บทที่ 10 Chapter 10
Chapter 10
“อืม...ณิชาเป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง”
เมื่อได้ยินประโยคตอบรับของไรเฟิลเอ่ยบอกสาวสวยชาวญี่ปุ่น ณิชารีบคลายแขนผละออกจากเอวสอบ แล้วขยับตัวถอยห่างจากเขา
ไรเฟิลมองณิชาที่มีสีหน้าดูเจื่อนลงด้วยแววตาเรียบนิ่งครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็หันไปแนะนำหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเขาให้ทุกคนได้รู้จัก
“ทุกคน สาวสวยคนนี้ชื่อนามิ เธอเป็นเพื่อนของฉันเอง”
“เป็นแค่เพื่อนเองเหรอ?” นามิเอาไหล่ชนแขนแกร่งเหมือนหยอกล้อ แล้วช้อนตามองไรเฟิลอย่างมีเลศนัย
ณิชาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกใจสั่นหวิว เมื่อเห็นไรเฟิลก้มมองนามิที่มีความสูงแค่ไหล่ของเขา อีกทั้งปากหยักยังกดยิ้มมุมปาก แล้วยกมือสากขยี้ผมสลวยของเพื่อนสาวคนใหม่ราวกับคนรัก
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะทุกคน นามิขอร่วมทริปด้วยคนนะคะ” นามิค้อมหัวให้ทุกคนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองณิชา แล้วระบายยิ้มหวานให้ณิชาอย่างเป็นมิตร
“ตามสบายเลยนามิ เที่ยวหลายคนก็สนุกดี” ณิชาตอบกลับนามิด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “นี่กุญแจห้องของเธอกับไรเฟิล” ณิชายื่นกุญแจให้นามิ แล้วยื่นกุญแจให้เพื่อนคนอื่น จากนั้นเธอก็เดินไปลากกระเป๋าแบบมีล้อไปทางห้องพักที่อยู่ริมสุด
เมื่อณิชาเข้ามาในห้องพัก เธอนอนคว่ำตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ใบหน้าสะสวยซุกแนบลงกับหมอนใบใหญ่ด้วยความรู้สึกจุกอก
“เปลี่ยนใจไวอย่างกับเปลี่ยนเสื้อผ้า ไอ้คนใจง่าย...”
เธอรอเขากลับมา เพื่อจะตอบตกลงเป็นแฟนกับเขา แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินไป คำตอบที่เธอเตรียมไว้คงไม่จำเป็นอีกแล้ว
รักเพื่อนสนิทความรู้สึกมันขมขื่นแบบนี้สินะ รักแบบไม่มีสิทธิ์ครอบครอง ต้องปั้นหน้ายิ้มยินดีเมื่อเขาเจอรักใหม่
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างบางบิดตัวงัวเงียอยู่บนที่นอน ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แต่เมื่อดูเวลาตอนนี้บ่ายสองเข้าไปแล้ว สงสัยว่าการมาเที่ยวครั้งนี้ คงเป็นทริปนอนที่ทะเลในวันหยุดละมั้ง มือเล็กลูบผมจัดทรงตัวเองลวกๆ แล้วเอามือตบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยัดกายลุกเดินไปเปิดประตูห้องพัก
“ทริปนอนเหรอ?” เสียงกวนๆ ของคิมหันต์ทักทายเพื่อนสาวคนสนิท ที่พอเห็นหน้าก็ดูรู้ว่าเธอพึ่งตื่น
ณิชาปิดปากหาว แล้วกวาดสายตาไล่มองคิมหันต์ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“พร้อมมากพ่อคุณ” คิมหันต์ใส่กางเกงว่ายน้ำ เปลือยกายท่อนบนโชว์ซิกซ์แพ็ก ถ้าสาวๆ ได้เห็นคงน้ำลายหก แต่คงไม่ใช่กับเธอ เพราะเธอเห็นพวกเขาจนชินตา แต่มีเพียงคนเดียวที่เธอยังไม่ชินเท่าไร
“มาว่ายน้ำแข่งกันสักแมตช์สิ ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ พามาเที่ยว ไม่ได้พามานอน” คิมหันต์ที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรพูดติดตลก เพราะไม่อยากให้ณิชามานอนเศร้าเหงาซึมที่ทะเล
“พี่ณิชาขา~ ขอชุดบิกินีทูพีชแซ่บๆ นะคะ” แพรดาวตะโกนบอกณิชาเสียงหวานอยู่ริมสระ
ตอนนี้แพรดาวและมัดหมี่ใส่ชุดว่ายน้ำวันพีชนั่งอยู่ริมสระน้ำ โดยมีแฟนหนุ่มของพวกเธอนั่งประกบข้างอยู่ไม่ห่าง คุณแม่ยังสาวทั้งสอง หน้าท้องนูนออกมาเล็กน้อย ถ้าไม่บอกว่าท้อง ณิชาคงคิดว่าพึ่งกินข้าวอิ่ม
“จัดให้ค่ะ” ณิชาตะโกนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มหวาน แต่ทว่าดวงตากลมโตกลับปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว ณิชาจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนที่จะปิดประตูห้องเพื่อเปลี่ยนชุดสุดแซ่บมาเล่นน้ำ
“หึ...” เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้น เมื่อเพื่อนสาวคนสนิทเดินออกมาจากห้อง ด้วยชุดทูพีชสีเหลืองมัสตาร์ด สีชุดขับผิวขาวให้คนตัวเล็กดูขาวออร่ามากกว่าเดิม
ณิชาหุ่นสวยแบบทรงนาฬิกาทราย ทรวดทรงองค์เอวดูน่ามองไปทุกส่วน ยิ่งใส่ชุดว่ายน้ำสองชิ้นแบบนี้ หุ่นเธอยิ่งดูเย้ายวนตา จนใครบางคนเก็บความหวงไว้แทบไม่มิด เขามองเธอด้วยสายตาดุๆ อย่างที่เขาชอบมองเหมือนเมื่อก่อนที่เวลาเธอแต่งตัวโชว์สัดส่วนเกินงาม
“อะไรติดคอเหรอเพื่อนรัก” ณิชาจีบปากจีบคอถามคนตัวสูง ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้ริมสระใกล้เพื่อนสาวคนสนิทคนใหม่
อยู่ดีๆ ก็มา ‘หึ’ ‘หึอะไรก่อน’
“ใส่ชุดอะไรของเธอ” ไรเฟิลไล่สายตามองคนอวดดีตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะหยุดสายตาที่เนินหน้าอกอวบอิ่ม โดยที่เขาไม่คิดจะปิดบังแววตาที่จ้องมองเพื่อนสาวคนตัวเล็กหุ่นดี
“ดูไม่ออกเหรอว่าเป็นชุดว่ายน้ำ” ณิชาเบะปากตอบกวนๆ แล้วเดินบิดสะโพกไปนั่งใกล้คิมหันต์ จนคนตัวสูงอยากจะกระชากปากเล็กมาบดขยี้จูบสั่งสอนกับความปากดีของเธอ
