บทที่ 13 Chapter 13
Chapter 13
ไรเฟิลรีบปิดประตู เพราะเขารู้ว่าณิชาเป็นคนกลัวฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้อง
“นายมีอะไรหรือเปล่าเฟิล” ในขณะที่เธอเอ่ยถามเขา เธอก็คลายมือออกจากกกหูเล็ก
“เป็นห่วง มาอยู่เป็นเพื่อน เธอกลัวเสียงฟ้าร้องไม่ใช่เหรอ?” ไรเฟิลเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่น
“ฉันไม่ได้กลัว กรี๊ดดดด!!” ณิชารีบกระโดดกอดไรเฟิลไว้แน่น เมื่อฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาอีกครั้ง
“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว” ไรเฟิลลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อปลอบขวัญคนตัวเล็ก
“ปล่อยเลย แล้วนายก็ออกไปได้แล้ว”
“อยากให้ฉันไปจริงๆ เหรอ?” น้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้ณิชาชะงักไปแป๊บนึง
“ถึงอยากจะรั้งให้นายอยู่กับฉัน มันก็คงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อนายมีแฟนอยู่แล้ว” ประโยคหลังณิชาพูดเสียงแผ่วเบา เธอไม่มีสิทธิ์รั้งเขาไว้ เพราะเขามีเจ้าของอยู่แล้ว
“นามิไม่ใช่แฟนของฉัน ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ...ว่านามิเป็นแค่เพื่อน” ไรเฟิลเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เพื่อนนัวเนียกันได้ด้วยเหรอ?” ณิชาคิดไปถึงตอนที่นามิเกาะไหล่เขาเล่นน้ำกะหนุงกะหนิงกันที่สระน้ำ
“เธอก็เห็นว่านามิเกาะแค่ไหล่ฉัน ถ้าจะกอดจูบลูบคลำแบบที่ฉันเคยทำกับเธอ ฉันไม่เคยทำกับนามิ”
“ฉันไปให้นายกอดจูบลูบคลำตอนไหน” ณิชาถลึงตาใส่เขา
“เคยก็แล้วกัน แต่เธอจำไม่ได้ แล้วที่หน้าบึ้งใส่ฉันแบบนี้ เธอหึงฉันกับนามิใช่ไหม?”
“ถ้าหึงได้ก็คงดี...” ณิชาพูดแล้วเบือนหน้าหนี แต่ไรเฟิลจับใบหน้าสะสวยให้หันมาสบตากับเขา
“ฉันอยากให้เธอหึง”
“...?”
“นามิกับฉันเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันกับนามิไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านั้น นามิเป็นลูกสาวของหุ้นส่วน ที่นามิมาไทยเพราะมาคุยเรื่องหุ้นกับพ่อของฉันเกี่ยวกับการแบ่งโอนหุ้น ฉันก็เลยขอให้นามิช่วยทำให้เธอหึง และมันก็ได้ผล” ไรเฟิลอดยิ้มไม่ได้ตอนที่ณิชากระโดดลงน้ำอย่างแรงแกล้งเขากับนามิ
“ไม่ต้องให้นามิเล่นละครแล้วนะเฟิล ณิชาหึงเฟิลจนหน้ามืดแล้ว”นามิเอ่ยพูดกับเขาตอนที่เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งขอบสระ
“เพื่อนกันแล้วทำไมต้องพักห้องเดียวกันด้วย?”
“เธอเห็นฉันเข้าไปในห้องพักของนามิเหรอ? ตอนนี้ฉันยังไม่มีห้องพักเลย” ณิชาลังเลใจ เพราะตั้งแต่มาถึง เธอก็คลุกอยู่แต่ในห้อง พอออกไปเล่นน้ำก็เห็นเขาอยู่ที่สระน้ำแล้ว พอออกไปกินข้าวมื้อค่ำก็เห็นเขาอยู่ด้านนอกแล้ว
“ถ้าไม่เชื่อจะให้นามิมายืนยันไหมล่ะ? ตอนนี้คงนอนคุยกับแฟนมั้ง”
“นามิมีแฟนแล้วเหรอ?”
“มีแฟนเป็นผู้หญิง แล้วที่เธอใส่บิกินี ไม่รู้ว่าตัวเลยเหรอว่านามิแอบมองนมของเธอน่ะ”
“พูดอะไรน่าเกลียด...ว่าแต่นามิเป็นเลสเบี้ยนเหรอ?”
“อืม...”
“นามิจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ เพราะยังไงนายก็ไม่ได้สนใจฉันอยู่ดี แล้วจะมาทำให้ฉันหึงทำไม คิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันเหรอ?”
“เธอมองไม่ออกเหรอว่าฉันสนใจเธอมากขนาดไหน ฉันไม่เคยล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอเลยนะ ”
“ไม่ล้อเล่นอะไรล่ะ ส่งไลน์ไปไม่อ่าน โทรไปก็ไม่รับ แล้วก็ยังจะพานามิมาลองใจอีก”
“ฉันอยากคุยกับเธอใจแทบขาด แต่ที่ฉันเงียบหายไปเพราะอยากให้เธอรู้ใจตัวเอง”
“ตอนนี้เธอบอกฉันได้ไหม ว่าเธอรู้สึกแบบเดียวกับฉัน หรือยังรู้สึกกับฉันแบบเพื่อน”
“ไม่ใช่เพื่อนเฟิล ไม่ใช่ ฉันไม่ได้รู้สึกกับนายแบบเพื่อนอีกแล้ว”
“ตอนนั้นฉันแค่อยากมั่นใจกับความรู้สึกของตัวเอง ยอมรับว่าฉันสับสน แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วนะ นายยังรอคำตอบจากฉันอยู่ไหม?”
“ฉันยังรอคำตอบจากเธอเสมอ วันเกิดปีนี้เธอให้ของขวัญฉันเป็นคำว่าแฟนได้ไหม”
“วันเกิดนายปีหน้า...เรามาฉลองวันครบรอบเป็นแฟนกันนะเฟิล” ณิชาส่งยิ้มหวานให้คนตัวสูงด้วยรอยยิ้มหวาน นี่สินะคือคำตอบที่ตรงกับใจของเธอมาตั้งนาน พอได้พูดมันออกมา มันไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด แต่มันกลับทำให้ใจเต้นตึกตักราวกับคนคลั่งรัก
“เราจะฉลองกันทุกๆ ปีและตลอดไปเลยที่รัก” ไรเฟิลยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขาคว้าร่างบางมากอดไว้แน่น ให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอว่ารักเธอมากขนาดไหน สามเดือนที่ผ่านมาเขาทรมานมากนะที่ต้องทำเป็นไม่สนใจเธอ ทั้งที่ใจมันเรียกร้องหาเธอทุกนาที แต่การทรมานใจตัวเองของเขา มันคุ้มค่ายิ่งกว่าคุ้มที่ได้คำตอบที่รอคอยมาตลอด
“นึกว่าจะต้องเสียนายให้คนอื่นไปแล้วซะอีก...”
“เธอจะเสียฉันให้ใครล่ะ ในเมื่อฉันยังรอเธอ” ไรเฟิลลูบผมสลวยเบาๆ เมื่อณิชาพูดเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
พรึ่บ!!!
“ว้ายยยย!! ทำอะไรของนาย” ณิชาหวีดร้องเสียงหลง เมื่อเขาฉุดรั้งเธอนอนลงบนเตียงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
