บทที่ 5 TATTOO DRAGON
ตอนที่ 5
" เราจะเอายังไงกันดีครับป๊า "
ไม้เมืองเอ่ยถามผู้เป็นบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากที่เขาพยุงร่างของผู้เป็นมารดาขึ้นไปพักเเล้วกลับลงมานั่งรอดูอาการของลูกปลาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้าน
" ป๊าให้ลูกน้องไปนำศพกลับมาเเล้ว..เราจะจัดการกันเงียบๆ เพราะก่อนหน้านี้ป๊าเคยคุยกับไอ้ดิเรกเรื่องที่มีคนพยายามจะทำร้ายมันกับครอบครัวของมันมาก่อนเเล้ว..เเต่เรายังสืบไม่ได้ว่าเป็นใครอีกอย่างมันฉลาดทำงานกันหลายต่อ..กว่าป๊าจะสืบได้มันก็ฆ่าปิดปากคนพวกนั้นหมดเเล้ว "
เเดนบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ วันนี้เขาต้องรับเรื่องเครียดหลายทางมันเลยทำให้เขารู้สึกท้อเเท้กว่าปกติต้องรับเรื่องที่เพื่อนรักตายพร้อมกับน้องเมียเเล้วหลานรักยังถูกทำร้ายอาการสาหัสมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะทำใจได้
ขนาดเขายังเจ็บขนาดนี้เเล้วถ้าหลานสาวอย่างลูกปลาฟื้นขึ้นมาเธอจะรู้สึกยังไงจะเจ็บปวดเเค่ไหนที่ต้องเสียทั้งบิดาเเละมารดาในเวลาเดียวกันเเบบนี้!
" ขอให้ยัยน้องปลอดภัยด้วยเถอะ "
ร่างสูงพึมพำออกมาเสียงเเผ่วเบาเขานั่งมองไปทางประตูห้องลับด้วยสายตาหนักใจมือหนากำเข้าหากันเเน่นก่อนที่สมองอันชาลฉลาดจะเริ่มทำงานอีกครั้ง
" เเล้วตอนนี้ยัยดาด้าอยู่ไหนครับป๊า ตั้งเเต่ผมไปที่บ้านนู้นเเล้วยังไม่เห็นยัยนั่นเลย "
เขาถามบิดาออกไปเพราะถ้าลูกปลาโดนขนาดนี้เเล้วยัยนั่นละจะรอดไหม
" เดี๋ยวป๊าให้ลูกน้องตามให้เเล้วกัน "สิ้นเสียงเเดนทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งทั้งสองคนนั่งอยู่เเบบนั้นนานเกือบสองชั่วโมงจนในที่สุดการรอคอยก็จบลงเมื่ออาหมอของเขาเปิดประตูห้องออกมา
แอดดดด!
" เป็นยังไงบ้างครับอาหมอ ยัยน้องปลอดภัยไหมครับ "
พอประตูเปิดไม้เมืองก็รีบเดินไปถามผู้เป็นอาทันทีเเละคำตอบที่ได้รับกลับมาก็ทำให้เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ
" อื้อ ปลอดภัยเเล้วดีที่กระสุนไม่โดนหัวใจเเต่ก็เฉียดไปนิดเดียวที่สลบคงเพราะเสียเลือดเยอะนั่นเเหละตอนนี้ก็ต้องเฝ้ารอดูอาการไปก่อน "
" โล่งไปทีนะครับ อย่างน้อยยัยน้องก็ยังอยู่ "ร่างสูงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา
" หมายความว่ายังไงพี่เเดนเกิดอะไรขึ้น "หมอดีลถามผู้เป็นพี่ชายด้วยความส่งสัยเเดนเลยถอนหายใจออกมาเเล้วบอกความจริงกับน้องชายตัวเองไป
" ไอ้ดิเรกกับยัยมะนาวตายเเล้ว "
" ดะ ได้ไงเกิดอะไรขึ้น นี่ล้อผมเล่นใช่ไหม "
หมอดีลถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะเขาสนิทกับทั้งสองคนราวกับพี่น้องกันเเต่อยู่ๆ ก็มารับรู้ข่าวเเบบนี้มันเลยทำให้เขาช็อค
" เรื่องจริง เห้อ.. เดี๋ยวค่อยคุยกันเเต่เก็บไว้เป็นความลับก่อนเพื่อความปลอดภัยของลูกปลาเอง "
เเดนบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เขาหันไปมองประตูห้องที่เด็กสาวพักอยู่ด้วยสายตาที่หลากหลายเเต่ที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นความสงสารเเละห่วงใย
อีกด้าน
" ปลา ปลาลูกตื่นมาคุยกับม๊าหน่อยสิลูก "
น้ำเสียงเอื้ออาทรอันคุ้นเคยทำให้ลูกปลาค่อยๆ ลืมตาตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียก่อนที่เธอจะปรับสายตาให้ชินกับเเสงเเล้วเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าบิดากับมารดากำลังนั่งอยู่บนเตียงที่เธอนอนที่เธอนอนอยู่
" ป๊าม๊ามาได้ยังไงคะ ไหนว่าไปทำงานไง "
เด็กสาวขยับตัวมานอนหนุนตักผู้เป็นมารดาอย่างออดอ้อนจนมารดาเธอถึงกับยิ้มขำออกมา
" ไม่เอาน่ายัยตัวเล็ก อย่าอ้อนเมียป๊าสิ ถ้าป๊ากับม๊าไม่อยู่เราต้องเข้มเเข็งนะรู้ไหมอย่าเอาเเต่อ้อนเจ้าไม้ละ "
ผู้เป็นบิดาบอกลูกสาวด้วยน้ำเสียงขำขันเเต่ร่างบางถึงกับขมวดคิ้วไม่พอใจที่ท่านพูดออกมาเเบบนั้น
" ไม่เอาสิป๊ากับม๊าต้องอยู่กับปลาไม่พูดเเล้วนะถ้าพูดเเบบนี้ปลาจะงอนจริงๆ ด้วย "
สาวน้อยทำสีหน้ามู่ทู่จนมารดาอย่างมะนาวถึงกับยิ้มขำออกมา
" เเต่อย่าลืมนะลูกถ้าป๊ากับม๊าไม่อยู่หนูต้องเข้มเเข็งนะเด็กดีของม๊า "
เธอบอกลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมือบางค่อยๆ ลูบไล้ศีรษะเด็กสาวไปด้วย
" จำไว้นะลูกอย่าอ่อนเเอ หนูต้องเข้มเเข็งเเละอยู่ให้ได้ ถ้าป๊ากับม๊าไม่อยู่เเล้ว "
ดิเรกบอกลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้งก่อนที่ภาพทั้งสองคนจะค่อยๆ หายไปจากมโนภาพของลูกสาวที่นอนหมดสติอยู่....
" ป๊าม๊า!! อย่าไป อย่าทิ้งปลาไป อย่าไป! "
เสียงละเมอของเธอเเละน้ำตาที่ไหลออกมาทำให้ไม้เมืองรู้สึกสงสารยัยน้องของเขาจับใจเเต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา
" ปลา ปลา ยัยน้อง! ตื่นสิ ปลา "
เขาพยายามปลุกเรียกเธออยู่พักใหญ่จนในที่สุดร่างบางก็สะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมา
เฮือกก!!
"ฮะ เฮียไม้ ฮึก ป๊าม๊าของปลาอยู่ไหนคะ ฮื่อ ป๊าม๊าอยู่ไหน ฮึก "
เเละทันทีที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาเธอก็ร้องหาป๊าเเละม๊าของตัวเองทันทีเเต่มันกลับสร้างความหนักใจให้กับผู้เป็นพี่ชายอย่างเขา
" ฟังเฮียให้ดีดีนะปลา ป๊าม๊าเราเขา..........."
