บทที่ 8 อย่าห้ามNc18+
ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้เข้าหาความลี้ลับนั้นอย่างหลงใหล ลิ้นร้ายเริ่มลากไล้ผ่านกลีบดอกไม้นุ่มชุ่มฉ่ำที่เริ่มผลิตน้ำหวานออกมาเคลือบจนหยาดเยิ้มไปทั่ว
“อ๊ะ อ๊า... คุณเพลิง อย่าค่ะ!”
“อื้มม... น้ำตาล อย่าห้ามฉัน”
“แต่ว่าตรงนั้นมัน... อ๊าาา!”
ยิ่งเธอร้องประท้วง เขายิ่งเร่งจังหวะกระดกลิ้นรัวขึ้นลงสลับหนักเบา เรียวนิ้วร้ายแหวกว่ายเข้าหาจุดอ่อนไหวแล้วบดบี้เกสรแสนสวยนั้นอย่างชำนาญ หญิงสาวผู้ไร้ประสบการณ์ไม่อาจต้านทานกระแสความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาได้ เธอทำได้เพียงบิดเร่ามือน้อยปัดป่ายไปทั่วก่อนจะเผลอกดท้ายทอยเขาไว้แน่น สะโพกมนกระดกรับจังหวะลิ้นรัวเร็วอย่างลืมอาย จนกระทั่งร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยหยาดน้ำรักแสนหวานคาลิ้นร้ายของมาเฟียหนุ่ม
“อ้ายยยย... คุณเพลิง!”
น้ำตาลกรีดร้องลั่นห้อง ร่างเล็กหอบหายใจรวยรินท่ามกลางสมองที่ขาวโพลนล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ที่เขาเป็นคนมอบให้...
“อื้มมม...”
มาเฟียหนุ่มครางต่ำในลำคออย่างพึงใจ เขาตวัดลิ้นดูดซับความหวานล้ำทุกหยาดหยดราวกับจะจดจำรสชาติความบริสุทธิ์นี้ไว้ในความทรงจำ ก่อนจะขยับกายกำยำขึ้นไปมอบจูบอันดื่มด่ำให้อีกครั้ง น้ำตาลคนนี้... ทั้งหอมและหวานละมุนสมชื่อจนเขาแทบคลั่ง
”ชอบล่ะสิ!“
หญิงสาวรีบหลบสายตาคมกริบที่จ้องราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไปปะทะเข้ากับความยิ่งใหญ่ทางร่างกายของเขาเข้าอย่างจัง ท่อนเนื้อแข็งขึงชูชันอวดอ้างอานุภาพที่น่าเกรงขามจนน้ำตาลใจสั่นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ‘นี่มันจะเข้าไปอยู่ในตัวฉันได้จริงๆ หรือ...’
เพลิงเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงเพื่อควานหา 'เครื่องป้องกัน' ตามสัญชาตญาณ... แต่ทว่าข้างในกลับว่างเปล่า!
"ไอ้แตม!!!"
มาเฟียหนุ่มสบถลั่นห้องด้วยความหงุดหงิดพลุ่งพล่าน เขาลืมไปเสียสนิทว่าที่ผ่านมาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในรังนอนแห่งนี้ และไอ้ลูกน้องตัวดีก็ดัน 'ซื่อ' เกินกว่าจะรู้ใจว่าเจ้านายจะเผด็จศึกน้ำตาลในคืนนี้ มันเลยไม่ได้เตรียมของสำคัญไว้ให้แม้แต่ชิ้นเดียว!
"เป็นอะไรคะคุณเพลิง..." เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ แววตาที่ดูตื่นตระหนกและไร้เดียงสานั่นยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายเขาให้เดือดพล่านจนยากจะดับ แววตาของเพลิงวาวโรจน์ขึ้นอย่างคนตัดสินใจเด็ดขาด
"ไอ้แตมมันไม่ได้เตรียมถุงยางไว้... แต่นั่นก็ดีแล้ว!" เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "เพราะคนอย่างเธอต้องชดใช้ให้ฉัน 'ทุกหยาดหยด' ถึงจะสาสมกับที่พี่ชายเธอทำไว้!"
"คุณเพลิง! ไม่นะคะ แบบนั้นตาลจะ..."
คำทัดทานถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเพลิงบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างเร่าร้อน รุนแรง และลึกซึ้งยิ่งกว่าทุกครั้ง เขาไม่ได้ต้องการแค่ร่างกาย... แต่เขาต้องการฝังรากลึกความแค้นและความรักลงไปในตัวเธออย่างไม่ยอมให้เหลือทางหนี!
