กลายเป็นว่านาวมันตักกุ้งมาใส่จานของฉัน
ฉันหันไปมองหน้านาว สรุปมันเฉยใส่ฉัน ฉันจึงต้องตักปลาหมึกที่อยู่ในจานของตัวเองไปใส่จานของนาวทั้งหมด
“สัส แดกนึกว่าผัวเมียกัน” ไอ้นี่ก็แซวทุกครั้งที่มีการแลกกัน
“กูไม่เอามันทำเมียหรอกไอ้สัส มึงเงียบแล้วแดกข้าวได้ละ” พอคำพูดนี้ดังขึ้น หัวใจของฉันก็เจ็บหน่วง ๆ ขึ้นมา
เรื่องเมื่อวานคือความลับ และเป็นเรื่องเลวทรามที่ไม่ควรเกิดขึ้น
เท้าความการแลกปลาหมึกกับกุ้ง ก็เพราะว่าฉันไม่ชอบกินปลาหมึก เนื่องจากมันเหนียวเคี้ยวยาก ก็เลยเกิดการแลกกันแบบนี้เกิดขึ้น ถ้าถามว่าทำไมไม่สั่งแยก นาวมันก็บอกเสียเวลา เราจึงแลกของในจานข้าวกันตั้งแต่ตอนปี.1 นั่นแหละค่ะ
ในตอนนั้นนาวมันก็ยังคบกับเพื่อนสนิทของฉันอยู่ และเพราะของขวัญเป็นคนกินเผ็ดไม่ได้ แต่นาวมันชอบกินเผ็ดเหมือนฉัน เราจึงกินเหมือนกัน
แต่ว่านับจากนี้ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนาวอีกแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนเมนู แม้เพื่อนที่เหลือจะสงสัยก็ตาม
