บทที่ 5 คนนี้แหละพ่อพันธุ์ชั้นดี
ห้างสรรพสินค้าหลังดูหนังเสร็จ
“นั่งดูภาพเด็กอีกแล้ว อย่าบอกนะว่ายังไม่ล้มเลิกความคิดบ้า ๆ นั่นอีก”
“.....” คนฟังไม่สนใจนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับภาพเด็กน้อยน่ารัก ๆ จากทั่วทุกมุมโลกที่เหล่าบรรดาคุณแม่โพสต์ลงโซเชียลตามช่องทางต่าง ๆ
“ลิตาขอร้องเถอะเลิกล้มความคิดนี้ซะ”
“โนค่ะ นี่คือความสุขเดียวของชลิตา!”
‘หนุ่มลูกครึ่งรูปหล่อ ร้อนแรงโซฮอตมีเสน่ห์น่าดึงดูด จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม นัยน์ตาสีน้ำข้าว ขนตาเรียวยาว ริมฝีปากได้รูป ผิวขาวราวน้ำนม ไหล่กว้าง กล้ามเป็นมัด ๆ ซิกซ์แพ็กแน่น ๆ สันกรามคมกริบ ดวงตาดูดุตลอดเวลาลุคผู้บริหาร บุคลิกดูเยือกเย็น ร่างสูงโปร่งล่ำสันหุ่นนายแบบมองแล้วเซ็กซี่ขยี้ใจ’
นี่แหละคือลักษณะของพ่อพันธุ์ที่ดี ผู้ชายที่ต้องการสเปิร์มจากเขาเพื่อสานฝันอันยิ่งใหญ่ ‘เมเบล’ ลูกสาวตัวน้อยที่เฝ้าคอยมาตลอด...
“ถามจริง?”
“ใช่”
“คุณพระ! คนแบบที่แกว่ามีอยู่บนโลกใบนี้แน่นะลิตา”
“ไม่รู้ แต่ฉันจะเอา! อยากได้พ่อพันธุ์แบบนี้แหละ แกคิดดูนะซัมเมอร์ ลูกสาวฉันต้องสวย” ใบหน้าสวยยิ้มมีความสุขเมื่อจินตนาการถึงลูกสาวตัวน้อย เพียงแค่นึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพูฉบับลูกครึ่ง ปากนิดจมูกหน่อย เพียงแค่จินตนาการถึงภาพที่ว่าเนื้อตัวเต้นระส่ำอยากจะจับผู้ชายที่ว่ามารีดน้ำเชื้อเสียตอนนี้ให้มันจบ ๆ ไป
“....”
“เมเบลลูกหม่ามี้รอก่อนนะคะ หม่ามี้จะทำทุกอย่างให้เราได้อยู่ด้วยกัน หม่ามี้สัญญา”
“แกมันบ้าลิตา มีอย่างที่ไหนอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว! มันต้องมีผัวคร่า! ถึงจะทำลูกได้!!” เพื่อนสาวพูดพลางส่ายหน้าสิ้นหวังกับความคิดของเพื่อน
“ไม่เอาหรอกผู้ชายมันเลวแค่ไหนแกก็รู้”
“ก็ไม่ทุกคนไหม?”
“ไม่รู้แหละสำหรับ ชลิตา ผู้ชายไม่มีดีแม่ง! สักคน!”
“เฮ้อ ฉันเหนื่อยกับมึงจริง ๆ”
“ซัมเมอร์ ซัมเมอร์แกดูผู้ชายคนนั้น!” ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังรถหรูพร้อมกับชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาก้าวลงจากรถ รายรอบเขาเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำน่าเกรงขาม จะว่าไปเหมือนพวกเจ้าพ่อมาเฟียในหนังอยู่เหมือนกันนะ
“0.0” พระเจ้า!! ซัมเมอร์เพื่อนสาวถึงกับสติหลุดอ้าปากค้าง จะว่าตะลึงกับความหล่อ ก็ใช่ แต่...ที่ตะลึงไปกว่านั้น ผู้ชายคนที่ว่าช่างมีรูปร่างหน้าตาลักษณะทุกอย่างตรงตามที่เพื่อนสาวของเธอระบุไว้ ‘คนนี้แหละพ่อพันธุ์ชั้นดี’ ทุกอย่าง ทุกอย่างจริง ๆ ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าแม้กระทั่งสายตาดุดัน ทำเอาโลกแทบหยุดหมุนสาวน้อยใหญ่แถวนั้นมองตามจนคอแทบหัก
“คนนี้แหละ ฉันจะเอาคนนี้”
“คนนี้เนี่ยนะ แกจะบ้าหรือเปล่า?!”
“ทำไมคนนี้แหละ รูปร่างหน้าตาผิวพรรณ สูง ยาว ขาว พูดง่ายหล่อโดนใจเพอร์เฟกต์! ตรง สเป็ก ฉันจะเอาน้ำเชื้อจากเขามาให้ได้! ฉันจะได้มีลูกอย่างที่ฝันสักที” หญิงสาวพูดฮึกเหิม
“ลิตา! ยัยบ้า จะบ้าเหรอแกจะทำยังไงอยู่ ๆ จะเดินเข้าไปบอกเขายังไง พี่คะ ขอน้ำเชื้อพี่หน่อยได้ไหมหนูอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัวค่ะ แบบนี้น่ะเหรอ?”
