บทที่ 5 TATTOO HAWK
5
ปัจจุบัน
" ขวัญ ยัยขวัญ! "
" เฮือกก 0_0 "
ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ก่อนจะปล่อยกอดยัยสายไหมออก เอาอีกเเล้วเเล้วขวัญนึกถึงเรื่องนั้นอีกเเล้วให้ตายสิ!
" มึงเป็นอะไรวะ กูเรียกตั้งนานเเล้วนะเนี่ย " มันถามออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
ฉันเลยส่ายหน้าและส่งยิ้มบางๆกลับไปให้สายไหมเหมือนไม่มีอะไร
" เปล่าหรอก ว่าจะถามตั้งเเต่เมื่อกี้ละ มึงไปไหนมาวะ " ฉันถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงกังวล เพราะพอเห็นหน้ามันเเล้ว ฉันก็ดันนึกถึงใครอีกคนที่ถูกย้ายไปห้องวีไอพีเมื่อสักครู่พอดี
" กินข้าวสิ ว่าเเต่ทำไมมึงทำหน้างั้นอ่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? "
สายไหมเลิกคิ้วถามฉันออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะกังวล เเต่ฉันว่าตอนนี้คนที่ต้องเป็นฝ่ายกังวลใจน่าจะเป็นสายไหมมากกว่าฉันนะ
" มึงพากูไปห้องผู้ป่วยวีไอพีหน่อย "
ฉันมองหน้ามันนิ่งๆก่อนจะพูดออกไป ที่ยังไม่บอกมันตอนนี้ เพราะฉันไม่อยากให้มันตื่นตูมจนเกินไป กิดมันรู้ว่าคนที่ฉันช่วยชีวิตไว้เมื่อกี้คือใครล่ะก็ สายไหมอาจจะตกใจหรือไม่ก็สติแตกไปเลยก็ได้น่ะสิ
" เออๆ ตามมา " สายไหมพยักหน้าส่งให้ฉันแล้วเดินนำฉันไปที่ลิฟท์โดยไม่ถามอะไรให้มากความ
ข้อดีของมันก็คือตรงนี้เเหละ ถามเเค่ไหนก็ตอบเเค่นั้น ไม่จุ้นจ้าน ไม่วุ่นวาย เพราะมันรู้ว่าถ้าฉันอยากบอกฉันก็จะบอกมันเอง แต่ถ้าเรื่องไหนที่ฉันไม่อยากบอก ต่อให้ใครจะหาอะไรมาง้างปากหรือบังคับให้ตายยังไง ฉันก็ไม่มีทางพูดอยู่ดี
ฉันเดินเหม่อตามยัยสายไหมมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมันพาฉันเดินมายังโซนห้องวีไอพีที่น้อยคนนักจะรู้จัก เพราะที่โรงพยาบาลแห่งนี้มีห้องวีไอพีจริงๆเพียงเเค่ห้าห้องเท่านั้น ส่วนห้องพิเศษมีเยอะมาก โดยรวมๆแล้วน่าจะเกือบห้าสิบห้องได้มั้ง
และที่ฉันรู้ก็เพราะว่าเมื่อก่อนฉันเคยมาที่นี่บ่อยมาก อีกอย่างห้องวีไอพีของโรงพยาบาลนี้ ก็มีแค่ไม่กี่คนด้วยที่รู้ว่าห้องวีไอพีทั้งห้าห้อง มีไว้เพื่อคุ้มกันเเขกคนสำคัญเท่านั้น!!
ส่วนยามที่ฉันบอกกับนางพยาบาลไปก่อนหน้านี้ แท้จริงเเล้วก็ไม่ใช่ใครแค่ยามธรรมดาหรอก..
แต่พวกเขาทั้งหมด คือหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีที่ทำงานให้กับครอบครัวสายไหม โดยการปลอมตัวเข้ามาทำหน้าที่ยามตามที่ผู้นำครอบครัวหรืิอก็คือตามคำสั่งของพี่ชายเพื่อนสนิทฉันนั่นแหละ
แต่เรื่องรายละเอียดอันนี้ฉันขอไม่เจาะลึกมากนะ เพราะไม่อยากจะพูดถึงพี่ชายของยัยสายไหมไปมากกว่านี้แล้ว
กึก!
"....."
และเมื่อฉันกับยัยสายไหมเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องห้องหนึ่งที่มียามเฝ้าอยู่หน้าห้องตามที่ฉันคาดการเอาไว้ ฉันก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูและหันไปมองยัยสายไหมด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
" กูจะให้มึงดูเเลคนไข้คนนี้นะ "
ฉันบอกยัยสายไหมออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนมันหันมามองฉันแล้วขมวดคิ้วแน่นอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้ว ตามกฏของที่นี่ คือห้ามมีการเเย่งคนไข้กันอย่างเด็ดขาด!
และกฏก็ต้องเป็นกฏ
แต่สำหรับคนไข้คนนี้ ฉันขอยกให้มันดูแลไปเลยน่าจะดีกว่า
แอดดด~
ฉันส่งยิ้มบางๆให้มันทิ้งท้ายก่อนที่มือจะค่อยๆเปิดประตูห้อง และเดินนำยัยสายไหมเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบๆ ซึ่งมันก็ยอมเดินตามฉันเข้ามาง่ายๆโดยไม่ได้ทักท้วงอะไร
ทว่าพอมันเห็นใบหน้าซูบซีดเพราะสูญเสียเลือดมากของคนที่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้นเเหละ
มันก็ตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงดังลั่นห้องเลย
" ฮะ..เฮียฟ้าคราม!! "
ฉันมองยัยสายไหมที่ตะโกนออกมาเเล้วมันก็รีบเดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าตื่นตกใจ
ซึ่งเอาเข้าจริงถ้าเป็นคนอื่นที่ตามมันเข้ามา ก็คงจะรู้เเล้วว่ามันกับเขาเป็นอะไรกันหรือไม่ก็สงสัยกันเเล้ว เเต่เพราะนี่เป็นฉันไง ฉันรู้เรื่องราวของสายไหมมาตั้งเเต่เเรกเเล้ว ฉันเลยไม่ได้แปลกใจอะไรกับท่าทีที่มัยแสดงออกมาเลยสัดนิด
" มึง...เกิดอะไรขึ้นวะ? "
สายไหมหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ ฉันเลยจ้องหน้ามันนิ่งๆ ก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเเล้วหยิบยื่นถุงที่มีลูกกระสุนอยู่ให้มันไป
" กูก็ไม่รู้ เพราะก่อนที่กูจะเข้ามาเหมือนจะเป็นอุบัติเหตุ เเต่พอกูเช็คเเผลดูก็มีกระสุนอย่าที่เห็นนี่เเหละ เออ..เเล้วที่สำคัญนะ ยิงที่เดียวถึงสามนัดเลยว่ะ "
ฉันบอกมันออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆตาก็มองหน้าเฮียฟ้าครามไปด้วย เเต่ที่หน้าเเปลกคือลูกน้องของเขาหายไปไหนกันหมดก็ไม่รู้
เเถมจุดที่เฮียฟ้าครามโดนยิง มันก็ไม่ใช่จุดสำคัญอะไรด้วย มันเลยเป็นอะไรที่ค่อนข้างที่จะแปลกในสายตาฉันน่ะนะ
