บทที่ 11 เสียระบบ
เพลิงยืนเคว้งอยู่กลางห้อง มองดูน้ำตาลที่นอนกุมท้องคุดคู้หน้าซีดเผือด ก่อนจะรีบพุ่งตัวออกไปที่ระเบียงห้องแล้วตะโกนเรียกไอ้ลูกน้องตัวแสบที่เฝ้าอยู่ข้างล่าง
"ไอ้แตม!!! มึงขึ้นมานี่เดี๋ยวนี้!"
ไอ้แตมวิ่งตับแลบขึ้นมาบนห้อง"ครับนาย! มีอะไรครับนาย ให้ผมจัดการใคร!"
"จัดการบ้าอะไรล่ะ! มึงไปดูในตู้เก็บของป้าภาซิ... ว่ามีผ้าอนามัยไหม"
"ห๊ะ? ผ้าอะไรนะครับนาย?" ไอ้แตมทำหน้าเหมือนโดนผีหลอก "ของแบบนั้นบ้านเราจะมีได้ไงครับนาย ป้าภาแกวัยทองไปนานแล้วนะ!"
"ไอ้...!" เพลิงแทบจะยันโครมเข้าให้ "งั้นมึงรีบไสหัวออกไปที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยเดี๋ยวนี้ ไปซื้อผ้าอนามัยมา!"
"เอา... เอาแบบไหนครับนาย มันมีเยอะนะ แบบกลางคืน แบบสลิม แบบมีปีก แบบ... อ้าว นาย!"
ไอ้แตมยังพูดไม่ทันจบ เพลิงก็กระชากคอเสื้อลูกน้องแล้วยัดแบงก์พันใส่มือ "มึงไปเหมามาให้หมดทุกแบบเลย! ช้าอีกวินาทีเดียว กูจะให้มึงใส่เดินโชว์รอบบ้านแทนยัยนั่นแน่ รีบไป!!!"
ไอ้แตมโกยแน่บออกไปทันที ทิ้งให้เพลิงเดินกลับเข้ามาในห้องนอนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เขาเดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ร่างบางที่สั่นเทา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง
"เออ... ทนหน่อยแล้วกัน ไอ้แตมมันไปซื้อมาให้แล้ว" เสียงที่เคยตวาดกร้าวลดระดับลงจนเกือบจะเป็นการปลอบโยน "แล้วนี่... ปวดมากหรือไง หน้าซีดอย่างกับไก่ต้ม"
น้ำตาลพยักหน้าเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตา "ปวด... ตาลปวดท้องค่ะคุณเพลิง"
"เออๆ รู้แล้ว! เดี๋ยวให้ไอ้แตมซื้อยามาด้วย" เพลิงพึมพำพลางเอื้อมมือหนาไปอังหน้าผากเธอเบาๆ 'ตัวก็เริ่มร้อน... จะรอดไหมเนี่ยยัยน้ำตาล‘
ไม่ถึงสิบนาที เสียงเบรกเอี๊ยดดดก็ดังขึ้นอีกรอบ ไอ้แตมวิ่งพรวดพราดขึ้นมาพร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่จนแทบจะสะดุดขาตัวเอง
"มาแล้วครับนาย! โซฟีที่นายสั่ง... แต่พนักงานเขาถามว่าเอาแบบกี่เซนฯ ผมเลยหยิบมาหมดเลยครับ ทั้งแบบมามาก มาน้อย มาปกติ!"
"กูจะไปรู้เหรอว่ายัยนี่มามากหรือมาน้อย!" เพลิงคว้าถุงมาเปิดดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว "แล้วนี่ทำไมมันมีห่อสีม่วง สีฟ้า สีเขียว วะ? นี่มึงไปเหมามาทั้งร้านเลยเหรอไอ้แตม"
"ก็กูรูบอกว่าแบบกลางคืนมันต้องห่อสีม่วงครับนาย มันจะยาวๆ หน่อย..." ไอ้แตมพยายามอธิบายตามที่พนักงานบอกมา
"เออๆ พอ! มึงออกไปได้แล้ว" เพลิงไล่ลูกน้องพลางถือถุงเดินเข้าไปหาน้ำตาลที่นอนขดอยู่ "เอ้า... เลือกเอาเอง จะเอารุ่นไหน ยาวกี่เซนฯ ก็จัดไป แล้วรีบไปจัดการตัวเองซะ"
น้ำตาลปรือตาขึ้นมองถุงผ้าอนามัยกองโตที่เพลิงวางลงตรงหน้า ความเขินอายทำให้เธอเกือบลืมความปวดท้อง "คุณอัคคี... ให้พี่แตมซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ"
"ก็ถ้าไม่พอ เธอก็ไปถามไอ้แตมเอาแล้วกัน มันศึกษามาดี!" เพลิงสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นเดินไปดูงานที่โต๊ะ แต่หูยังคอยฟังเสียงคนตัวเล็กที่พยายามลุกไปเข้าห้องน้ำ
พอประตูปิดลง เพลิงก็ลอบถอนหายใจยาวพลางบ่นพึมพำ "โธ่เว้ย! เป็นมาเฟียมาเกือบสิบปี ไม่เคยต้องมานั่งแยกแยะขนาดผ้าอนามัยให้ใครเลยนะเนี่ย ยัยเด็กบ้าเอ๊ย ทำกูเสียระบบหมด“
เพลิงเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนอนเหมือนเสือติดจารบี ใจหนึ่งก็ยังแค้นเรื่องพี่ชายน้ำตาล แต่อีกใจพอมองไปที่ประตูห้องน้ำที่เงียบสนิทไปนานผิดปกติ เขาก็เริ่มกระสับกระส่าย
"น้ำตาล! เธอตายในนั้นหรือเปล่าวะ?" เพลิงตะโกนถามพลางเคาะประตูห้องน้ำปังๆ "เสร็จหรือยัง!"
