บทที่ 11 Chapter 11
Chapter 11
“พี่ณิชา เซ็กซี่มาก ถ้าหนูไม่ท้องนะ หนูจะใส่ทูพีชสีแดง เนอะแด๊ดดี้เนอะ” มัดหมี่ยิ้มตาหวานให้ณิชา แล้วหันไปเออออกับสามีของเธอ
“ตัวเล็กใส่ให้พี่ดูบนเตียงก็พอแล้ว จุ๊บ...” ไอศูรย์หอมแก้มมัดหมี่อย่างเอ็นดูรักใคร่
“หื่นจริงๆ” มัดหมี่จูบปลายคางไอศูรย์ด้วยความรัก
“เฟิล...นามิอยากเล่นน้ำ ไปเล่นน้ำกันเถอะ” นามิเอ่ยชวนไรเฟิลเสียงหวาน นามิเธอใส่บิกินีสีชมพูหวานแหวว สีชุดทูพีชไม่ได้ทำให้นามิดูเป็นสาวหวานเลยสักนิด แต่กลับดูเย้ายวนตามากกว่าเดิม
“เอาสิ...” ไรเฟิลหยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาลงไปในสระน้ำก่อน เพื่อรอรับนามิ เพราะนามิว่ายน้ำไม่ค่อยแข็ง นามิเธอจับราวบันไดแล้วค่อยๆ ลงน้ำ
“นามิขอเกาะไหล่เฟิลนะ” ว่าจบ นามิก็กระโดดเข้าไปหาไรเฟิล แล้วเกาะไหล่แกร่งไว้แน่น
“จับดีๆ เดี๋ยวพาว่ายน้ำเล่นฝั่งนู้น” ไรเฟิลเอ่ยบอกนามิ
ณิชามองไรเฟิลเล่นน้ำกับนามิอย่างสนุกสนาน อยู่ดีๆ ก็เกิดความหมั่นไส้ ก็เลยหันไปชวนคิมหันต์เล่นน้ำราวกับคนมีแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
“คิมว่ายน้ำแข่งกันเถอะ”
“เอาสิ ฉันไม่อ่อนข้อให้นะบอกไว้ก่อน” คิมหันต์ตอบรับ แล้วกระโดดน้ำลงไปก่อน
ณิชาจ้องมองไรเฟิลกับนามิด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ เธอไปยืนใกล้ๆ บริเวณที่ไรเฟิลและนามิเล่นน้ำกันอยู่
ตู้มมมม!! แรงสั่นสะเทือนทำให้น้ำกระเพื่อมกระจายออกเป็นวงกว้างทั่วบริเวณ จนเพื่อนรอบๆ ขอบสระพากันเปียกชุ่มไปกันหมด เมื่อณิชากระโดดลงน้ำอย่างแรง
“ว้ายยยย!! อึกๆ” นามิเผลอปล่อยมือจากไหล่กว้างด้วยความตกใจ แต่ทว่าไรเฟิลคว้าจับนามิเอาไว้ ก่อนที่นามิจะกลืนน้ำไปมากกว่านี้ จากนั้นไรเฟิลก็อุ้มนามิขึ้นไปนั่งบนขอบสระ
“โทษทีนะนามิ เราไม่ได้ตั้งใจ” ณิชาทำเสียงสำนึกผิด แต่สีหน้าของเธอไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยักคิ้วให้ไรเฟิลแบบกวนๆ อีกด้วย
“ไม่เป็นไร เราแค่ตกใจนิดหน่อย” นามิยิ้มตอบเหมือนไม่ได้ถือสาอะไร
“ณิชา เบาๆ โว้ย” รันเวย์เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสาวแบบหลุดขำ ใครๆ ก็มองออกว่าเธอนั้นแกล้งไรเฟิลกับนามิ ซึ่งไรเฟิลเองก็มองออก จนไรเฟิลได้แต่เม้มปากเข้าหากันแน่นอย่างมันเขี้ยวคนขี้แกล้ง
“โทษที ฉันลืมตัวไปหน่อย เมื่อกี้คิดว่าตัวเองกำลังกระโดดเล่นน้ำคลองแถวบ้านต่างจังหวัด” ณิชาบอกหน้าตาย ก่อนจะว่ายวนราวกับนางเงือกน้อยแสนซน
“พร้อมยังณิชา...” คิมหันต์ถามไปหัวเราะไป ตอนแรกคิมหันต์คิดว่าณิชาจะหงอยซึมซะอีก แต่เพื่อนสาวของเขากลับแสบเหนือความคาดหมายจริงๆ
“พร้อมแล้ว...”
