บทที่ 8 EPISODE 06
“ไหนว่าจะค้างวะ” ดิ๊กมองหน้าฉัน ตอนนี้ฉันอยู่หอของน้ำขิง เวลาตอนนี้ก็ 20.30 น. เรามาทำโพรเจกต์เพื่อจบการศึกษา และตกลงกันไว้ว่าจะค้าง
แต่กลายเป็นฉันโดนข้อความขู่ว่า ‘อยากเอา’ ‘กลับบ้านกัน’ ฉันแกล้งทำเฉยไม่สนใจโนติที่หน้าจอ ข้อความที่สามจึงเด้งเข้ามา ‘อยากลองว่างั้น’
และนี่จึงเป็นสาเหตุให้ฉันต้องอ้างกับเพื่อนว่าจะกลับบ้าน ซึ่งคนที่อาสาไปส่งก็คือไอ้อยากเอานั่นแหละค่ะ และกลับด้วยมอเตอร์ไซค์ของโม ตอนนี้โมมันก็เมาแล้ว ส่วนต่อแฟนของฉันเมาหลับไปเรียบร้อย
“ลืมบอกแม่ เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะ ยังไงวันนี้ก็ไม่ได้ทำต่ออยู่แล้ว” เล่นเมากันขนาดนี้ ยังไงก็ทำต่อไม่ได้ ยังดีที่เหลือเวลาอีกมากพอที่จะเถลไถลกันได้
“เออ ๆ ขี่รถดี ๆ อะไอ้นาว”
“เออ” นาวขานรับและเดินออกไปจากห้อง ฉันจึงเดินตามหลังนาว จะเข้าไปบอกน้ำขิงก็กลัวจะรบกวนนาง นางคุยกับแฟนอยู่ เดี๋ยวดิ๊กคงบอกแหละ
ระหว่างทางกลับบ้านฉันนั่งซ้อนท้าย และเราไม่ได้คุยอะไรกันเลย อย่างว่าอะจะต้องคุยอะไรกัน ในเมื่อฉันรู้อยู่แล้วว่าจะเจอกับอะไร
ประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าเราจะถึงบ้านกัน
ตลอดทางฉันเครียดมาก เครียดอะไรน่ะเหรอ ก็เรื่องที่ว่าจะนอนที่ไหนหลังจากที่เสียตัวให้นาวย่ำยีจนมันหนำใจ ในเมื่อบอกที่บ้านว่าทำโพรเจกต์ค้างที่หอเพื่อน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา นาวเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าเซเว่นก่อนที่จะถึงบ้าน
“ไม่เข้า?” จอดรถได้ก็ถามฉัน ฉันไม่พูดเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าเซเว่น นาวมันก็เดินเข้าเซเว่นไป เข้าไปไม่นานนักก็เดินออกมา ฉันจึงเดินมาที่รถ เมื่อนาวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ฉันจึงขึ้นบ้าง
แล้วไม่นานต่อจากนั้นก็ถึงบ้านนาว นาวเอารถเข้าทางหลังบ้าน และส่งสัญญาณให้ฉันเงียบ นาวคว้ามือของฉันไปจับและพาเดินขึ้นชั้นบน
“ไปอาบน้ำ” พอเราสองคนเข้ามาอยู่ในห้องได้แล้ว นาวก็ออกคำสั่งใส่ฉันพร้อมทั้งโยนผ้าเช็ดตัวมาคลุมหัว “เอาไม่ลง” ย้ำอีกครั้งด้วยคำพูดที่โคตรทุเรศ ที่ย้ำก็เพราะฉันยืนนิ่ง
และเมื่อนาวพูดแบบนี้มาฉันก็นั่งลงที่เก้าอี้ ดีซะอีก จะได้ไม่ต้องเอา “ถ้าให้กูพูดอีกรอบ มึงกับกูจะไปอยู่ในห้องน้ำด้วยกัน” รอบนี้ฉันยอม เพราะไม่อยากจะอาบน้ำกับมัน คนอย่างมันไม่มีทางที่จะหยุดแค่อาบน้ำ
ฉันเข้าห้องน้ำ และอาบน้ำตามคำสั่งของนาว ยิ่งคิดว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ยิ่งเครียดจนอดที่จะร้องไห้ไม่ได้ ฉันเป็นแค่เด็กอายุ 18 ย่าง 19 เป็นแค่เด็กวัยรุ่นเท่านั้น เด็กวัยรุ่นที่ต้องพยายามอดทนต่อหน้าเพื่อน ต้องพยายามทำให้ทุกอย่างปกติทั้งที่ไม่มีอะไรปกติอีกต่อไป
นี่ฉันต้องอยู่ในสถานะนี้อีกนานแค่ไหนกันนะ
คงไม่นานหรอกมั้ง เดี๋ยวนาวมันก็เบื่อ ในเมื่อมันเป็นคนขี้เบื่อ และผู้หญิงของมันก็เยอะ
ฉันคงต้องอดทนอดกลั้น และต่อหน้าเพื่อนต้องทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เดี๋ยวก็จบแล้ว อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น อดทนไว้หอม
“เสื้อผ้าวางที่เตียง” เมื่อฉันเปิดประตูห้องน้ำออกมา นาวมันเดินเข้าห้องน้ำต่อ โดยที่ดึงผ้าเช็ดตัวออกจากตัวฉัน มันน่าอายมากที่ฉันโป๊ต่อหน้านาว แต่นาวมันไม่ได้สนใจฉัน เพราะตอนนี้นาวเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว
เสื้อผ้าที่ว่าคือชุดบอลของนาวนั่นแหละค่ะ
ปัญหาคือฉันมีกางเกงในเสื้อชั้นในชุดเดียว แล้วคือฉันซักบิดหมาดไว้ในห้องน้ำ ลืมหยิบออกมา
และที่บ้าไปกว่านั้น ไม่เข้าใจว่าซักทำไม ในเมื่อจะไปนอนไหนก็ยังไม่รู้เลย
หรือฉันจะโทรหาพี่แคล และพึ่งพาบ้านของเขาหลับนอนอีกสักคืนดีนะ คิดได้แบบนั้นฉันก็รีบใส่กางเกงบอลของนาว หลังจากที่ใส่เสื้อเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็มากดหาเฟซบุ๊กของพี่แคล เนื่องจากฉันไม่มีเบอร์ส่วนตัวของเธอ ฉันมีพี่แคลเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก แต่จำไม่ได้ว่าเธอใช้ชื่อเฟซว่าอะไร ก็เลยต้องมาเลื่อนหา
ดีที่ฉันไม่รับเพื่อนมั่วซั่ว รับเฉพาะคนที่รู้จัก เพื่อนในเฟซบุ๊กของฉันจึงมีแค่ 200 คนเท่านั้น
ในที่สุดฉันก็เจอเฟซบุ๊กของพี่แคล ฉันกดทักไปหาพี่แคล และต่อด้วยกดโทร แต่พี่แคลติดสายอื่นอยู่ ฉันกำลังจะกดโทรอีกรอบ แต่โทรศัพท์ก็โดนดึงออกไปจากมือของฉันซะก่อน เงยหน้าขึ้นมองก็คือเจ้าของห้องไงคะ
