บทที่ 5 ห้ามช้า
เสียงโทรศัพท์ของน้ำตาลดังขึ้น มีสายเรียกเข้าจากผิง
“นายครับ เพื่อนน้องน้ำตาลโทรมา จะให้ผมรับไหมครับ”
“ไอ้แตม เอาโทรศัพท์มานี่” เพลิงคว้าโทรศัพท์มาแล้วยื่นให้น้ำตาล “รับสาย เปิดลำโพงด้วย ฉันจะฟัง”
น้ำตาลกดรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ว่าไงผิง”
“ตาล ใกล้ถึงเวลาสอบแล้วนะมัวทำอะไรอยู่ ข้าวก็ไม่ยอมไปกิน เดี๋ยวเข้าห้องสอบไม่ทันหรอก”
เพลิงจ้องหน้าเชิงบังคับให้ตอบ
“ตาลเข้าห้องน้ำอยู่น่ะ เดี๋ยวรีบไปนะ”
น้ำตาลกดวางสายทันที “ตาลต้องรีบไปแล้วค่ะคุณเพลิง ช่วยเปิดประตูด้วยค่ะ”
“สอบเสร็จกี่โมง”
“บะ...บ่ายสองค่ะ”
“อย่าให้ฉันต้องโทรตามอีก ลงไปได้แล้ว”
น้ำตาลก้าวลงจากรถพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ลึกสุดใจแล้วเดินเข้าห้องสอบไปเป็นคนสุดท้าย
ความรู้สึกอึดอัดยังคงบีบรัดหัวใจ แม้จะพยายามจดจ่อกับกระดาษคำถามตรงหน้า แต่มือยังคงสั่นเทา กลิ่นน้ำหอมและสัมผัสร้อนแรงที่ริมฝีปากยังคงตอกย้ำว่าชีวิตเธอไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
ทางด้านในรถตู้... เพลิงจ้องมองแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในตึก เขายกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพลางพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ
“นายครับ คุณผิงเธอจะสงสัยไหมครับถ้าบังเอิญมาเจอพวกเรา” ไอ้แตมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เรื่องของมัน มึงมีหน้าที่ขับรถก็ขับไป” เพลิงปรามเบาๆ แต่ในใจกลับไม่สงบนิ่ง รสสัมผัสหวานล้ำจากริมฝีปากของน้ำตาลยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด “ไอ้แตม บ่ายสองเตรียมตัวลากยัยนั่นกลับบ้านทันทีที่ออกจากห้องสอบ ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียวเพราะคืนนี้ฉันมีบทลงโทษชุดใหญ่เตรียมไว้ให้”
น้ำตาลเร่งทำข้อสอบจนเสร็จ เมื่อก้าวออกจากห้องสอบและเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่ายังเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงบ่ายสอง ธันวา เพื่อนชายร่วมกลุ่มที่แอบชอบเธออยู่ก็เดินเข้ามาทัก
“ตาลจะรีบไปไหน อ่านไลน์กลุ่มหรือยัง คืนนี้พวกเรามีนัดกัน ห้ามเบี้ยวล่ะ”
“เอ่อ... ยังไม่ได้อ่านเลย เดี๋ยวค่อยอ่านนะ”
หัวใจของน้ำตาลเต้นระรัว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์ของตนอยู่ในมือของมาเฟียหนุ่ม
'ป่านนี้ไม่โกรธจนควันออกหูแล้วเหรอ'
“เราไม่ว่างน่ะ ฝากธันวาบอกเพื่อนๆ ด้วยนะ”
“จะรีบไปไหนล่ะตาล พอสอบเสร็จไปเที่ยวกันไหม ธันมีอะไรจะบอก”
“อะแฮ่ม แอบคุยอะไรกัน แหมธัน ไม่ชวนฉันเลยนะ” ผิงเดินเข้ามาสมทบหลังจากออกจากห้องสอบ
“ผิงคุยกับธันไปก่อนนะ ไว้เจอกันวันส่งเอกสารจบ”
“เฮ้ยแกจะรีบไปไหนน้ำตาล นี่ฉันจะชวนแกไปเป็นเลขาของเฮีย เฮียให้เงินเดือนตั้งเยอะแต่ฉันไม่อยากทำ เลยว่าจะเสนอให้แกไปแทน”
“ขอบใจนะผิง แต่ตอนนี้ฉันปวดท้อง ขอตัวก่อนนะ”
บนรถตู้ คนที่นั่งรอยิ่งอารมณ์คุกรุ่นเมื่อเห็นข้อความในกลุ่มแชตเด้งแจ้งเตือนการนัดฉลองสอบเสร็จ
'ไนต์คลับ PM69 งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ'
แรกเริ่มเขาไม่ได้ใส่ใจข้อความเหล่านั้น ทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับชื่อของสมาชิกในกลุ่มคนหนึ่ง... ผู้ชายที่ชื่อธันวา
ห้องได้มั้ยคะ”
“ไม่ได้!นี่เธอคิดจะตุกติกกับฉันเหรอ”
“ตาลแค่จะแวะไปเอาของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ”
”เมื่อเช้าฉันสั่งให้เธอจดให้ไอ้แตมแล้วไม่ใช่เหรอ!“
“ค่ะใช่ค่ะ..แต่มันของส่วนตัวของผู้หญิงจริงๆ“
เพลิงสั่งแตมออกรถทันที
“ไอ้แตม!ออกรถ!”
“จะไปไหนครับนาย”
“ไอ้นี่!กลับบ้าน!หรือมึงอยากไปนอนเฝ้ารากมะม่วง”
“ครับๆกลับบ้านครับ”
ในรถน้ำตาลหิวจนตาลายแทบจะเป็นลม
”นี่เธอ! น้ำตาล !“
น้ำตาลที่ใบหน้าเริ่มซีด มือเย็น เหงื่ออชื้น
”นี่เธออย่ามาแกล้งเป็นลมในรถฉันนะ“
”นายคนเป็นลมต้องปลดกระดุมเสื้อครับนาย“
”ไอ้บ้าแตม!มึงจะให้กูปลดกระดุมเสื้อผู้หญิงเหรอ“
ไอ้แตมอมยิ้มพึมพำเบา”ฮึ!ทำยังกะไม่เคย“
”มึงขับรถเร็วๆเข้า เอายาดมส่งมาด้วย จะมาเป็นลมอะไรเวลานี้วะเนี่ย“
เพลิงรีบรับยาดมจากไอ้แตมมาอย่างลนลาน มือหนาประคองศีรษะเล็กของน้ำตาลให้ซบลงบนไหล่กว้าง กลิ่นยาดมผสมกลิ่นน้ำหอมดุดันของเขาคละคลุ้งไปทั่วรถ น้ำตาลที่หลับตาพริ้มเพราะความหน้ามืดเริ่มได้สติขึ้นมาบ้างเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างสูง
"น้ำตาล... ลืมตาขึ้นมามองฉันเดี๋ยวนี้!" เพลิงสั่งเสียงดุแต่แฝงความกังวล "ไอ้แตม! มึงเหยียบมิดเลยนะ ถ้าถึงบ้านช้ากว่าสิบนาที กูจะปลดมึงไปเฝ้าห้องน้ำ!"
"ครับนาย! มิดไมล์แล้วครับ!" ไอ้แตมรับคำพลางลอบยิ้มในกระจกมองหลัง 'ปากด่าเขาปาวๆ แต่มือกอดเค้าแน่นเชียวนะเจ้านาย'
น้ำตาลปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมกริบที่อยู่ใกล้แค่คืบ เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของเพลิงก่อนที่มันจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมเมื่อเขารู้ว่าเธอฟื้นแล้ว
"หิวจนจะเป็นลม... สำออยชะมัด!" เพลิงพ่นลมหายใจทิ้งพลางดันศีรษะเธอให้ออกห่างไหล่ แต่ก็ยังประคองไว้อยู่ "จำไว้... ถ้าตายในรถฉัน ฉันจะตามไปทวงหนี้ที่นรกแน่!"
น้ำตาลไม่มีแรงจะเถียง เธอทำได้เพียงหลับตาลงอย่างอ่อนแรง
'จะที่ไหนก็คงไม่ต่างกันหรอก... เพราะตอนนี้ชีวิตเธอก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นอยู่แล้ว'
