บทที่ 4 BAD BOY_4🥃 : เพื่อนฉันไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างเธอ
“ยิ่งหงุดหงิดมันจะยิ่งสะใจ”
“จะไม่ให้หงุดหงิดได้ไงล่ะ พูดแบบนั้นใครต่อใครเข้าใจหนูผิดกันหมดพอดี” ฉันเดินฉับๆพร้อมกับดูดน้ำแตงโมปั่นดับอารมณ์
“กลัวคนอื่นเข้าใจผิด หรือกลัวฉันเข้าใจผิด”
“...ทะ.ทำไมพี่พูดแบบนั้นล่ะ เปล่าสักหน่อย”
“ก็เห็นเฌอบอกว่าเธอชอบฉัน อยากรู้ผิดตรงไหน”
“....” ฉันดูดน้ำแตงโมหนักกว่าเดิมจนแทบสำลัก พี่ธีสยืนแค่นขำในลำคอ
“แล้วจะไปไหนต่อ”
“...หนูว่าหนูจะกลับไปนอนนะ”
“ควรคิดแบบนี้ตั้งแต่เช้า”
“...” ฉันยู่ปากก่อนจะหยุดเดินเมื่อเราเดินมาถึงทางแยกในมอพอดี เผลอๆพรุ่งนี้คงได้ลาอีกวัน
แค่ก~ แค่ก~ ฉันใช้มือทาบหน้าอกแล้วหายใจช้าๆลึกๆเพราะน้ำแตงโมนี่แหละที่ทำฉันสำลัก มันเย็นขึ้นสมองเลยอ่ะ งื้อออ~
“ฉันก็ควรไปนอน~ อ่า~”
“....” เสียงถอนหายใจของเขามันช่างงง...><~
“เธอพักที่ไหน เดี๋ยวไปส่ง”
“เอ่อ.. ไม่เป็นไรค่ะ รบกวนพี่เปล่าๆ”
“ที่ไหน” ก่อนจะกำชับเสียงหนักๆ ฉันหยุดคิดแวบหนึ่งก่อนจะยอมให้พี่ธีสไปส่งที่บ้าน
ฉันอยู่บ้านกับพี่สาวอีกคน เรามีกันแค่สองพี่น้องพ่อแม่ก็เสียไปตั้งแต่เรายังเด็กทั้งคู่ แต่ฉันโชคดีตรงที่พี่อิมดูแลฉันดีมากๆเธอเปรียบเสมือนแม่ดีๆนี่เอง
ระหว่างทางที่กำลังจะถึงบ้าน ฉันเหลือบเห็นอาการพี่ธีสแปลกๆไป เขาคอยส่ายหัวเหมือนกำลังไล่อะไรสักอย่างแล้วขมวดคิ้วยุ่งๆนิดหน่อย
“ใช่หลังนี้ไหม”
“..ใช่ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ”
“อื้ม”
“...พี่โอเคหรือเปล่า ฉันว่าพี่อย่าพี่ขับรถกลับเลยเข้าไปนั่งพักก่อนดีกว่า”
“..ไม่ ฉัน..”
“พี่ค่ะ พี่ดื่มหนักไม่ใช่เหรอ แค่ยาแก้แฮงค์มันจะไปช่วยอะไรล่ะ เข้าไปนั่งพักก่อนเถอะ” สุดท้ายพี่ธีสก็ยอมฟังฉัน ฉันเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านโดยมีพี่ธีสเดินตามหลัง แวบหนึ่งฉันดันคิดว่าพี่เขาจะคิดว่าฉันให้ท่าเขาหรือเปล่านะ... ไม่หรอก นี่พี่ธีสไม่ใช่อีตานั่น...
