บทที่ 3 ชลิตานักล่าSPERM
“เรียนจบเมื่อไหร่แต่งงานกับพี่นะคะ”
“แต่งงาน?”
“ค่ะทันทีที่ลิตาเรียนจบเราสองคนจะแต่งงานกันทันที”
“.....”
“ทำไมคะ หรือลิตาไม่อยากแต่งกับพี่”
“เปล่าค่ะลิตาแค่ดีใจไม่คิดว่าพี่พลจะ ขะ...ขอลิตาแต่งงาน”
“หึ...เด็กน้อยของพี่ ไหน ๆ เราก็จะแต่งงานกันแล้วพี่ขอ...”
“ไม่ได้ค่ะ”
“ทำไมคะ ยังไม่เชื่อใจพี่อีกเหรอ” คนพี่ทำหน้าเศร้านัยน์ตาคมฉายแววผิดหวัง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกปฏิเสธคนรักกันจะมีอะไรกันก่อนแต่งงานไม่ใช่เรื่องผิด แต่ยังไม่พร้อมไม่พร้อมจริง ๆ
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ลิตาไม่พร้อมจริง ๆ”
“เฮ้อ...ก็ได้ค่ะแต่ระวังไว้นะเด็กตัวแสบคืนเข้าหอพี่จะไม่ให้ลิตานอนเลยคอยดู!” ก่อนใบหน้าหล่อจะเผยรอยยิ้มอบอุ่นแววตาคมมองคาดโทษแฟนสาวตัวเล็ก
“.....” ทำเอาคนฟังได้แต่นั่งนิ่งใบหน้าสวยร้อนผะผ่าวสองแก้มแดง
ระเรื่อด้วยความเขินอาย
‘พี่รักลิตานะคะคนดีของพี่’
คำบอกรักหวานหูที่เขาเอื้อนเอ่ย แท้จริงมันคือคำลวงหลอกให้เด็กหน้าโง่ตายใจ
คนหน้าไหว้หลังหลอก ไอ้ผู้ชายหน้าหมา!
รักครั้งแรกที่แสนหวาน พล พลวัชร์ พิพัฒน์หิรัญกุล ลูกชายคนเดียวของนายตำรวจยศใหญ่โตระดับ ผบ.ตร. ผู้ชายที่สาว ๆ ทุกคนต่างหมายปอง
เพื่อนรักคนสนิทของพี่ชาย เพราะความใกล้ชิดสนิทสนมของทั้งสองครอบครัว จากพี่น้องในวันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นคนรัก สู่การหมั้นหมายโดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นดีเห็นงาม ‘กิ่งทองใบหยก’ คำชมของผู้ใหญ่ที่ร่วมงานหมั้น
ลิตา ชลิตา วณิชกุล คือหญิงสาวผู้โชคดีดุจเจ้าหญิงในนิยายที่มีเจ้าชายรูปงามคอยคุ้มภัย ปกป้องดูแลเอาใจใส่ชนิดว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม
ทว่า...นั่นเป็นเพียงฝันหวานยามนิทราพลันลืมตาตื่นจากฝันโลกแห่งความเป็นจริงโหดร้ายกว่าที่คิด
เจ้าชายรูปงามบัดนี้ได้เปลี่ยนสถานะ ‘เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำในขุมนรกอเวจี’ มั่วยิ่งกว่าหมา! เดือนเก้า ชั่วกว่าพวกเดนนรกส่งมาเกิด
นิยายรัก ‘เจ้าหญิงผู้แสนซื่อกับเจ้าชายผู้แสนดี’ ได้จบลง เหลือไว้เพียงความเจ็บเหลือคณานับ
คบกันมา 5 ปี กำลังจะแต่งงานสร้างครอบครัว กลับต้องมานอนช้ำร้องไห้ตาบวมเมื่อรู้ความจริง ‘ชายที่รักมีโลกสองใบ’
‘ถ้าไม่จริงใจแล้วมาหลอกให้รักทำไม’
คำถามที่เฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ วันแล้ววันเล่าแต่ก็ไม่มีคำตอบ
“ที่พี่นอกใจลิตาก็เพราะลิตานั่นแหละ!” คำพูดที่ออกจากปากผู้ชายสันดานหมาเมื่อถูกจับได้ว่านอกใจ
“ถ้าการที่ลิตาหวงความบริสุทธิ์ไว้ในคืนแต่งงานของเรา ถ้าพี่เอาเรื่องนี้มาเป็นเหตุผลในการนอกใจ หึ ก็ได้ค่ะ ตามสบาย!” ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องเสียใจกับผู้ชายพรรค์นี้
“เพียงแต่ลิตาอยากบอกพี่เอาไว้!” น้ำตาเม็ดใสถูกเช็ดจากแก้มนวลด้วยมือบางที่สั่นเทาและเย็นเฉียบ ไม่ต้องถามว่าเจ็บขนาดไหนเจ็บจนชาแทบไม่รู้สึกอะไรในวันที่รู้ความจริง
ว่าที่สามี! ในอีกไม่กี่วัน พาผู้หญิงไร้ยางอายมาสมสู่กันในบ้านที่เป็นเรือนหอ
จะไม่เจ็บสักนิดถ้าอีผู้หญิงที่ว่า ‘เฌอเอม’ ไม่ใช่เพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน เพื่อนที่รักเหมือนคนในครอบครัว
“ไอ้ชั่ว! พี่มันโคตรชั่ว! ไอ้ควาย! ไอ้ชาติหมา!”
และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พูดกัน จนถึงวันนี้ผ่านมาแล้ว 3 เดือน ถามว่าเสียใจไหม ‘เสียใจสินอนร้องไห้เป็นเดือน ๆ’
แต่ตอนนี้ความเสียใจนั้นคลายหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่เยื่อใย (แต่ใช่ว่าจะให้อภัยอีสองตัวผัวเมียนั่น! บอกเลยไม่มีวัน!)
ตายอีกสิบชาติก็ไม่มีวันญาติดีกับคนที่แทงข้างหลังตัวเองได้ ไม่! ไม่เด็ดขาดเพราะลิตาคนนี้เป็นคน! ‘ไม่ใช่ควาย! กินข้าวไม่ได้กินหญ้า’ เป็นประเภทเจ็บแล้วจำ อดีตเคยเป็นควายให้ผู้ชายหลอกเกือบสองปี มันเจ็บตรงนี้มากกว่า! ไม่รู้เพราะอะไรทำไมตอนนั้นถึงได้หูหนวกตาบอด หลงเชื่อผู้ชายกลับกลอกกับผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นได้
เจ็บตรงที่ไว้ใจคนผิด คนหนึ่งคือเพื่อนรักอีกคนคือแฟน ไม่เคยคิดระแวง ‘งูเห่า’ ก็คืองูเห่าต่อให้เราจะเลี้ยงดูอย่างดีสุดท้ายมันก็ไม่ทิ้งสันดานเดิมฉกกัดไม่เลือกหน้า!
จะว่าไปก็น่าขันเหมือนกันนะ ‘ความรักทำให้คนเปลี่ยน’ ใช่! มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ จากผู้หญิงที่แสนซื่อโลกสวยในวันนั้นกลายเป็นอีกคนเพียงพริบตา
‘ไม่มีอีกแล้วชลิตาผู้ไร้เดียงสาหัวอ่อนมีแต่ชลิตานักล่าสเปิร์ม!’
