บทที่ 12 คนใจร้าย

 พอไอ้แตมเผ่นแน่บออกไป เพลิงก็ถอนหายใจพรวด เขาหยิบกระเป๋าน้ำร้อนขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะค่อยๆ สอดมันเข้าไปใต้ผ้าห่มตรงช่วงท้องของน้ำตาล

 "อ๊ะ... คุณเพลิง มันร้อนค่ะ" น้ำตาลสะดุ้งเบาๆ เมื่อความร้อนสัมผัสผิว

 "ร้อนสิดี จะได้หายปวด ยัยเรื่องมาก!" เพลิงดุแต่ก็ยอมปรับตำแหน่งให้เบามือลง "แล้วนี่... กินน้ำขิงเข้าไปซะ ไอ้แตมมันอุตส่าห์ไปแย่งชิงมาจากมนุษย์ป้าหน้าปากซอย"

 เพลิงพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นพิงอกกว้างของตัวเอง มือหนาถือแก้วน้ำขิงจ่อที่ริมฝีปากซีดเผือด น้ำตาลจำต้องจิบน้ำขิงอุ่นๆ เข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นเผ็ดร้อนของขิงผสมกับกลิ่นน้ำหอมดุดันจากหน้าอกของเพลิง ทำให้หัวใจที่เคยหวาดกลัวแอบเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ

 "ขอบคุณนะคะ... ที่ดูแล" น้ำตาลกระซิบเสียงแผ่ว

 "ฉันไม่ได้ดูแลเธอเพราะพิศวาสหรอกนะน้ำตาล" เพลิงรีบวางฟอร์มทันที "ฉันแค่ไม่อยากให้เธอตายตอนนี้... เพราะหนี้ที่พี่ชายเธอทำไว้ไว้ เธอยังชดใช้ให้ฉันไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ!"

 น้ำตาลหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ความน้อยใจแล่นวาบเข้ามาแทนที่ความซึ้งใจ 'สุดท้าย... เธอก็เป็นแค่เครื่องมือชดใช้หนี้สินจริงๆ' เพลิงมองใบหน้าคนที่หลับตาพริ้มในอ้อมกอดแล้วใจมันวูบแปลกๆ เขาอยากจะพูดอะไรที่มันดีกว่านี้ แต่ปากเจ้ากรรมมันดันแข็งยิ่งกว่าหินกาสิโนเสียอีก!

 กลางดึกที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง เพลิงนอนขยับตัวไปมาบนโซฟาตัวยาว พยายามข่มตาหลับแต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของน้ำตาลยังติดตา จนกระทั่ง...

 “พี่ต้น... พี่ต้นอย่าทิ้งตาล ฮึก... พี่ต้นไม่จริงใช่ไหม!”

 เสียงละเมอที่สั่นเครือดังมาจากบนเตียง เพลิงลุกพรวดขึ้นมาทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนลงเมื่อหัวค่ำกลับวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อ ‘ไอ้ต้น’

 เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปที่ข้างเตียง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น “ละเมอหาพี่ชายสารเลวของเธออยู่เหรอน้ำตาล! ขนาดนอนอยู่บนเตียงฉัน เธอยังกล้าเรียกชื่อมันอีกเหรอ!”

 เพลิงกะจะกระชากปลุกเธอขึ้นมาเค้นถาม แต่พอเข้าใกล้จนเห็นหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสทั้งที่ตายังปิดสนิท และร่างเล็กที่ขดตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกที่กำลังหลงทาง... หัวใจที่แข็งเหมือนหินของมาเฟียหนุ่มก็กระตุกวูบ

 “ฮือออ... พี่ต้น อย่าทิ้งตาลไว้กับคนใจร้าย..คุณอัคคีคนใจร้าย“

 คำว่า ‘คนใจร้าย’ ทำเอาเพลิงชะงักกึก ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นเข้ามาจุกที่อก เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งริมเตียง จ้องมองใบหน้าที่ดูหวาดระแวงแม้ในยามหลับ

 “หึ... ฉันมันใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ” เพลิงพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะถอนหายใจยาว

 เขาลืมความโกรธเรื่องไอ้ต้นไปชั่วขณะ แล้วเอื้อมมือหนาไปรวบร่างที่สั่นเทานั้นเข้ามาแนบอก เพลิงสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ กอดรัดน้ำตาลไว้แน่นราวกับจะช่วยปัดเป่าฝันร้ายนั้นออกไป

