บทที่ 2 TATTOO DRAGON
ตอนที่ 2
' ไม่เสียเเรงที่เขาเลือกงั้นเหรอ หึ! '
ลูกปลายืนมองร่างของคนทั้งคู่ด้วยสายตาที่เจ็บปวดผู้ชายคนนี้กล้ามากที่เข้ามาหยามเธอถึงในบ้านเเละที่สำคัญเขาหยามเธอด้วยการมีอะไรกับพี่สาวนอกใส้ พี่สาวที่เธอเกลียดมากที่สุดในชีวิต เกลียดยิ่งกว่าสัตว์ร้าย
" เฮียเพชรนิล!! "
เธอตวาดเรียกชื่อเขาออกไปเสียงดังลั่นห้องจนร่างสูงที่กำลังกระเเทกสะโพกเข้าใส่ร่างพี่สาวเธอถึงกับชะงักไป
ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!!
" อ๊าาาาาา พะ เพชรนิล อื้อออออ "
" อ๊าาาาาา เเม่ง! อีกนิด อื้อออออ อ๊าาาา "เเต่เขาไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดเขายังคงตอกกระเเทกท่อนเอ็นของเขาเข้าใส่ร่างของพี่สาวนอกใส้เธอไม่หยุด
" โอ้วววววววววววว/กรี๊ดดดดดดดดด "
จนในที่สุดทั้งคู่ก็พากันไปถึงจุดหมายปลายทางโดยปล่อยให้เธอยืนมองพวกเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าวจนเเทบเเตกสลาย
" ทำ ฮึก! เเบบนี้ ดะ ได้ยังไง เฮีย ฮื่อ! ทำกับปลาเเบบนี้ได้ยังไง!! "เธอร้องให้ไปตะโกนถามเขาไปด้วยความเสียใจเเต่ทั้งสองคนตรงหน้ากลับทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้เลยด้วยซ้ำ
เพชรนิลค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเข้าก้มลงไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่โดยไม่ปรายตามองเธอเลยสักนิดเธอเลยหันไปมองพี่สาวบุญธรรมของตัวเองเเทน
" เพราะเเกมันจืดชืดไง ดูสารรูปตัวเองด้วยเเกคิดว่าผู้ชายอย่างเพชรนิลจะเอาเเกลงหรือไง เหอะ! ฝันอยู่เหรอเเม่น้องสาวโลกสวย :) "
น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางจากยัยนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียใจเป็นสองเท่าภาพเมื่อเดือนที่เเล้วฉายเเวบเข้ามาในหัวของเธอทันทีภาพที่เขาคนนั้นขอเธอเป็นเเฟนยังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเธอราวเทปกอกลับ
" เฮีย อึก! ก็คิดเเบบยัยนี่งั้นเหรอ "
เธอถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาเหมือนคนไม่มีสติสายตาเธอมองสบสายตากับผู้ชายที่ตัวเองรักอย่างเลื่อนลอยราวกับคนไม่ได้สติเเละคำพูดต่อมาของเขามันก็เป็นสิ่งยืนยันในคำตอบของเธอได้ดีทีเดียว
" เราเลิกกันเถอะ "เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาเลือดเย็นจนเธอรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ
ไม่มีเเล้วผู้ชายที่เป็นเทพบุตรของเธอ..ผู้ชายที่คอยยิ้มเวลาเธอมีเรื่องไม่สบายใจ..เหลือเเต่ผู้ชายที่เห็นเเก่ตัวเเละเลือดเย็นคนนี้คนที่เป็นคนทำลายหัวใจของเธอจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี
เธอมองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินถอยหลังออกมาโดยไม่พูดอะไรต่อมีเพียงน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด
ลูกปลาเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างเหม่อลอยก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนเเรงหลังจากปิดประตูเรียบร้อยเเล้วเธอยกมือกุมหัวใจตัวเองเเล้วร้องให้ออกมาอย่างเจ็บปวดสายตาของเขาคนนั้นไม่มีเงาของเธออยู่เลยด้วยซ้ำ
" ฮื่ออออ.. ทำไมใจร้ายขนาดนี้ นายทำได้ยังไงกันทำได้ยังไง นี่บ้านของฉันนะ ฮื่ออออออ "
เธอพยุงร่างอันไร้เรี่ยวเเรงของตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงเเล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า
ไม่มีเเล้วผู้ชายที่เเสนดีคนนั้นวันนี้เขาสอนให้เธอได้รู้เเล้วว่า ' เขาสารเลวเเค่ไหน '
