บทที่ 17 EP. 17

มัทรีลูบหัวเจ้าตูบเบาๆ จนมันรู้สึกอุ่นใจ ถึงได้อุ้มออกมาจากกรง และด้วยความทะนุถนอมกลัวว่ามันจะเจ็บ พอหันมาก็เห็นเจ้าของไข้ยืนมองพอดี แล้วก็ตรงมาหาพร้อมใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ

“ผมช่วยดีกว่านะครับ ตัวมันหนัก อีกอย่างมัทจะได้ออกไปดูยาให้มันด้วย”

“ค่ะ”

มัทรียอมรับน้ำใจจากเขาแต่โดยดี แล้วรีบเดินไปยังเคาน์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