“เออ! ทำไมมันแปลกตรงไหน? ก็ฉันไม่อยากมีผัวแต่ฉันอยากมีลูกและต้องเป็นลูกสาวเท่านั้น!” เธอยังคงหนักแน่นกับความคิดของตัวเอง
“และเขาคนนี้แหละโดนใจลิตาที่สุด! ลูกฉันต้องสวยเพอร์เฟกต์ถอดแบบเขาออกมาแน่นอน!”
“เฮ้อ...แล้วแต่เลยค่ะ! แล้วแต่เลย! เพื่อน.....”
“อะไรของแก ฉันผิดอะไรมันคือความฝันของฉันเลยนะเว้ย”
“แกไม่ผิด ฉันนี่ผิดที่มีเพื่อนความคิดวิปริตผิดแปลกไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องแบบแก! ลิตา”
“คนนี้แหละพ่อพันธุ์ชั้นดี”
“เฮ้อ!” ซัมเมอร์ส่ายหน้าปลงไม่ตก รู้ว่าเจ็บว่าเสียใจแต่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้ไหม
“ทำยังไงดีถึงจะรู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน”
“.....”
“ช่วยคิดหน่อยสิ แกพอจะรู้จักนักสืบไหม”
“นักสืบคนเดียวที่รู้จักก็มีแต่โคนันเท่านั้นย่ะ!” ไม่ได้ประชดแต่รู้จักแค่คนนี้จริง ๆ ดูมาตั้งแต่เด็กจนโต คนอะไรเก่งที่สุด
“ขอสาระ”
“แล้วไม่มีสาระตรงไหน โคนันเก่งจะตายหรือแกไม่รู้จัก”
“ซัมเมอร์!”
“อะไรคะแม่นักล่าสเปิร์ม!”
“ไม่เอาไม่เล่นช่วยหน่อยอยากติดต่อเขา”
“ขอร้องล่ะลิตา” ซัมเมอร์กลอกตามองบน ถอนหายใจหนัก ๆ อย่างเบื่อหน่าย
“ไม่รู้แหละยังไงแกก็ต้องช่วย เพราะแกเป็นเพื่อนรักของฉัน ซัมซัม” อย่าต้องให้ใช้ท่าไม้ตายนะซัมเมอร์ ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบถี่ ก่อนจะลุกย้ายฝั่งไปนั่งข้าง ๆ เพื่อน สองมือกอดแขนพลางเอาแก้มคลอเคลียถูขึ้นลง
“ลิตาทำอะไรเนี่ย” ขนลุกนะรู้ไหมเริ่มใจอ่อนละเนี่ยดูดวงตาคู่ออดอ้อนนั่นสิ ‘ลูกแมวขี้อ้อน’ ฉายาที่ทุกคนตั้งให้
“ก็ช่วยเขาหน่อยนะที่รักนะคะ นะคะ” เฮ้อ.... อ้อนแบบนี้ซัมเมอร์จะไปไหนรอด ยายเด็กลิตามันน่าตีก้นนัก!
Chapter 4. คนที่หมายปอง (จ้องจะรีดน้ำเชื้อ)
โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ
“ขอโทษค่ะที่ลิตามาช้า”
“......” เฮียมังกรไม่พูดอะไรเดินหน้าขรึมในมือถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาใกล้
“จริง ๆ เฮียจัดการเองก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องให้ลิตาเซ็นเลย”
“เรื่องนี้สำคัญลิตาต้องเซ็นเองอ่านดูทำความเข้าใจค่อยเซ็น” เฮียว่านิ่ง ๆ เปิดเอกสารให้ดูรายละเอียดแต่ละหน้าอย่างใจเย็น แต่เชื่อเถอะว่าชลิตาไม่อ่าน พยักหน้าเข้าใจไปงั้น
ก่อนจะกดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเอง
กับคนอื่นไม่รู้หรอกว่าเชื่อใจได้มากน้อยแค่ไหน แต่กับเฮียมังกรเพื่อนรักเฮียเต พี่ชายที่ชลิตารักและเคารพไม่ต่างจากพี่ชายในไส้
คนที่เล่นด้วยกันคนที่คอยปลอบเวลาร้องไห้ ไม่ใช่แค่กับเฮียมังกรเท่านั้นที่รักและเชื่อใจยังรวมถึงคุณลุงคุณป้าทั้งสอง (พ่อแม่เฮียมังกร)
ถ้าไม่ได้ท่านสองคนไม่รู้ว่าลิตากับพี่ชายจะเป็นยังไง พี่น้องกำพร้าผู้สูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้
เท่าที่จำได้ก็มีแต่ครอบครัวเฮียมังกรคอยช่วยเหลืออุปการะรวมถึงดูแลกิจการหลาย ๆ อย่างที่ป๊าม้าทิ้งไว้ให้
ท่านไม่ใช่แค่ทนายความผู้ซื่อสัตย์ ทว่า...คุณลุงท่านเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายที่ลำบากสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอาป๊ามาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่ม
