บทที่ 4 เพื่อนรักตลอดไป
“คิดถึงจัง” ว่าแล้วทำปากจู๋แววตาอ้อน ๆ เหมือนลูกแมวน้อยแสนน่ารัก
[ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน! มีความผิดนะเรารู้ตัวไหม!] วันนี้มาในบทพี่ชายสุดโหดเสียด้วย แต่เฮียจะรู้ไหมว่าตัวเองโคตรน่ารัก
“เปล่าซะหน่อยลิตาก็เป็นแบบนี้ทุกวัน”
[เฮียเลี้ยงเรามาเฮียรู้ดีว่าเราเป็นยังไงตัวแสบ!]
“เป็นเฮียหรือเป็นหมาคะ แสนรู้จัง” ว่าแล้วยิ้มตาหยีโชว์ฟันขาว
[เดี๋ยวเถอะถ้าอยู่ใกล้จะฟาดก้นเข้าให้ ไม่ต้องไปเลยนะ!] ออกคำสั่งเสียงหนักแน่นทรงพลังหน้าตาจริงจังสุด ๆ
“เป็นคนบ้าอำนาจเป็นตาแก่จอมเผด็จการตั้งแต่เมื่อไหร่?”
[ลิตา! เฮียขอสั่ง ถ้าไม่ฟังเฮียจะบินกลับไปหาคืนนี้!]
“โธ่เฮียขา ~~ ขำ ๆ น่ะ เขาอุตส่าห์เชิญมาเราก็ต้องไปสิคะมันเป็นมารยาทเฮียไม่รู้เหรอคะ!” ต้องเป็นเฮียมังกรแน่ ๆ ที่บอกเฮียเรื่องการ์ดแต่งงานที่เฌอเอมเอามาให้ด้วยตัวเองเมื่อหลายวันก่อน
[ไม่! สำหรับคนพวกนั้นพวกมันไม่รู้จักคำว่ามารยาทหรอก!] น้ำเสียงแข็งกร้าวเกรี้ยวกราดสุด ๆ เฮียสุดที่รัก
“แต่ลิตาจะไปเรื่องอะไรจะยอม เฮียเสียเงินเพราะพวกเขาตั้งหลายสิบล้านลิตาต้องเอาคืนนิดหน่อยก็ยังดี!”
[ลิตาอย่าดื้อกับเฮีย เงินไม่กี่สิบล้านมันเอามาแลกกับความรู้สึกน้องสาวเฮียไม่ได้หรอก ต่อให้เสียหายเป็นพัน ๆ ล้านเฮียก็ไม่นึกเสียดาย เฮียไม่กระทืบไอ้ควายนั่นตายคาตีนตั้งแต่วันนั้นก็ดีเท่าไหร่! ไม่รู้แหละห้ามคือห้ามถ้าลิตาไปงานแต่งพวกมันเจอเฮียแน่!] พูดแค่นี้ก็ทำเป็นหัวร้อนน่าขำจริง ๆ ตาแก่เตชิต
“ไม่คุยกับเฮียแล้วเบื่อตาแก่ขี้บ่น”
[ถ้าไม่รักไม่ห่วงจะบ่นไหม]
“ค่ะ รู้ว่ารัก ว่าห่วงแต่ลิตาคนนี้ไม่ใช่ลิตาคนเดิม เฮียสบายใจได้!”
[จะคนไหนเฮียก็ห่วง รู้ไหมเฮียรักเรามากกว่าชีวิตตัวเองอีกนะ!]
“คนกำลังจะออกไปเที่ยว! ชวนเข้าดรามาทำไมเฮียบ้า! ไปนอนเลยนะดึกแล้วแทนที่ทำงานมาทั้งวันจะพักผ่อนยังโทรมาบ่นอีก”
[ก็คิดถึงไว้เฮียจะรีบเคลียร์งานแล้วกลับไปหา]
“รอนะ รักเฮียที่สุดในโลก”
[เฮียรักลิตานะ เป็นเด็กดีนะรู้ไหม]
“รู้แล้วน่าไปนอนเลยไป Good night” ก่อนเฮียจะวางไป...
เฮ้อ...ถอนหายใจหนัก ๆ พลางมองดูเวลา ‘ซัมเมอร์!’ สายประจำเพื่อนคนนี้ นัดดูหนังกันบ่ายโมงไหนว่าจะมารับนี่เที่ยงกว่าไร้วี่แววแม่ดิไซเนอร์สาวชื่อดัง!
เวลาต่อมา...
“กว่าจะมาได้นะคะ” พูดประชดทันทีที่เพื่อนตัวดีเปิดประตูรถด้วยสีหน้าไม่รับแขก
“....” ซับเมอร์เงียบดูซึม ๆ เหมือนคนไม่ได้นอน “ขับเองนะ!” พร้อมโยนกุญแจรถให้
ฟิว
“ว้าย! เพื่อนบ้าดีนะ รับทัน!” ร้องเสียงหลงหน้าสวย ๆ เกือบเสียโฉมแล้วไหมล่ะชักสีหน้าไม่พอใจใส่เพื่อนสาว แต่.... “เป็นอะไรสีหน้าแกดูไม่ดีเลยนะ”
“เปล่าแค่ง่วง หาว” สาบานว่าเป็นลูกสาวท่านทูตหาวเสียคนยืนมองยังอาย
“ง่วง! ง่วงบ้าอะไรก็ไหนว่านอนแต่หัววัน” ต้องมีอะไรแน่ ๆ เมื่อคืนชวนดูซีรีส์ ซัมเมอร์บอกจะเข้านอนพอตอนนี้บอกง่วง มันยังไงกันนะ จ้องจับพิรุธผู้หญิงตัวเล็กทว่ากลับดูเซ็กซี่ด้วยไฟหน้าที่ใหญ่เกินตัว สะโพกผาย เอวคอด และที่สะดุดตาทำเอาคนมองเหลียวหลังกับผมลอนยาวสีชมพู!
“ไม่ต้องมาจับผิดจะไปไหม! ดูหนังน่ะ” เนี่ยเจ้าหล่อนมีพิรุธจริง ๆ มาถึงก็ฟาดงวงฟาดงาใส่
“......” ยังคงจ้องจับผิด “ซัมเมอร์เราสองคนไม่เคยมีเรื่องปิดบังกันนะ!”
“แล้วฉันไปปิดบังอะไรแกตั้งแต่เมื่อไหร่?” ขึ้นเสียงใส่มันต้องมีอะไรแน่ ๆ
“ไม่รู้แต่ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น แก! บอกฉันมานะ! ไม่งั้น!”
“ไม่งั้นอะไร?”
“วันนี้แกเลี้ยง”
“เหอะ! พูดยังกับแกเคยเลี้ยงฉัน”
“ก็ฉันยังเรียนอยู่ยังไม่มีรายได้แกทำงานแล้วก็ต้องเลี้ยงเพื่อนไหม ซัมซัม” ทำตาละห้อยออดอ้อนสุดชีวิต
“ไม่ต้องมาพูดเลย! ไปขึ้นรถง่วง!”
“ไป ๆ ขึ้นรถเลย เดี๋ยวลิตาจะขับให้นิ่งที่สุดที่รักจะได้นอนสบาย ๆ ฟอด”
“ลิตา! เพื่อนบ้าทำอะไรขนลุก”
“หอมแก้มไง”
“บ้าบอ ไปได้แล้ว! หิวข้าวมาก!!”
“ไปค่ะที่รักขึ้นรถเลย”
เฮ้อ...วันนี้รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษอาจเพราะได้คุยกับเฮียได้ยิ้มได้เห็นคนที่รักมีความสุข ขับรถไปยิ้มเอ็นดูซัมเมอร์เพื่อนรัก ให้นึกถึงวันเก่า ๆ ของเราสามคน
‘สัญญาแล้วนะว่าเราสามคน เฌอเอม ซัมเมอร์ ลิตา จะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป’
