บทที่ 43 เอาสิ

ร่างบางที่กำลังยืนมองพระจันทร์เต็มดวงผ่านกระจกใสของระเบียงสะดุ้งโหยงเมื่อร่างใหญ่เดินมาสวมกอดด้านหลัง

“พี่พอร์ช”

“ใจลอย พี่เข้ามาตั้งนานแล้วยังไม่รู้เรื่องเลย”

พูดพลางจูบข้างแก้มใสวนเวียนอยู่หลายครั้งแล้วลากปลายจมูกลงมาที่ซอกคอหอม เธอหลับตาพริ้มแหงนหน้าเปิดลำคอให้เขารังแก

ผ้าม่านถูกปิด เสื้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