“บ้านเล็กหน่อยนะ ฉันอยู่กับพี่สาวแค่2คน”
“แล้วพี่เธอจะไม่ตกใจที่มีฉันอยู่ในบ้านเธอใช่ไหม”
“บ้านจะแตกต่างหากค่ะ^^” พี่ฉันนะหวงฉันมากกกก แต่ฉันเข้าใจพี่อิมนะเรามีกันแค่2คนนิ
“แล้วจะให้ฉันเข้ามาทำไม”
“หนูกลัวพี่ไปน็อคกลางทางมากกว่า.. “
“จะโดนพี่ตัวเองเฉ่งยังจะห่วงคนอื่นอีก” ด้วยความที่ในบ้านมีห้องรับแขกแค่มุมเล็กๆแถมยังเป็นเบาะนั่งกับพื้น ฉันว่าฉันเจอปัญหาล่ะ... พี่ธีสตัวสูงชะลูดขนาดนี้ถ้าอยู่ตรงนี้ทำได้แค่นั่งแน่ๆ... โซฟาก็อยู่ในห้องฉันด้วยสิ... ไม่เป็นไรหรอกเนอะ
“เดี๋ยว เอ่อ.. พี่ไปนั่งพักในห้องหนูก่อนก็ได้”
“...” เป็นไปตามที่คิด พี่ธีสเลิ่กคิ้วมองหน้าฉัน อย่างเพิ่งคิดนะว่าฉันให้ท่า ฉันเปล่าาา;(
“คือ.. ตรงนี้พี่ไม่ได้พักแน่ๆมันแคบไป เอ่อ.. ฉันไม่ได้จะให้ทะ..!”
“เอาสิ งั้นขอหลับสักงีบแล้วกัน” พี่เขาพูดตัดบทฉัน ใจเต้นตุ้บๆเลยอ่ะ
ฉันพาพี่ธีสเข้าไปนั่งพักในห้องก่อนจะเอาน้ำเปล่ามาให้ พร้อมกับเปิดแอร์สร้างความเย็น..
ฉันนั่งที่เตียง ส่วนพี่เขานั่งที่โซฟา.. ห้องเงียบๆ เอาไงต่ออ่ะ คิดผิดคิดถูกเนี่ยยย><
“ฉันขอนอนนะ”
“อ้อ! ค่ะ! นอนค่ะนอน” และเพราะฉันตกใจนี่แหละพี่แกเลยกึ่งขำแต่ไม่พูดอะไรแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา แต่ก่อนจะนอนเข้าที่ดีสายตาฉันก็ไม่เคลื่อนไปทางไหนเลยอ่ะ มองไปแต่ทางพี่เขา ยิ่งตอนปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดด้วยมือข้างเดียวแบบนี้ ดึงสายเสื้อออกจากกางเกงแบบนี้.. ท่านอนก็แบบนอนหนุนแขนตัวเองข้างนึง คนบ้าอะไรเท่ห์ยันท่านอน><
ตึกๆ~ ตึกๆ~ โอ้ยยยใจฉัน เดี๋ยวลู๊กกกก~ ฉันนั่งมองพี่ธีสสักพักก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง ได้ยินแต่เสียงลมหายใจแผ่วๆของเขาที่ดังพอไดยินลางๆ ทำไงดี ฉันชอบพี่เขาจัง>< ยิ่งอยู่ด้วยกันในห้องแบบนี้~ อยากจะขอคบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยอ่ะ... แต่อย่างฉัน คงไม่ใช่สเปคพี่เขาหรอก
ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงโดยที่นอนหันข้างไปทางที่พี่เขานอนอยู่ ลอบมองใบหน้าที่ไร้ที่ตินั่น
“ถ้าพี่ชอบฉันบ้าง... คงจะดีเนอะ” พูดกับตัวเองเบาๆแล้วค่อยๆหลับตาพักทุกอย่าง ได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้วรีน...
#ROME
“กว่าจะรับนะมึง ไวน์ที่กูฝากมึงไว้อยู่ไหน”
[..ไวน์ห่าไรว่ะ~]
“ไวน์แดงที่กูยื่นให้มึงวันก่อนไง อยู่ไหนกูรีบ” ผมรอคำตอบจากไอ้ธีสโทรไปตั้งหลายสายกว่าจะรับได้ สีหญิงอยู่ไงว่ะ
[....เหี้ย อยู่ในรถว่ะโทษที มึงอยู่ไหนอ่ะ] เสียงมันเหมือนคนเพิ่งตื่นงัวเงียๆแต่มันดันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงเล็กลอดเข้ามาในโทรศัพท์
‘มีอะไรเหรอค่ะ~’ เชื่อผมยังอ่ะ แม้งสีหญิงแล้วชิ่งหลับแน่ๆ
‘ลืมเอาของให้ไอ้โรม ..กุญแจรถพี่อยู่ไหนว่ะรีน’ ไอ้ธีสมันพูดกับเสียงเล็กนั่น จริงๆไม่ได้จะเสือกฟังแต่คือผมรอคำตอบจากมันอยู่เข้าใจช่ะ
[มึงอยู่ไหนอ่ะ เดี๋ยวกูเอาไปให้ ]
“มึงอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปเอาเองรอมึงพอดีอ่ะ” ผมเร็วกว่ามันไง อีกอย่างผมต้องรีบเอาไวน์นั่นไปให้ลูกค้าด้วย ไอ้ธีสบอกที่อยู่ของมันกับผม โชคดีที่ไม่ไกลผมขี่รถไปไม่ถึง15นาทีถึงแน่นอน
ผมคว้ากุญแจบิ๊กไบท์แล้วเร่งความเร็วอย่างเคยรีบบึ่งไปยังปลายทาง ผมมาถึงที่หน้าภายใน15นาทีอย่างที่บอก นั่นรถไอ้ธีส.. ผมกดโทรศัพท์หามัน มันตัดสายผมเป็นอันรู้กันไม่นานนักมันก็เดินออกมาจากบ้างหลังหนึ่ง ผมขี่รถไปจอดหน้าบ้านนั่น
“บ้านเด็กมึง?”
