บทที่ 12 Chapter 12
Chapter 12
ณิชาเข้ามาในห้องพักน้ำตาคลอเบ้าด้วยความโมโห เธออาบน้ำให้อารมณ์เย็นลง และนั่งสงบสติอารมณ์ เธอนอนกลิ้งบนที่นอนเล่นโซเชียลเข้าแอปนั้นออกแอปนี้อย่างกับคนสมาธิสั้น เธอคลุกอยู่ในห้องพักนานประมาณสองชั่วโมง ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้อง เพราะไม่อยากให้ทริปหมดสนุกเพราะเธอ
พอออกมาจากห้อง พวกเพื่อนก็พากันตั้งเตาปิ้งย่างอาหารทะเล
“ณิชามาเร็ว มากินกุ้งกัน ไรเฟิลย่างร้อนๆ เลย” นามิเอ่ยเรียกณิชา ด้วยรอยยิ้มหวาน จนณิชาแปลกใจว่านามิไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไงกันที่เห็นไรเฟิลจูบกับเธอกลางสระน้ำแบบนั้น
พอณิชาเดินเข้าไปนั่งใกล้นามิ ไรเฟิลก็เอากุ้งล็อบสเตอร์ที่แกะเปลือกแล้วใส่จานมาเสิร์ฟให้ณิชาพร้อมกับน้ำจิ้มซีฟู้ดรสแซ่บ แต่ณิชาเธอเลื่อนจานออก เพราะไม่อยากกินของเขา
“งอแงเก่งเหมือนเด็กสามขวบ” ไรเฟิลพูดลอยๆ แต่ณิชาเลือกที่จะไม่สนใจ จากนั้นเธอก็หยิบปูม้าที่แกะแล้วมากินแทนกุ้งล็อบสเตอร์ของเขา
“อร่อยไหมคะพี่ณิชา...” แพรดาวเอ่ยถามเสียงหวาน
“อร่อยมากค่ะ” ณิชาเอ่ยตอบแพรดาว
“พี่ไรเฟิลตั้งใจแกะไว้ให้พี่ณิชาเลยนะคะ” แพรดาวเอ่ยบอกพร้อมกับกะพริบตาให้ไรเฟิล
ณิชามองไรเฟิลแวบนึง ก่อนที่เธอจะกินต่อแบบไม่สนใจ ตอนแรกกะจะไม่กินของเขา แต่ตอนนี้เธอหิว เธอจะกินให้หนำใจไปเลย
ไรเฟิลอดไม่ได้ที่จะเอามือสากขยี้ผมสลวยของณิชาอย่างมันเขี้ยว จนเธอต้องแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ “อย่ามาจับ ถ้าไม่อยากโดนตบ”
“หึ...”
จากท้องฟ้าสีส้มแดงในยามที่ตะวันจะลับขอบฟ้า จนตอนนี้ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่ทว่าพวกเขาก็ยังนั่งล้อมวงปาร์ตี้กันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่มีใครยอมลุกเข้าไปนอนเลยสักคน
“ห้าทุ่มครึ่งแล้วนะเด็กดื้อ เข้านอนกันเถอะ” รันเวย์เอ่ยบอกแพรดาวที่ไม่ยอมลุกไปนอนสักที เขาเอ่ยบอกให้เธอเข้านอนตั้งแต่สามทุ่ม แต่เธอก็ยังนั่งแช่อยู่กับที่ จนเวลาล่วงเลยเกือบถึงเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ทั้งที่ปกติสองทุ่มก็เข้านอนแล้ว เพราะรู้ว่าตัวเองท้อง
“อีกแป๊บเดียวเฮีย หนูอยากอยู่เคานต์ดาวน์...”
