บทที่ 5 บทที่ 5

‘เขา...รู้สึกพอใจมากกับรูปร่างที่ไม่ผอมเกินไปของเธอและหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มของเธอ มันทำให้เขารู้สึกพอใจชอบใจเป็นอย่างมาก แต่...ท่าทางของเธอดูเรียบร้อย หน้าตาของเธอดูใสซื่อเกินกว่าจะมาทำอาชีพขายตัว แต่...คนสมัยนี้ดูจากภายนอกอย่างเดียวคงไม่ได้หรอก ท่าทางเรียบร้อยหน้าตาที่ดูใสซี่อของเธอมันอาจจะซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้หรือไม่เธอก็อาจกำลังทำการแสดงอยู่’ กรภพคิดในใจ ในขณะที่ฟ้าใสเธอมองหน้ากรภพพลางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

‘เขา...สูงแล้วก็หล่อมากบุคลิคก็ดีแถมยังรวยอีก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะหาผู้หญิงมานอนด้วยไม่ได้จนต้องมาซื้อบริการจากเจ้แหม่มแบบนี้’ ฟ้าใสคิดในใจพลางหลบสายตาของกรภพ ก่อนที่กรภพจะเอ่ยพูดขึ้น

“เธอเป็นคนที่คุณแหม่มส่งมาใช่ไหม” กรภพเอ่ยพูดพลางมองหน้าฟ้าใสด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“อ๋อ ใช่...ใช่ค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“งั้นก็เข้ามา แล้วปิดประตูด้วย” กรภพเอ่ยพูดกับฟ้าใสพลางสั่งให้เธอปิดประตูห้องก่อนที่เขาจะเดินกลับมามุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก

“ค่ะ” ฟ้าใสตอบรับก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาในห้องพลางปิดประตูล็อคห้องแล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักก่อนที่เธอจะรีบเดินตามหลังกรภพมา กรภพกลับมานั่งลงที่เดิมที่โซฟาภายในห้องรับแขก ฟ้าใสที่เดินตามหลังกรภพมาด้วยอาการตื่นเต้น หวาดกลัวและรู้สึกลังเล ความรู้สึกของเธอในตอนนี้มันผสมปนเปกันไปหมดสร้างความสับสนให้กับเธอมาก ในขณะที่กรภพเขามองหน้าฟ้าใสที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพลางยกยิ้มมุมปากออกมา ฟ้าใสก็มองหน้ากรภพกลับไปพลางนึกคิดอยู่ในใจ ‘เขาดูสุภาพอยู่นะ คงไม่น่าจะเป็นโรคจิตชอบใช้ความรุนแรงหรอกแล้วเจ้แหม่มก็รับปากเธอแล้วด้วยว่าลูกค้าเกรดเอพรีเมียมไม่ซาดิส’ ฟ้าใสคิดในใจพลางจับกระชับกระเป๋าสะพายส่วนตัวของเธอไว้แน่น

“เธอรู้ใช่ไหมว่าเธอมาทำอะไรที่นี่” กรภพเอ่ยพูดกับฟ้าใสออกไป

“ค่ะ ฉัน...ฉันรู้” ฟ้าใสเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย

“แล้วอาบน้ำมาหรือยัง” กรภพเอ่ยพูดกับฟ้าใสต่อ

“อาบ...อาบมาแล้วค่ะ” ฟ้าใสยังคงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเช่นเดิม

“ดี งั้นเธอมานี่สิ” กรภพเอ่ยพูดเรียกฟ้าใส

ฟ้าใสที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็แอบกลืนน้ำลายลงคอพลางวางกระเป๋าสะพายส่วนตัวของเธอลงบนโต๊ะรับแขกตรงหน้าแล้วเดินเข้าไปหากรภพที่กำลังนั่งมองหน้าเธออยู่ ฟ้าใสเดินเข้าไปหากรภพช้าๆแล้วหยุดยืนใกล้ๆกรภพ กรภพจึงดึงข้อมือของฟ้าใสลงมาให้เธอลงมานั่งลงบนตักของเขา

