บทที่ 2 ผู้ชายงานดี
น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว ร่างสั่นเทิ้ม “ฮึก... พี่คนนั้นพามาค่ะ คุณเพลิงอย่าทำอะไรตาลเลยนะคะ”
“มารยา! ฉันเกลียดน้ำตาผู้หญิงอย่างเธอที่สุด หยุดร้องเดี๋ยวนี้!”
เพลิงตวาดเสียงกร้าวพลางสาวเท้าเข้าไปหา เสื้อเชิ้ตของเขาปลดกระดุมบนจนเห็นแผงอกแน่นตึง กลิ่นเหล้าจางๆ ยิ่งทำให้น้ำตาลขยับหนีจนแผ่นหลังชนพนักโซฟา
“ตาล... ไม่ได้มารยาจริงๆ นะคะ ปล่อยตาลไปเถอะ ตาลกลัวแล้ว...”
เธอยกมือไหว้ปลกๆ ทั้งน้ำตานองหน้า ภาพนั้นทำให้เพลิงที่มึนศีรษะถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยกระด้างกระตุกไหวเมื่อเห็นผิวขาวเนียนตัดกับโซฟาหนังสีเข้ม และรอยแดงบนข้อมือเล็กที่เด่นหราเตือนใจถึงความรุนแรงก่อนหน้า
“กลัวเหรอ หึ! ตอนพี่ชายเธอคาบข่าวไปบอกศัตรูฉัน มันเคยคิดไหมว่าเธอจะต้องมาเจออะไร”
เขาโน้มตัวลงมา ท้าวแขนกักขังร่างบางไว้ในอาณัติ สายตาดุดันเริ่มวูบไหวด้วยฤทธิ์สุราและอารมณ์ดิบที่พลุ่งพล่านขึ้นมา
“คุณเพลิง... จะทำอะไรคะ”
“ในเมื่อไอ้ลูกน้องโง่ๆ ของฉันมันอุตส่าห์พาเธอมาส่งถึงเตียงขนาดนี้...” เพลิงกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส “ถ้าฉันจะตรวจของดูหน่อยว่ามีอะไรดีพอจะใช้หนี้แทนไอ้คนทรยศนั่นได้บ้าง... มันก็คงไม่ผิดใช่ไหม”
"คุณเพลิง…จะทำอะไรคะ"
น้ำตาลถามเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เมื่อใบหน้าคมกริบของเพลิงโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยฤทธิ์สุราจ้องมองเธอเหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อที่ไร้ทางสู้
“ฉันก็จะดูไง... ว่าน้ำตาลอย่างเธอ มันจะหวานสมชื่อ หรือจะเป็นแค่ยาพิษที่พี่ชายเธอส่งมาหลอกฉัน!”
เพลิงไม่ได้พูดเปล่า มือหนาข้างหนึ่งเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกระโปรงพลีทนักศึกษา น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว พยายามจะผลักอกแกร่งออกแต่เขากลับแข็งแกร่งดั่งหินผา
“ฮึก... อย่าค่ะคุณเพลิง ตาลไหว้ล่ะ...”
“เงียบ!” เพลิงตวาดเบาๆ แต่ทรงพลัง มือที่ลูบไล้ชะงักไปเมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบและความสั่นเทาของร่างกายหญิงสาว เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตนั่นฉายแววหวาดกลัวสุดขีดจนเขาเผลอใจหาย
‘ทำไมกูต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเธอร้องไห้วะ’ เพลิงสบถในใจอย่างหัวเสีย
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ เพลิงจ้องมองริมฝีปากบางที่สั่นระริกนั่นครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเหวี่ยง ลงบนเตียงกว้างคิงไซส์!
“นอนลงไป! แล้วห้ามขยับไปไหนจนกว่าจะเช้า!”
น้ำตาลเบิกตากว้าง “คะ...คุณเพลิงจะทำอะไรคะ”
“ถ้ายังไม่หยุดถาม ฉันจะเปลี่ยนใจจากการนอนเฉยๆ มาเป็นการ ‘ตรวจของ’ แบบละเอียดแทน! เลือกเอา!”
เพลิงพูดจบก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ทำเอาน้ำตาลต้องรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วขดตัวสั่นอยู่มุมเตียง เธอได้แต่มองแผนหลังกว้างที่มีรอยสักจางๆ ของเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ...
‘คืนนี้รอดมาได้... แต่วันพรุ่งนี้ล่ะ น้ำตาลจะเจออะไรอีก‘
เพลิงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นสบู่หอมสะอาดที่ตัดกับกลิ่นบุหรี่ในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง หยดน้ำพราวเกาะตามแผงอกกว้างและลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยงามจนคนมองถึงกับลืมหายใจ
น้ำตาลที่แอบมองอยู่ใต้ผ้าห่มถึงกับต้องรีบหลบสายตาพัลวัน พวงแก้มใสร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
‘ฮื้อออ... ถ้าไม่ติดว่าเป็นมาเฟียใจร้ายนะตาลเอ๊ย ผู้ชายงานดีในฝันของสาวๆ ชัดๆ ทำไมพระเจ้าต้องสร้างเขามาให้หล่อแต่ใจยักษ์ขนาดนี้ด้วยนะ’
“มองอะไร!” เสียงทุ้มดุถามขึ้นทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง
“เปล่า... เปล่านะคะ ตาลไม่ได้มอง”
“ไม่ได้มองแล้วหน้าแดงทำไม?” เพลิงแค่นยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงเรื่อยๆ จนน้ำตาลต้องขยับตัวถอยหนีจนเกือบตกขอบเตียงอีกฝั่ง “นอนไปซะ... แล้วอย่าให้ฉันรู้ว่าเธอแอบหนีออกจากห้องกลางดึก เพราะถ้าฉันจับได้ คราวนี้ฉันจะไม่แค่ ‘เชยคาง’ เธอแน่”
เขาพูดขู่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปดับไฟที่สวิตช์ข้างหัวเตียง ความมืดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงแสงสลัวจากภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกฝั่ง
น้ำตาลนอนเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ ความนุ่มของที่นอนราคาแพงไม่ได้ช่วยให้เธอหลับลงได้เลย กลิ่นกายชายหนุ่มที่ลอยมาแตะจมูกมันทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เพลิงพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ปกติเขานอนคนเดียวจนชิน แต่คืนนี้กลับรู้สึกว่ามันแคบลงถนัดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนน้ำผึ้งผสมกลิ่นแป้งเด็กจากร่างเล็กที่นอนขดอยู่ริมเตียงอีกฝั่งมันคอยแต่จะลอยมาเตะจมูก ปั่นประสาทให้เขานอนไม่หลับ
‘ยัยเด็กนี่... มานอนหายใจรดใจฉันแบบนี้ ใครมันจะไปหลับลงวะ!’
เขาสบถในใจพลางเหลือบมองเงาร่างบางในความมืด น้ำตาลเงียบไปแล้ว... คงจะเพลียจนหลับไปทั้งน้ำตา
‘ไอ้แตมนะไอ้แตม บอกให้เอาไปขัง ดันพามาไว้ในห้องนอนกู... วอนโดนเตะซะแล้วมึง พรุ่งนี้เหอะ กูจะจัดหนักให้ทั้งลูกพี่ลูกน้องเลย!’
เพลิงพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ พยายามข่มตาหลับและสั่งตัวเองให้เลิกสนใจคนข้างๆ แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาปนกับรอยแดงที่ข้อมือของเธอ
ฝากไว้ก่อนเถอะน้ำตาล... พรุ่งนี้ฉันจะใช้งานเธอให้คุ้มกับที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน!
