บทที่ 32 ‘หรือเราท้องจริง ๆ’

ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เขาอุ้มฉันมาถึงห้องพักโดยไม่ถามสักคำ หึ...หูตาอย่างสับปะรดขนาดนั้นมีเรื่องอะไรบ้างที่คนอย่างไคเลอร์ไม่รู้

“กลับไปได้แล้ว”

“ผมบอกว่าจะกลับ?” พูดแบบนี้ได้ไง ฉันจ้องหน้าเขาตาเขม็ง

“อาบน้ำไหม”

“ฉัน...บอก...ว่า...กลับไปได้แล้ว!!!” ฉันพูดเน้นย้ำทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทว่าคนที่อาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