บทที่ 6 สัญญาหนี้
ทันทีที่รถจอดสนิท ไอ้แตมยังไม่ทันจะลงมาเปิดประตูให้ เพลิงก็ช้อนอุ้มร่างบางของน้ำตาลขึ้นแนบอกท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่บ้านและลูกน้องคนอื่นๆ
"นายครับ... ให้ผมช่วย..." ไอ้แตมเสนอหน้าเข้ามา
"ไม่ต้อง! มึงไปสั่งป้าภาให้จัดสำรับข้าวขึ้นไปบนห้องกูเดี๋ยวนี้... อ้อ เอาข้าวต้มอ่อนๆ มาด้วย ยัยนี่มันกระเพาะบาง เดี๋ยวจะตายคาห้องกูซะก่อน"
"ครับนาย! จัดไปครับ!" ไอ้แตมยิ้มกริ่ม รีบวิ่งไปสั่งงานทันที
เพลิงอุ้มน้ำตาลที่หน้าซีดเซียวขึ้นมาบนชั้นสอง ท่ามกลางสายตาเลิ่กลั่กของลูกน้องคนอื่นๆ แต่พอก้าวพ้นบันไดมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงเข้มๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
“คุณเพลิง! ทำอะไรน่ะ ปล่อยลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ป้าภา เดินถือถาดน้ำเข้ามาเห็นเข้าพอดี
เพลิงชะงักกึก หน้าตึงขึ้นมาทันที “ป้าภา... อย่ามายุ่งน่า ยัยนี่มันเป็นลูกหนี้ผม”
“ลูกหนี้หรือลูกอะไรก็ไม่ควรไปอุ้มกระเตงแบบนั้น น้องเค้าหน้าซีดจะแย่แล้ว คุณเพลิงไปทำอะไรเธอ!” ป้าภาเดินเข้ามาตีแขนเพลิงเพียะใหญ่ จนมาเฟียหนุ่มต้องรีบวางน้ำตาลลงบนเตียงในห้องนอน
“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะป้า ยัยนี่มันหิวจนเป็นลมเองต่างหาก” เพลิงบ่นอุบอิบพลางขยับเนกไทแก้เก้อ
“ก็เพราะคุณเพลิงนั่นแหละ มัวแต่แกล้งจนเธอไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ” ป้าภาส่ายหัวอย่างระอาใจ ก่อนจะหันมาลูบหัวน้ำตาลอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องกลัวนะหนูเดี๋ยวป้าไปเอาข้าวต้มร้อนๆ มาให้ คุณเพลิงน่ะออกไปข้างนอกก่อนเลย ป้าจะดูแลเธอเอง”
“นี่ห้องผมนะป้า!”
“ห้องใครป้าไม่สน ออกไปเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ป้าจะฟ้องคุณท่านว่าคุณเพลิงทำตัวเป็นอันธพาลรังแกผู้หญิง”
เพลิงฮึดฮัด สะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างเสียไม่ได้ แต่ไม่ลืมหันมาขู่ฝากไว้ “ฝากไว้ก่อนนะน้ำตาล กินข้าวให้หมดล่ะ ถ้าป้าภาบอกว่าเธอเหลือแม้แต่คำเดียว... คืนนี้เธอเจอดีแน่!”
หลังจากป้าภาดูแลให้น้ำตาลทานข้าวต้มจนหมดและหลับไปได้ครู่หนึ่ง เพลิงที่แอบยืนสูบบุหรี่รออยู่ตรงระเบียงก็ก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้งในสภาพที่เปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม เขานั่งลงที่ปลายเตียง จ้องมองใบหน้าหวานที่ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ก่อนจะสะกิดเท้าเธอเบาๆ
"ตื่น... มาเซ็นสัญญาให้มันจบๆ ไป"
น้ำตาลปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เห็นเพลิงถือปึกกระดาษและปากกาสีทองหรูหราอยู่ตรงหน้า เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง
"สัญญา... หนี้เหรอคะ?"
