บทที่ 40 ตอนที่ 39 เชือกที่ถูกแก้

รอยยิ้มของพ่อในรูปภาพช่างดูมีความสุขเสียเหลือเกิน สวนทางกับผมในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ผมยืนน้ำตาคลอจ้องรูปนั้นด้วยความรู้สึกทุกข์ระทมอยู่ในภายในใจ ผู้ซึ่งเป็นบิดาฝากรอยแผลไว้ในใจผม ต่อมาเขาเอ่ยขอโทษผมในวาระสุดท้ายของชีวิต ผมให้อภัยเขาในทุกเรื่องแล้ว พอเขาเคลียร์สิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจจนหมดสิ้นก็ชิงจากโ...