บทที่ 3 Chapter 3
Chapter 3
“ณะ...ณิชา อย่าจับ มันอันตราย” ไรเฟิลครางประท้วงเสียงสั่นด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน เมื่อณิชานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหว่างขาแกร่ง เธอแหงนมองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม แล้วยกมือบางทาบทับมือสากที่กำลังชักรูดแก่นกายที่ผงาดขึ้นไม่รู้จักเวล่ำเวลา
“เฟิลทำอะไร~”
“ฟู่วววว...” คนตัวสูงถอนหายใจติดขัด นี่ยัยเพื่อนรักของเขาแกล้งถามหรืออย่างไรกัน
ใบหน้าคมคายขบกรามแน่นจนใบหน้าแดงก่ำ เมื่อเขากำลังระงับอารมณ์ความใคร่ไม่ให้คิดเตลิดไปไกล เพราะหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าส่งสายตายั่วยวนให้เขาอยู่ตอนนี้เป็นเพื่อนสาวคนสนิท
“อืม~เสียวหัวฉิบ ปะ...ปล่อยเลยณิชา” คนตัวสูงเอ่ยห้ามเสียงสั่นไม่เต็มเสียงนัก เมื่อณิชาเอานิ้วชี้ลูบวนปลายหัวหยัก จนน้ำเมือกไหลเคลือบส่วนปลายจนมันวาว
ยัยเพื่อนขี้เมาจะรู้หรือเปล่าว่า ตอนนี้ทำให้เขาแทบคลั่ง เขาอยากจะตะโกนบอกเธอว่า ไอ้ที่เธอกำลังลูบเล่นอยู่เนี่ย มันกัดเธอได้นะ ถ้ามันกัดเธอเข้าสักวัน มันจะกัดไม่ยอมปล่อย
‘ยัยบ้าเอ๊ย...!! ทำแบบนี้เท่ากับยั่วเขาชัดๆ’ นี่เธอเมาหรือเธอหื่นกันแน่ เขาชักไม่แน่ใจ
“อยากกินติมจังเลย~” ลิ้นเล็กตวัดเลียขอบปาก แล้วขยับตัวเอาใบหน้าแนบชิดกลางหว่างขาร่างสูง
“เฮ้ยๆ ทำอะไรณิชา อ๊า~” ไรเฟิลเปล่งเสียงร้องครางดังลั่นระงมห้องน้ำ เมื่อคนเมาอ้าปากครอบแก่นกายใหญ่เข้าไปในโพรงปากจนสุดโคน ฟันขาวสะอาดครูดโดนแก่นกาย จนร่างสูงสะดุ้งตัวเล็กน้อย
“ดูดดีๆ อย่ากัด...”
ในเวลานี้สติของเขาหลุดลอยไปที่ห้วงอารมณ์สวาทอันร้อนฉ่า เลือดลมในกายสูบฉีดอัดแน่นจนปวดหนึบไปทั้งลำ จนยากจะห้ามใจไว้อีกต่อไป
“ฉันจะไม่ทนแล้วนะณิชา” ไรเฟิลเอามือสากขยำกลุ่มผมสลวย แล้วขยับเอวสอบเอาแก่นกายผลุบเข้าผลุบออกในโพรงปากนุ่มนิ่มด้วยจังหวะถี่ยิบตามที่ใจต้องการ
ปากเธอนิ่มเหลือเกิน ไม่คิดว่าปากที่ชอบบ่นเขา ยู่ปากงอนใส่เขาบ่อยๆ เวลาที่เธอไม่พอใจเขา มันจะนุ่มนิ่มแบบนี้
“ปากเธอนิ่มจังเลยณิชา” ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองดูการกระทำของเพื่อนสาวคนสนิทที่เอาปากดูดเลียแก่นกายราวกับไอติมรสโปรด ซึ่งมันเป็นภาพที่น่ามองและเร้าใจ จนเขากระสันเสียวไปทั่วร่าง ตัวตนของเพื่อนสาวคนสนิทตอนเมา เธอหื่นจนเขาหวงเธอมากกว่าเดิม ถ้าเธอเมาแล้วไปหื่นใส่คนอื่น เขาไม่มีวันยอมแน่
“ใกล้แล้ว ดูดแรงๆ” มือสากจับศีรษะทุยเล็กล็อกไว้ จากนั้นเขาก็โยกเอวสอบขยับเข้าออกอย่างรัวเร็ว เมื่อเขากำลังจะปะทุลาวาร้อนออกมา
ริมฝีปากหยักครางกระเส่าดังกึกก้องไปทั่วห้องน้ำ ร่างแกร่งกระตุกเกร็งเป็นจังหวะ ก่อนจะปลดปล่อยลาวาอุ่นร้อนพวยพุ่งใส่โพรงปากเล็ก เขารีบถอดถอนแก่นกายออก เพราะกลัวว่าเธอจะสำลักน้ำรักของเขา
