บทที่ 71 DSG_42 : คนเป็นแม่คงไม่หวังอะไรที่มันเกินความสามารถลูก

#SENCE

..บ้านไอ้ชาร์ป..

“กว่าจะออกมาได้นะมึง”

“...ลมอะไรหอบมึงมา”

“กูว่ามึงรู้ดีนะ ว่ากูมาทำไม” ผมยกน้ำเปล่าขึ้นดื่มหลังจากที่ไอ้ชาร์ปมันเปิดประตูให้ผมเข้ามาในบ้านมัน หลังจากวันนั้นที่ผับ นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่มันเล่นไม่ไปมอ แถมปิดมือถือจนพวกผมไม่มีใครติดต่อมันได้ สุดท้ายก็เป็นผมที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