ถ้าครอบครัวเฮียคิดไม่ซื่อ ป่านนี้เราสองคนพี่น้องลิตา เฮียเตคงได้ไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คงไม่ได้มีชีวิตสุขสบายเหมือนวันนี้ เป็นคุณลุงท่านต่างหากที่ทนเหนื่อยสร้างทุกอย่างไว้รอวันที่เฮียพร้อมจะสานต่อ
ด้วยเหตุฉะนี้ไม่มีข้อไหนที่จะไม่ไว้ใจเฮียมังกร ไม่งั้นเฮียเตคงไม่ให้เฮียมังกรดูแลบริษัทรวมถึงโรงแรมอีกหลายแห่งทั่วประเทศ
“ว่าแต่มีอะไรให้ลิตากินไหมคะ” ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างเพื่อเป็นการอ้อน (เพราะอ้อนเฮียมังกรแบบนี้เป็นประจำ)
“ไปรอที่ห้องรับรองไว้เฮียให้พนักงานเอาของว่างไปเสิร์ฟระหว่างรออาหาร” คนอะไรหล่อไม่พอยังใจดีอีกต่างหากเสียอย่างเดียวเฮียมังกรเป็นพวกเจ้าชายเย็นชาเสือยิ้มยาก ถ้ายิ้มสักหน่อยคือดี ไม่สิไม่ดีแน่นอนถ้าเฮียเขายิ้มมีหวังพนักงานสาว ๆ แถวนี้ได้ตายกันเป็นขบวน
ว่าแล้วชักหวงเฮียแล้วสิ ในฐานะน้องสาวขอพูดตามตรงไม่อยากให้เฮียมีแฟน...
“รับทราบ!” ทำหน้าทะเล้นใส่สักนิดหวังว่าเฮียจะยิ้มให้ ซึ่ง! เฮียเขายิ้มนะยิ้มแหละยิ้มมุมปากนิดหนึ่งก่อนจะส่ายหัวแล้วเดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงกลับไปห้องงานจัดเลี้ยง (คนอะไรขนาดเย็นชายังหล่อ)
บอกเลยว่าโคตรเท่! ถ้าไม่ติดตอนนั้นหลงความปากหวานคะขา ของพี่พล ใครจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วคนที่เป็นคู่ชีวิตอาจเป็นเฮียมังกรก็เป็นได้
แต่ตอนนี้นั้น....สถานะของเราสองคนเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากพี่น้องเพราะลิตาคนนี้เข็ดแล้วกับความรัก ไม่ขอเปิดใจให้ใครตลอดชีวิต
ที่พูดแบบนี้ไม่ใช่จะไม่มองผู้ชายนะ ยิ่งผู้ชายหล่อ ๆ ไม่มองเสียชาติเกิดตายห่า
ขออยู่กับผู้ชายในจินตนาการ ผู้ชายในความฝัน ผัวมโนแบบนี้ต่อไปสบายใจกว่า
ต้องขอโทษทีเพราะลิตาคนนี้เป็นประเภทชอบของสูง อาทิ เช่น กำแพงเมืองจีน ‘แจ็คสันหวัง’ ผัวมโน หนึ่งเดียวในดวงใจ
“นั่นมัน?” ระหว่างเดินไปห้องรับรองหางตาสะดุดกับรัศมีความหล่อ เฮ้ย!! นั่นมันผู้ชายที่เจอเมื่อวาน
“ไม่เสียเวลาสืบสินะแบบนี้” ริมฝีปากสวยเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตามุ่งมั่นจ้องตรงไปยังใครบางคนที่หมายปอง (จ้องจะรีดน้ำเชื้อ)
“คุณธนาคะ”
“ครับคุณลิตา”
เป็นจังหวะเดียวกับคุณธนาผู้จัดการโรงแรมเดินมาทางนี้พอดิบพอดี เขาตอบรับยิ้มแย้มเต็มเปี่ยมด้วยไมตรีจิต
“ว่าแต่วันนี้ทางโรงแรมเรามีงานอะไรคะ คนเยอะเชียว” พูดยิ้มแย้มกลบเกลื่อนไม่ใช่แกล้งถามอันนี้ไม่รู้จริง ๆ ว่ามีงานอะไรเห็นพนักงานวิ่งวุ่นตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาแล้ว
“งานประมูลสัมปทานเกาะรังนกครับ”
“เกาะรังนก?” ชื่อคุ้น ๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่ห้องรับรองห้องนั้นต่างหาก แน่นอนถึงไม่ค่อยได้มายุ่งวุ่นวายอะไรที่นี่มากนัก ด้วยความสวยและฉลาดชลิตาอ่านเกมได้ไม่ยาก ห้องนั้นไม่ใช่ขี้หมูขี้หมาถึงจะเข้าไปนั่งได้แล้วดูสิกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบที่ยืนอยู่รอบ ๆ ไม่ใช่คนของทางโรงแรมแน่นอน