“กลืนลงไปเลย จะได้สร่างเมา” ไรเฟิลย่อตัวนั่งลง เขายกมือสากลูบผมสลวยของคนเมาอย่างเอ็นดู แล้วเลื่อนมือมาเช็ดขอบปากให้เธอ ที่ตอนนี้ปากเล็กเลอะไปด้วยคราบน้ำรักของเขา
“เมื่อยคอ ขอน้ำหน่อย อื้อ~” เมื่อพูดจบ ณิชาก็ยื่นปากเล็กจูบปากหยักอย่างไม่ประสา เพราะเธอไม่เคยจูบใครมาก่อน แต่จูบไร้เดียงสาของเธอเป็นจูบที่ไรเฟิลถูกใจเป็นอย่างมาก
“เมาแล้วหื่นว่ะ” ไรเฟิลยกมือสากทั้งสองข้างทาบไว้บนแก้มนุ่มนิ่ม จนปากอวบอิ่มยู่เป็นปากจู๋ เขาอดไม่ได้ที่จะจุมพิตปากอมชมพูอีกครั้ง
เมื่อไรเฟิลอุ้มร่างบางมานอนบนเตียง ณิชาก็ยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง แล้วใช้แรงดึงให้ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประชิดใบหน้าร้อนผ่าวของเธอ
“นอนด้วยกันนะเฟิล...” มือน้อยๆ ลูบไล้ซิกซ์แพ็กอย่างแผ่วเบา เธอลูบวนอยู่แบบนั้นอย่างซุกซน แต่เธอจะรู้ไหมว่ากำลังทำให้อารมณ์สวาทของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
“เดี๋ยวมานอนด้วย ขอไปอาบน้ำก่อน” ไรเฟิลเอามือสากลูบไล้กลีบปากอวบอิ่มที่น่าจูบอย่างหลงใหลกับความนุ่มนิ่มของมัน ปากหยักพรมจูบใบหน้าสะสวยอย่างนุ่มนวล จนกระทั่งคนตัวเล็กเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา จนในที่สุดณิชาก็ผล็อยหลับไปอย่างหมดฤทธิ์
ไรเฟิลมองใบหน้าสะสวยด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาจ้องมองเธอแบบนั้นอยู่นานหลายนาที จนกระทั่งร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงหันไปอีกทาง ใบหน้าคมคายก้มหอมแก้มนวลอีกฟอดหนึ่ง เขาดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้หญิงสาว ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป เพื่อปลดปล่อยตัวตนที่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อคนตัวสูงทำธุระและชำระร่างกายเสร็จ เขาก็ใส่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวเดินไปเอนตัวลงนอนบนโซฟา และกว่าจะหลับสนิทก็เกือบรุ่งเช้า
คนตัวสูงถอนหายใจแรงอย่างหงุดหงิด เมื่อมีเสียงเล็กเอ่ยเรียกเขาในยามเช้าตรู่ อีกทั้งยังเขย่าแขนเขาไม่หยุด
“เฟิล ตื่นก่อนๆ เฟิลตื่น”
“มีอะไรแต่เช้าณิชา” ไรเฟิลถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ทั้งที่ยังหลับตา เขาบิดตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาตื่นและมองเพื่อนสาวคนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้น เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาลุกลี้ลุกลนเหมือนคนร้อนใจอะไรบางอย่าง
“ฉันมีอะไรจะถามนายหน่อยน่ะ เอ่อคือว่า นาย นาย...!?” ณิชาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างหนักใจ เธอไม่กล้าเอ่ยถามเขาให้จบประโยค ได้แต่อึกอักติดอ่าง เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวพันกายและมีเสื้อคลุมสวมทับให้อีกที
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธองั้นเหรอ? งั้นก็แปลว่าเขาเห็นของเธอหมดแล้วงั้นสิ...
“เมื่อคืนทำไม?” ไรเฟิลปิดปากหาวหวอดๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง จนความใหญ่โตที่แข็งขึงอยู่ใต้กางเกงตัวบาง มันดันเนื้อผ้าชี้โด่ไปที่หน้าณิชาอย่างเอาเรื่อง
“นะ...นาย เอ่อ...นายเปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ?” ณิชากลั้นใจถามอย่างรัวเร็ว
“อืม...ฉันเปลี่ยนให้เธอเอง...” ไรเฟิลได้แต่คิดในใจว่าเขาน่าจะอัดคลิปวิดีโอเมื่อคืนนี้ให้เธอดูจริงๆ จะได้รู้ว่าตัวตนเวลาเธอเมานั้นหื่นกามมากขนาดไหน
“...”
“จำอะไรได้บ้างไหมเมื่อคืน?” ไรเฟิลเอ่ยถามเพื่อนสาวคนตัวเล็ก ที่นั่งบีบมือตัวเองอย่างคิดหนัก นี่แค่รู้ว่าเขาเปลี่ยนชุดให้เธอนะยังคิดมากขนาดนี้ แล้วถ้ารู้ว่าเธอขอกินไอติมเขาเมื่อคืน อาการของเธอจะเป็นยังไงกันนะ
ใบหน้าสะสวยก้มหน้างุดแล้วส่ายหน้าไปมา โดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
“ฉันไม่เห็นสัดส่วนของรักของหวงอะไรของเธอหรอกนะ ตอนฉันถอดเดรสออกให้ ฉันปิดไฟจนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” ไรเฟิลเล่าบอกโดยเอานิ้วชี้และนิ้วกลางพันกัน เขาก็ไม่ได้อยากจะโกหกหรอกนะ แต่ถ้าพูดโกหกแล้วเพื่อนสาวของเขาสบายใจก็ให้เธอเข้าใจไปตามนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงมันล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปแล้วก็ตาม
“แล้วทำไมนายถึงต้องถอดเดรสออกให้ฉันด้วยเล่า ทำไมไม่ให้ฉันนอนสภาพแบบนั้นไปเลย”
“ก็เธออ้วกใส่ฉันไงณิชา แล้วก็ยังโง่อ้วกใส่ตัวเองอีก”
“...”
“ไม่เอาแล้วนะณิชา ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรมาระบายให้ฉันฟังนะ อย่าไปเมาที่ไหนแบบนี้อีก ฉันโคตรเป็นห่วงเธอเลยว่ะ” ไรเฟิลเอ่ยบอกณิชาเสียงดุแกมห่วงใย และเมื่อไม่เห็นณิชาตอบกลับมา เขาจึงถามย้ำเธออีกครั้ง “เข้าใจหรือเปล่าที่ฉันบอกไปเมื่อกี้”
“เข้าใจแล้วน่า ขอบใจที่นายดูแลฉันนะ”
“ขอบใจที่เธอช่วยฉันเหมือนกัน”
“ฉันช่วยอะไรนายงั้นเหรอ?”
“ไม่ต้องรู้หรอกน้า...ไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันหน่อยสิ ฉันอยากอาบน้ำ แล้วก็เอาเสื้อผ้าของฉันไปซักให้ด้วย”
“ว้ายยยย...นายทำอะไรเนี่ย” ณิชารีบขยับตัวหนีห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อไรเฟิลลุกขึ้น แล้วความแข็งขึงภายใต้บ็อกเซอร์ชนเข้าที่แก้มของเธอ จนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
“อยากนั่งเกะกะเองทำไมล่ะ” ไรเฟิลหลุดขำออกมา เมื่อณิชาทำตาโตมองที่เป้ากางเกงของเขาหน้าตาตื่น
‘จะตาตื่นทำไมล่ะเพื่อนรัก เมื่อคืนยังขอดูดอยู่เลย’ ไรเฟิลได้แต่คิดในใจ
“ชิ!!” ณิชาสะบัดหน้าหนี ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวหอมสะอาดมาให้เขา อีกทั้งยังเล่าบอกเขาเรื่องบางอย่างตามประสาเพื่อนสนิท
“ฉันคงดื่มเหล้าหนักไปแน่ๆ เลย รู้สึกเมื่อยคอ ปวดปาก กลืนน้ำลายแล้วรู้สึกเหนียวๆ คอยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกรามฉันจะค้างด้วยเนี่ย” ณิชาเอามือบีบปากนวดกรามตัวเองเบาๆ
“ไม่เกี่ยวกับดื่มเหล้าหนักหรอก” ปากหยักกดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้ณิชาเกิดอาการเหล่านี้
“ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้”
“ไหนอ้าปากซิ เดี๋ยวจะดูให้” ไรเฟิลขยับตัวไปยืนใกล้เพื่อนสาวคนตัวเล็ก แล้วยกมือจับปลายคางมนให้อ้าปาก