“เคานต์ดาวน์อะไรวะ วันนี้ไม่ใช่วันสิ้นปีสักหน่อย” รันเวย์กอดรัดแพรดาวอย่างมันเขี้ยวกับความช่างพูดของเธอ
“แฮ่ๆ เอาน่าเฮียขา ลูกนอนดึกสักคืนคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ” แพรดาวออดอ้อนรันเวย์
“เหมือนพายุกำลังจะเข้า” รันเวย์เอ่ยบอกแฟนสาว เมื่อเขารู้สึกว่าบรรยากาศตอนนี้มีสายลมพัดพลิ้วแรงกว่าปกติ
“ฝนไม่ตกหรอกเฮีย หนูเช็กกับกรมอุตุมาแล้ว” แพรดาวเธอเช็กดูพยากรณ์อากาศในมือถือแล้ว คืนนี้ฝนไม่ตก พายุไม่เข้าแน่นอน
“ดื้อ...จริงๆ” รันเวย์ที่ไม่อยากขัดใจเมีย เขาให้เธอวันหนึ่งก็แล้วกัน เพราะอยากให้เมียสมใจกับอะไรบางอย่างที่เธอตั้งใจทำเพื่อเขา
“เพื่อนซี้เขาก็ดื้อเหมือนกันแหละไอ้เวย์...” ไอศูรย์บุ้ยปากไปที่เมียตัวเองที่ไม่ยอมเข้านอนเหมือนกัน
“ขอดื้อวันหนึ่งนะคะแด๊ดดี้” มัดหมี่พูดอย่างอ้อนๆ
ณิชาเห็นสองคู่รักก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ ที่ทั้งสองสาวเจอความรักดีๆ และแฟนของพวกเธอทั้งรักทั้งหลงมากๆ ด้วย
แพรดาวสะกิดณิชาให้เดินออกไป เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มห้าสิบห้านาที
เมื่อแพรดาวรับเค้กจากพนักงานที่เธอแอบสั่งไว้เพื่อเซอร์ไพรส์วันเกิดให้รันเวย์และไรเฟิล เธอก็จัดแจงยกเค้กหนึ่งก้อนส่งให้ณิชาถือ
“พี่ณิชาถือเค้กพี่ไรเฟิลนะคะ”
“เดี๋ยวพี่ไปตามนามิมาถือเค้กไรเฟิลดีกว่า นามิน่าจะเหมาะกว่าพี่”
“พี่ณิชานั่นแหละค่ะ เหมาะสุดแล้ว”
ณิชาพยักหน้าแบบขมขื่น และเมื่อเวลาเดินไปจนถึงเที่ยงคืนหนึ่งนาที เธอและแพรดาวก็เดินถือเค้กออกมาคนละก้อน แล้วไปยืนตรงหน้าเจ้าของวันเกิด
“Happy Birthday ค่ะที่รักของหนู” แพรดาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงหวาน
“ขอบคุณนะครับที่รัก ฟอด!” รันเวย์หอมแก้มแพรดาว ที่เขาตามใจเธอให้อยู่ถึงเที่ยงคืน ก็เพราะเขารู้ว่าแพรดาวตั้งใจจะเซอร์ไพรส์วันเกิดให้เขา
ณิชายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วสบตาไรเฟิลด้วยสายตาวูบไหว
“Happy Birthday นะเฟิลเพื่อนรัก” ณิชายิ้มบางให้เขา แล้วยื่นเค้กวันเกิดไปให้นามิถือแทนเธอ เผื่อว่าเขาอยากอธิษฐานขอพรต่อหน้าเพื่อนสาวคนสนิทคนใหม่ของเขา จากนั้นณิชาก็เดินไปนั่งใกล้คิมหันต์ โดยที่ไรเฟิลมองตามด้วยสายตาเรียบนิ่ง โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา..
“เป่าเค้กแล้วอธิษฐานพร้อมกันสิคะ” แพรดาวเอ่ยบอกรันเวย์และไรเฟิล แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของวันเกิดจะได้เป่าเทียนบนเค้ก ฝนก็ตกลงมาซะก่อน ทำให้ต่างคนต่างรีบเข้าห้องของตัวเอง
ฝนฟ้าไม่มีทีท่าจะหยุดตก กระหน่ำเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว ทำให้สาวโสดที่อยู่ในห้องเพียงลำพังเริ่มกลัวและใจคอไม่ดี แต่เหมือนฟ้าจะไม่ใจดีกับเธอ ถึงได้ผ่าเปรี้ยงลงมาเสียงดังสนั่น
เปรี้ยงงงง!!
“กรี๊ดดดด!!” ณิชากรีดร้องอย่างตกใจกลัวอยู่ในห้องพัก
ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น ณิชารีบไปเปิดประตู เพราะคิดว่าคิมหันต์จะมาอยู่เป็นเพื่อน แต่ในขณะที่ประตูอ้าออกทำให้ฟ้าแลบแปล๊บๆ เข้ามาในห้อง
ณิชากระโดดหลบมุมไปด้านในห้องทันที แล้วยกมือปิดหูตัวสั่นอย่างกับลูกนก