“สู้ๆ นะคะพี่ณิชา อย่าแพ้พี่คิมนะคะ” แพรดาวตะโกนบอกณิชา พร้อมกับยกมือขึ้นเชียร์ณิชาเหมือนถือพู่เชียร์กีฬา
“ไฟต์ติงค่ะพี่ณิชา” มัดหมี่ส่งเสียงเชียร์อีกคนอย่างสนุกสนาน
“กูแข่งด้วย...” ไรเฟิลเอ่ยขึ้น
“โอเค เดี๋ยวกูเป็นกรรมการให้ ใครแพ้ต้องดื่มเหล้าเพียวหมดแก้ว” ไอศูรย์พูดท้านักว่ายน้ำสมัครเล่นสามคน
“ตามนั้นค่ะพี่ใหญ่ หนูจะทำให้คิมดื่มเหล้าเพียวสองแก้วให้ดู”
“อย่ามาโม้” คิมหันต์ผลักหัวณิชาเบาๆ อย่างหมั่นไส้
ไรเฟิลว่ายน้ำไปใกล้ๆ ณิชา แล้วรวบเอวคอดดึงกระชากเข้าหาเขา แต่ณิชาเอาเล็บจิกลงบนเอวสอบ แล้วยกขาถีบเขาใต้น้ำ
“เล่นแรงไปแล้วนะณิชา...”
ณิชายักไหล่และทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “อะไรล่ะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลย”
“อะๆ อย่าพึ่งแกล้งกัน พร้อมยังๆ” ไอศูรย์ห้ามศึกเพื่อนรักที่เหมือนกำลังจะเปิดศึกตีกันในสระว่ายน้ำ
“พร้อมแล้วค่ะ” ณิชาอยู่ในตำแหน่งตรงกลาง คิมหันต์อยู่ซ้าย ไรเฟิลอยู่ขวา
“โอเคงั้นเข้าที่ พี่จะนับหนึ่งถึงสามนะ”
“หนึ่ง! สอง! สาม! ไป!!”
เมื่อสิ้นเสียงของไอศูรย์ นักแข่งว่ายน้ำสมัครเล่นก็ดำผุดดำว่ายแข่งขันราวกับนักกีฬาทีมชาติ เมื่อถึงกลางสระนักแข่งว่ายน้ำทางด้านขวาเกี่ยวเอวบางของนักแข่งว่ายน้ำสาวตรงกลางเข้าประชิดตัว เขาจับล็อกใบหน้าหวานประทับจูบปากเล็กอยู่ใต้น้ำใสอย่างดูดดื่ม
เมื่อเขาปล่อยปากนิ่มเป็นอิสระ ณิชาดีดตัวขึ้นเหนือน้ำ
เพียะ!!
ณิชายกมือฟาดหน้าไรเฟิลเต็มแรงราวกับนักตบวอลเลย์บอล เธอผลักไรเฟิลออกอย่างแรง จนคนที่อยู่บนขอบสระตกตะลึงไปตามๆ กันกับแรงมหาศาลของคนตัวเล็กที่โมโหอย่างขีดสุด
ไรเฟิลเอาลิ้นสากกระทุ้งแก้ม แล้วยกมือสากลูบมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา
“ไอ้เฟิล มึงมาดื่มเหล้าเพียวเลย ไอ้ห่าเล่นผิดกติกานะมึง” ไอศูรย์เอ่ยเรียกไรเฟิล เพื่อไม่ให้สถานการณ์มันตึงเครียดเกินไป
“หึ...” ไรเฟิลแสยะยิ้ม ก่อนที่จะว่ายน้ำตามณิชาไป แต่ณิชาปีนไต่บันไดไปก่อน จากนั้นเธอก็เดินไปยกเหล้าเพียวขึ้นมากระดกดื่มหมดแก้ว ก่อนจะวางแก้วกระแทกบนโต๊ะดัง ปัก! แล้วเดินเข้าห้องพักไป