“สมองมึงมีแต่เรื่องพวกนี้นะมึงอ่ะ”
“ปากดี ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงนอนค้างไหน”
“...เอ้า~ เออ ไอ้ไวน์ที่กูกินเมื่อคืนแรงสัส” มันยื่นขวดไวน์ให้ผมก่อนจะควักบุหรี่ขึ้นมาดูด แล้วพ่นควันขึ้นบนอากาศ
“เล่นกูปวดตัวไปหมด” มันยืนบิดตัวไปมา ก่อนจะมีเสียงเล็กดังออกมาจากบ้านหลังตรงหน้า พร้อมกับผู้หญิงร่างบางที่รวบผมเป็นหางม้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหามัน
“พี่ธีส กระเป๋าตังค์ค่ะ”
“...ร่วงตอนไหนว่ะ ขอบใจมาก” มันรับกระเป๋าตังค์ไปก่อนที่ร่างบางตรงหน้าจะหันมาหาผม หึ๊!
“...อีกแล้วเหรอ?!”
“เก่งเหมือนกันนิ”
“อะไร!”
“..ทำให้เพื่อนฉันยอมเข้าบ้านเธอได้แบบนี้”
“เลิกคิดอกุศลเลยนะ ฉันไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้น”
“คราวนี้ใช้วิธีไหนล่ะ วิธีเดียวกับที่ทำกับฉันหรือเปล่า”
“ไอ้โรม เสร็จแล้วก็ไปดิ”
“เพื่อนฉันไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างเธอ” ไอ้ธีสมันดี ผมก็แค่ไม่อยากให้มันต้องมาเสียท่าให้ผู้หญิงร้อยมารยาแบบเธอ
“นี่!”
“ก็ถ้าคราวหน้าทนไม่ไหวละก็... มาหาฉัน”
“ไอ้โรคจิต!”
“มึงจะแหย่เพื่อ? ไสหัวไปได้ล่ะ” ผมไม่ตอบไอ้ธีสแต่หันไปพูดกับเธอคนนี้แทน เธอสวยนะ สวยจนผมอยากจะ...
“57:/“ ก่อนจะบอกเลขที่เป็นที่รู้กันระหว่างผมกับเธอ แล้วผมยิ่งสนุกเมื่อเห็นว่าเธอเลือดแทบขึ้นหน้า ช่วยไม่ได้ ทุกอย่างเธอเป็นคนเริ่ม ลูกไม้ตื้นๆแบบนั้นคิดว่าคนอย่างผมจะหลงเชื่อว่าเธอไม่รู้งั้นเหรอ เห๊อะ! ถึงวิธีมันจะเก่าไปหน่อย แต่เธอก็น่าสนใจใช่เล่น สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมแน่ใจคือ ไอ้ธีสยังไม่ได้ทำอะไรเธอแน่นอนเพราะถ้ามันทำ ป่านนี้คนอย่างมันได้ออกหมัดชกผมแล้วแน่ๆ หึ๊! งั้นผมคงต้อง.. เล่นตามเกมส์เธอแล้วสินะ
—————
กำลังเขินกับพี่ธีสอยู่แท้ๆ พี่โรมมาอารมณ์คือกะเจิงหมดเลย5555 จะทำอะไรน้องงงงง!!! พี่ธีสพี่ต้องช่วยน้องนะ อีพี่มันน่ากลัวววววว