"เออ! ยอดหนี้ทั้งหมดที่พี่ชายเธอทำฉันเสียหายไว้ รวมดอกเบี้ยและค่าเสียโอกาสของกาสิโนฉัน" เพลิงโยนกระดาษลงบนตักเธอ "อ่านซะ... ถ้าตกลงก็เซ็นซะตอนนี้"
น้ำตาลไล่สายตาอ่านข้อความในสัญญา หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาล และข้อตกลงที่ระบุว่า 'ลูกหนี้ นางสาว คณึงนาง สุวรรเวสต้องยอมรับการถูกกักตัวและปฏิบัติหน้าที่ตามที่เจ้าหนี้สั่งทุกประการ จนกว่าจะชดใช้หนี้ทั้งหมดแก่นาย อัคคี ก้องเกียรติไพบูลย์ ระหว่างปฏิบัติหน้าที่
ห้ามนางสาวคณึงนางคบหรือพูดคุยกับชายอื่นในทางชู้สาวรวมทั้งไม่มีสิทธ์รักหรือหึงหวงนายอัคคี‘
“ทุกประการ นี่มันหมายถึงอะไรบ้าง"
"หมายถึง... ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ" เพลิงโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนน้ำตาลต้องกระถดตัวหนี "รวมถึงการนอนบนเตียงนี้... และทำหน้าที่ เมียขัดดอก ทุกที่ ทุกเวลาให้ฉันจนกว่าฉันจะพอใจ ”
"คุณเพลิง!"
"เซ็นซะน้ำตาล... หรือจะเลือกให้ฉันส่งคนไปตามล่าพี่ชายเธอแบบเอาถึงตาย“
น้ำตาลพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้จรดปลายปากกาลงบนกระดาษขาวสะอาดทว่ากลับเต็มไปด้วยคำสั่งที่ไร้ซึ่งความยุติธรรม ชื่อของชายที่นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ปรากฏเด่นหราในทุกหน้าของสัญญา... นายอัคคี ก้องเกียรติไพบูลย์
"อ่านจบหรือยังน้ำตาล? หรือต้องให้ฉันช่วย 'อธิบาย' ทีละข้อด้วยวิธีอื่น?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำของ อัคคี ดังแทรกความเงียบขึ้นมา เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่วงท่าที่สง่างามแต่ดูอันตราย ดวงตาคมกริบประดุจเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งสงบจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตา
"ตาลอ่านจบแล้วค่ะ... แต่ข้อนี้ ตาลว่ามันไม่ยุติธรรม" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริก "ไม่มีสิทธิ์รัก... ไม่มีสิทธิ์หึงหวง... คุณอัคคีเห็นตาลเป็นตัวอะไรคะ?"
อัคคีพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้คนมองต้องหนาวเยือก "ฉันเห็นเธอเป็น สินค้า ที่มีไว้เพื่อชดใช้หนี้แค้นน้ำตาล... สินค้าไม่มีหัวใจ และแน่นอนว่ามันไม่มีสิทธิ์มารักเจ้าของด้วย"
เขาลุกขึ้นเดินช้าๆ อ้อมมาหยุดที่ด้านหลังของเธอ มือหนาวางลงบนไหล่บางแล้วออกแรงบีบเบาๆ แต่กลับทำให้น้ำตาลรู้สึกเหมือนถูกโซ่ร้อนๆ พันธนาการไว้
"จำชื่อฉันไว้ให้ขึ้นใจ... อัคคี... เพราะต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะอยู่ใต้คำสั่งของฉันเพียงคนเดียว! และจำใส่หัวไว้ด้วยว่า ไฟอย่างฉัน... ไม่ได้มีไว้ให้เธอ รัก แต่มันมีไว้เพื่อ แผดเผา เธอให้หลอมละลายไปตามใจฉันเท่านั้น!"
น้ำตาลมือสั่นระริก เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ปลายนิ้วเล็กหยิบปากกาขึ้นมาลงชื่อที่ท้ายกระดาษด้วยหัวใจที่แตกสลาย อัคคี หยิบสัญญานั้นขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขาเก็บใส่แฟ้มไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงก่อนจะรวบเอวคอดของคนบนเตียงเข้าหาตัวทันที!