มือหนาชักรูดแก่นกายร้อนผ่าวอยู่สองสามครั้งเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะจ่อประชิดทางรักที่คับแคบและปิดสนิท เขาค่อยๆ กดแทรกตัวตนใหญ่โตลงไปอย่างใจเย็น ทว่าเพียงแค่ครึ่งทางก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อความคับแน่นภายในตอดรัดเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้
“อ๊ะ!” มือบางสั่นเทายันหน้าท้องแกร่งไว้ด้วยความหวาดหวั่น
“อื้มมม... แน่นจัง”
เพลิงกัดกรามกรอดจนขึ้นสันนูน เขาเกร็งสะโพกแล้วตัดสินใจกดแทรกตัวตนลงไปอย่างแรงจนสุดโคนในคราวเดียว!
กึก!
“อ๊ายยย! เจ็บ... ตาลเจ็บ! ฮือออ... คุณเพลิงเอาออกไป ฮือๆ”
หยาดน้ำตาเม็ดเล็กไหลรินอาบหางตาด้วยความเจ็บปวดที่ราวกับร่างกายจะฉีกขาด มือบางยังคงพยายามดันหน้าท้องเขาไว้หวังจะให้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้ เพลิงรู้ดีว่าเธอเจ็บปวดขนาดไหน เพราะแรงบีบรัดมหาศาลก็ทำให้เขารู้สึกปวดหนึบไม่แพ้กัน สายตาคมกริบก้มมองหยาดเลือดสีแดงจางที่เคลือบอยู่บนแก่นกายแกร่ง เขาเผลอยิ้มกริ่มออกมาอย่างพึงใจที่สุด... เขาคือคนแรก และเธอจะต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียวตลอดไป
“อย่าร้อง... น้ำตาลอย่าร้อง เจ็บอีกนิดเดียวเท่านั้น”
น้ำตาลสะอื้นไห้ตัวโยน แววตาของเพลิงวูบไหวไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสถึงความบริสุทธิ์ที่เขาย่ำยี เขาโน้มใบหน้าลงจูบซับน้ำตาที่หางตาให้เธออย่างอ่อนโยน ผิดกับวาจาร้ายกาจก่อนหน้านี้ลิบลับ
"เจ็บหน่อยนะน้ำตาล... แต่หลังจากนี้ เธอจะเป็นของฉันแค่คนเดียว"
“เอาออกไปได้ไหมคะ... ฮือๆ”
“ไม่ได้... เชื่อฉันนะ ทำตัวสบายๆ อย่าเกร็ง เธอรัดฉันแน่นขนาดนี้ฉันก็เจ็บจนจะขาดอยู่แล้ว”
เขาก้มลงประกบริมฝีปากมอบจูบอันดื่มด่ำเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้เธอเคลิบเคลิ้มอีกครั้ง มือหนาเคล้นคลึงเต้าทรวงงามอย่างหนักสลับเบา ซุกไซ้ใบหน้าลงขบเม้มเนินเนื้อขาวผ่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ จนกระทั่งร่างกายสาวเริ่มปรับตัวเข้าหาความใหญ่โตได้สำเร็จ เขาจึงเริ่มขยับสะโพกช้าๆ
“อ๊ะ... อ๊ะ คุณเพลิง”
“ดีขึ้นไหม... อ่าส์ โคตรแน่น... เสียวชะมัด”
“ค่ะ... ดีค่ะ อ่าส์...”
บทรักเริ่มเปลี่ยนจากเนิบนาบเป็นหนักหน่วงและมั่นคง เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องห้องแข่งกับเสียงครางระงมของคนทั้งคู่ เพลิงเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นตอกอัดลงสู่ร่องรักแรงถี่ยิบ ความคับแคบที่ตอดรัดซ้ำๆ ยิ่งปลุกปั่นอารมณ์ดิบให้เขาโหมเอวสอบเข้าใส่ไม่ยั้ง
ในที่สุดน้ำตาลก็ผวากอดเขาไว้แน่น ร่างกายภายในเกร็งกระตุกถี่ระรัว เธอกรีดร้องลั่นพร้อมๆ กับที่เขาโหมกระแทกสุดแรงอีกสองสามครั้งเพื่อปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าสู่กายสาว ความอุ่นวาบที่พุ่งทะลักเข้าไปข้างในทำให้น้ำตาลรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน
“อ๊ายยย! คุณเพลิง... อ่าส์”
“อ่าส์... น้ำตาล อ่าส์...”
ร่างหนาทิ้งกายลงทาบทับโอบกอดร่างที่สั่นเทาเอาไว้ น้ำตาลนอนหายใจรวยริน อกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงหอบเหนื่อย ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน...