ไร้เสียงตอบรับ... เพลิงไม่รอช้า ตัดสินใจถีบประตูเข้าไปทันที!
เขาเห็นน้ำตาลนั่งกุมท้องพิงชักโครกอยู่ ใบหน้าซีดจนเกือบเป็นสีเดียวกับกระเบื้อง "คุณเพลิง... ตาลปวด... ไม่ไหวแล้วค่ะ"
"โธ่เว้ย! ยัยบ้าเอ๊ย" เพลิงสบถแต่รีบเข้าไปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก อย่างถะนุถนอม
เขาพาน้ำตาลกลับมาที่เตียง แล้วหยิบโทรศัพท์กดต่อสายหาไอ้ลูกน้องตัวแสบทันที
"ไอ้แตม! มึงไปต้มน้ำร้อนมา! แล้วหาถุงใส่น้ำมาด้วย... เขาเรียกว่าอะไรนะ ถุง..กระเป๋า..กระเป๋าน้ำร้อนเออ! ถ้าบ้านนี้ไม่มี มึงก็ไปซื้อมาเดี๋ยวนี้!"
"นายครับ... แตมเพิ่งกลับมาจากร้านสะดวกซื้อเมื่อกี้เองนะ" เสียงไอ้แตมโอดครวญผ่านสาย
"กูสั่งให้ไปก็ไปสิ! ช้าอีกนาทีเดียวคราวนี้กูจะให้มึงกินโซฟีแทนข้าวแน่!"
เพลิงวางสายแล้วหันมามองน้ำตาลที่นอนขดตัวสั่น "ทนหน่อย... เดี๋ยวไอ้แตมมันก็มา"
เขานั่งลงข้างเตียง มือหนาที่เคยจับปืน กลับค่อยๆ เอื้อมไปลูบหัวปลอบเด็กสาวตรงหน้าอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มาเฟียอย่างเขาจะทำได้...
เพลิงบ่นพึมพำว่า "ทำไมชีวิตกูต้องมาเจออะไรแบบนี้วะ" แต่ในมือคอยเช็ดเหงื่อให้น้ำตาลไม่ห่าง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"นายครับ! กระเป๋าน้ำร้อนมาแล้วครับนาย! แถมน้ำขิงร้อนๆ จากร้านป้าหน้าปากซอยด้วยครับ" ไอ้แตมตะโกนเรียกพลางแทรกตัวเข้าประตูมาอย่างรวดเร็ว
เพลิงรีบผละมือออกจากหน้าผากน้ำตาลแทบไม่ทัน "เออ! วางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วมึงจะแส่เข้ามาทำไมลึกนักวะ ออกไป!"
"แหมนาย... ผมก็อยากเห็นว่ายี่ห้อโซฟีที่ผมซื้อมามันใช้ดีไหม น้องน้ำตาลดูดีขึ้นหรือยัง" ไอ้แตมยังคงเสนอหน้า วางกระเป๋าน้ำร้อนสีชมพูแปร๋นลงข้างเตียง "นี่นาย... ป้าคนขายเขาบอกว่าต้องประคบที่ท้องน้อยนะครับนาย นายประคบเป็นไหม ให้ผมช่วย..."
"ไอ้แตม!!!" เพลิงแยกเขี้ยวใส่จนลูกน้องตัวดีสะดุ้ง "มึงอยากไปนอนประคบที่ก้นเหรอ ออกไปเฝ้าหน้าห้องเลยไป๊!"