 “ชู่ววว... เงียบซะน้ำตาล ฉันอยู่นี่แล้ว”

 น้ำตาลที่กึ่งหลับกึ่งตื่นสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย เธอซุกหน้าเข้าหาแผงอกกว้างโดยสัญชาตญาณ มือเล็กกำเสื้อยืดของเขาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป เพลิงก้มลงมองคนที่หยุดร้องไห้แล้วซบลงบนอกเขาอย่างว่าง่าย... หัวใจมาเฟียเต้นรัวจนเกรงว่าคนในอ้อมกอดจะได้ยิน

 ‘แค้นก็แค้น... แต่ทำไมกูถึงอยากปกป้องเธอขนาดนี้วะ’ เพลิงถามตัวเองในใจ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่กลุ่มผมหอมกรุ่นแล้วหลับตาลงพร้อมกับเธอ

 ตื่นเช้ามา น้ำตาลรู้สึกตัวขยับ เธอตกใจที่นอนอย่างในอ้อมกอด คนใจร้ายที่เธอละเมอเมื่อคืน

 ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเมื่อลืมตาตื่นมาเห็นเขานอนกอดเธอแน่น มือบางจับแขนแกร่งอย่างเบามือพยายามขยับออก แต่เหมือนยิ่งขยับตัวแขนแก่งยิ่งรัดแน่นขึ้น

 ”คุณอัคคี ..เอ่อคุณเพลิง..ปะปล่อยค่ะ เช้าแล้ว “

 เพลิงปรือตาขึ้นช้าๆ แกล้งทำเป็นเพิ่งตื่นทั้งที่จริงๆ เขาตื่นมาจ้องหน้าหวานๆ ของน้ำตาลได้พักใหญ่แล้ว แขนแกร่งที่พาดเอวบางไว้ไม่ได้คลายออกตามคำขอ แต่กลับกระชับรัดร่างนุ่มนิ่มให้จมอกกว้างเข้าไปอีก

 "ตื่นมาก็โวยวายเลยนะ... รู้ไหมว่าเมื่อคืนเธอละเมอจนฉันไม่ได้นอน" เพลิงตีหน้ายักษ์ เสียงทุ้มแหบพร่าในยามเช้าทำให้น้ำตาลใจสั่นหวิว

 "ตาล... ตาลขอโทษค่ะ แต่คุณเพลิงไปนอนบนโซฟาแล้วนี่คะ ทำไมถึง..."

 "ก็โซฟามันแข็ง! แล้วเธอก็ร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจตาย ใครมันจะไปหลับลง" เพลิงขยับใบหน้าคมเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน "จำไว้... ในเมื่อเธอเป็นหนี้ฉัน ร่างกายเธอก็เป็นของฉัน ฉันจะนอนตรงไหนในห้องนี้ก็ได้!"

 น้ำตาลหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด "แต่คุณเพลิงปล่อยเถอะค่ะ ตาลจะไปทำกับข้าวให้..."

 "ยังไม่ต้องไป! วันนี้เธอยังเพลียอยู่ นอนเฉยๆ ไปเถอะ" เพลิงสั่งเสียงดุแต่แฝงความอาทรที่เจ้าตัวไม่รู้ "เดี๋ยวให้ไอ้แตมมันไปซื้ออะไรมาให้กิน... อ้อ แล้วเรื่อง 'วันนั้น' ของเธอน่ะ ดีขึ้นหรือยัง?"

 พอนึกถึงเรื่องผ้าอนามัยเมื่อคืน น้ำตาลก็แทบจะมุดผ้าห่มหนีด้วยความอาย "ดี... ดีขึ้นแล้วค่ะ"

 ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 "นายครับ! ผมเอาโจ๊กฮ่องเต้มาส่งครับนาย! แถวบ้านเราเขาบอกว่ากินแล้วมีแรง ปึ๋งปั๋งแน่นอนครับ!" เสียงไอ้แตมดังขัดจังหวะขึ้นมาทันที

 "ไอ้แตม! มึงหุบปากแล้ววางไว้หน้าห้องเลยไป๊!" เพลิงตะโกนด่าลูกน้องพลางถอนหายใจยาว "เห็นไหม... เพราะเธอคนเดียวทำให้ฉันต้องทนฟังเสียงนกเสียงกาอย่างมันแต่เช้า"