“อุ๊ย!” ฟ้าใสอุทานออกมาด้วยความรู้สึกตกใจพลางใช้มือดันหน้าอกของกรภพเอาไว้ ฟ้าใสมีอาการสั่นเทาและอาการประหม่า กระโปรงของเธอถกร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่า กรภพโอบกอดเอวบางและแผ่นหลังของฟ้าใสเอาไว้พลางมองหน้าเธอแล้วแอบรู้สึกชอบใจและหลงใหลอยู่ลึกๆพลางยิ้มออกมา ในขณะที่ฟ้าใสเธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพราะไม่กล้ามองหน้ากรภพใกล้ๆแบบนี้ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ก่อนที่กรภพจะค่อยๆใช้มือมาเชยปลายคางของฟ้าใสให้เงยหน้าขึ้นมา ทั้งคู่มองหน้าสบตากันด้วยความรู้สึกหวั่นไหวและวูบไหวอยู่ในใจลึกๆ ก่อนที่กรภพจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปหมายจะประกบจูบริมฝีปากของฟ้าใส ฟ้าใสที่อยู่ในอาการตื่นเต้นประหม่าและสั่นเทาเธอเห็นว่ากรภพกำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเธอ เธอจึงตัดสินใจหลบโดยการหันหน้าหนีไปด้านข้าง ทำให้ปลายจมูกโด่งของกรภพชนเข้ากับแก้มนวลของเธอ

“หลบ หึ เธอหลบฉันเหรอ” กรภพเอ่ยพูด ‘ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าหลบเขาในเวลาแบบนี้’ กรภพคิดในใจ

“เอ่อ...เอ่อ...ฉัน ฉันไม่.....” ฟ้าใสเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางหันกลับมามองหน้ากรภพ

“ไม่อะไร....” กรภพเอ่ยถามออกไป

“เอ่อ ฉัน...” ฟ้าใสอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอะไรออกไป เธอยอมรับว่าเธอกำลังสับสนลังเลเป็นอย่างมากว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ‘เธอทำถูกหรือเปล่าที่ทำแบบนี้ ทั้งที่เธอเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วแท้ๆ แต่ถึงเวลาจริงๆเธอกลับสับสนลังเลขึ้นมา’ ฟ้าใสคิดในใจ กรภพเห็นอาการที่ดูกังวลของฟ้าใสเขาจึงเอ่ยพูดขึ้น

“ถ้าเธอไม่พร้อมก็กลับไป ฉันไม่ชอบบังคับใคร” กรภพเอ่ยพูดพลางผลักร่างสมส่วนของฟ้าใสออกไปเบาๆด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจลึกๆ ‘เธอดูลังเลกังวลแล้วก็ดูสั่นๆ ทำไม เธอก็ทำอาชีพแบบนี้อยู่แล้วจะมาลังเลกังวลอะไร ทำเหมือนรังเกียจเขา เหอะ ยัยผู้หญิงคนนี้ เธอจะรู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คนที่อยากจะขึ้นเตียงกับเขา เธอมีโอกาสนี้แล้วดันไม่คว้าไว้ ยัยคนนี้นี่ ทำเขาเสียความมั่นใจไปเลย เหอะ’ กรภพคิดในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ในขณะที่ฟ้าใสที่ยืนอยู่เธอหันกลับมามองหน้ากรภพก่อนที่เธอจะคว้ากระเป๋าสะพายส่วนตัวของเธอที่อยู่บนโต๊ะรับแขกและก้าวขาเดินออกไป ในขณะที่กรภพเขาก็มองตามหลังฟ้าใสด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ฟ้าใสเดินออกไปเพียงสองก้าวก่อนที่เธอจะหยุดชะงักเท้าลงพลางจับกำกระเป๋าสะพายส่วนตัวไว้แน่นแล้วหลับตาลง ‘ถ้าเธอออกไปตอนนี้แล้วยายของเธอล่ะ ยายของเธอก็จะต้องรอคิวยังไม่ได้ผ่าตัดแล้วยายจะเป็นยังไง ถ้าเธอทำ ทำแค่ครั้งเดียว เธอจะได้เงินห้าแสน ของเธอสี่แสน เจ้แหม่มหนึ่งแสน แค่ครั้งเดียว แต่....มันเป็นครั้งแรกของเธอนะ เธออยากเก็บมันไว้ให้กับคนที่เธอรัก แต่ เธอต้องมาเสียมันไปแบบนี้เหรอ แต่ ยายก็เป็นคนที่เธอรัก รักมากด้วย ไม่เป็นไร เพื่อยาย แค่ครั้งเดียว แค่คืนเดียว’ ฟ้าใสคิดในใจพลางลืมตาขึ้นมาพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วตัดสินใจหันหน้ากลับไปหากรภพแล้ววางกระเป๋าสะพายส่วนตัวลงบนโต๊ะรับแขกแล้วมองหน้ากรภพ กรภพเองก็มองหน้าฟ้าใสด้วยความรู้สึกงงๆก่อนที่ฟ้าใสจะเดินเข้าไปยืนตรงหน้าใกล้ๆกับกรภพก่อนที่เธอจะเอ่ยพูด