บทที่ 15 - Chapter 15 -
เอี๊ยดดด!!
เขากลับรถแทบจะทันที จากที่จะไปส่งฉันที่คอนโด แต่ตอนนี้เขาจะพาฉันไปไหนก็ไม่รู้
“นี่จะไปไหนอ่ะ??”
“ไปซื้อของขวัญให้ไอ้ ...”
เขาเงียบไปสักพัก เหมือนนึกชื่อไม่ออก
“อ่อ ไอ้แมน”
“นายเพี้ยนป่ะเนี่ยไม่รู้จักจะไปทำไมล่ะ”
ฉันพูดขึ้นด้วยความเหลืออดกับเขา ใครชวนไปไหนก็ไปหมดบ้าบอ
“เรียกว่าเข้าสังคมเป็นจะดีกว่านะ”
เหอะ! ข้ออ้างของการหาเรื่องกินเหล้ามากกว่า
“แล้วทำไมฉันต้องไปด้วย”
ฉันถามในสิ่งที่ฉันสงสัยออกไป ทำไมฉันต้องไปกับเขา
“ฉันขี้เกียจขับรถไป ๆ มา ๆ”
เหตุผลแค่นี้เนี่ยนะ
“งั้นจอดเลยฉันจะกลับเอง”
“ไม่ล่ะ เธออย่าเรื่องมากไปหน่อยเลยฉันก็เห็นเธอเที่ยวกลางคืนออกจะบ่อย ไปแค่นี้จะเป็นไร”
มันก็ใช่ที่ฉันเที่ยว แต่จะให้ฉันไปกับเขามันก็ไม่ใช่เรื่องไง ฉันกำลังจะปฏิเสธอีกครั้งแต่อยู่ดี ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ฉันต้องการจับเขานี่ ใช่!! เอาหน่าอิน่า ไอ้บ้านี่รวยก็รวย หล่อก็ เออ!! หล่อ เสียอย่างเดียวนิสัยเจ้าชู้และปากหมา แต่อย่างอื่นผ่านหมด
“ก็ได้ แต่ฉันไม่มีชุดนะ”
“เดี๋ยวก็ซื้อดิ”
“นายจ่าย!”
ฉันพูดขึ้นทันควัน
“เออ อยากได้ไรก็บอก”
ดี ฉันชอบพูดง่าย ๆ ไปกันได้ยาววววว แม่จะช้อปให้หนำใจเลย
ห้างสรรพสินค้า PG
เขาพาฉันมาที่ห้างสรรพสินค้า เรากำลังเดินดูของกันอยู่โดยที่ไม่มีจุดหมายอะไรเลย
“นี่! นายจะซื้อไรเนี่ย”
ฉันถามเพราะเราเดินกันมาจะชั่วโมงแล้วแต่ไม่ได้อะไรเลย
“ไม่รู้ เธอแนะนำดิ”
ไอ้!!!
“นาฬิกา”
“โอเค”
อะไรของเขาพอฉันบอกว่านาฬิกาเขาก็ซื้อนาฬิกาเป็นของขวัญวันเกิด แต่ฉันได้ข่าวว่าเขาไม่รู้จักเจ้าของวันเกิดแล้วการซื้อนาฬิกาเรือนละหลายหมื่นให้นี่มันจำเป็นหรอ เออช่างเถอะ! เงินเขาไม่ใช่เงินฉัน
“ชุดเธอล่ะ”
เขาพูดหลังจากที่เราออกจากร้านนาฬิกาเรียบร้อยแล้ว
เดี๋ยวไปร้านนั้น ฉันพูดแล้วชี้ไปที่ร้านเสื้อผ้าผู้หญิงแบรนที่ฉันชอบใส่
“เธอเลือกเลย เดี๋ยวฉันไปนั่งรอ”
เขาพูดแล้วเดินไปนั่งตรงโซฟารับรองสำหรับลูกค้าที่จัดไว้ภายในร้าน
“อือ”
ฉันเดินดูชุดแล้วหยิบชุดที่ลอบออกมา 2 3 ชุด แล้วในขณะที่ฉันกำลังดูชุดอยู่เขาก็มาหยิบชุดที่ฉันหยิบออกมาไปแขวนไว้เหมือนเดิม
“นายทำอะไร??”
ฉันถามด้วยความไม่เข้าใจ
“โป๊!”
เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินไปหยิบชุดจากอีกราวมายัดใส่มือฉัน
“ไปลองดิ”
“แต่ฉันไม่ชอบแบบนี้”
ฉันยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเขาจะมาวุ่นวายอะไรกับชุดฉัน
“ไปลอง!!”
“เออ!!”
ฉันตอบเขาด้วยความหงุดหงิด แล้วเดินเข้าห้องลองชุดไป
“เสร็จยัง!!”
ในขณะที่ฉันกำลังลองชุดอยู่เขาก็ตะโกนเรียกฉันอยู่หน้าห้องลอง ไม่อายรึไงเสียงดังโวยวาย เขามันบ้า
“เออ!!”
ฉันตะโกนตอบกลับเขาไป
ปัง!!
ฉันเปิดประตูห้องลองเสื้อออกไปอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด นี่มันบ้ามากเขาจะมห้ฉันใส่ชุดนี้ไปงานวันเกิดเพื่อนเขาจริง ๆ หรอ
“ดี เอาชุดนี้ครับ”
พอเห็นฉันเขาก็หันไปบอกพนักงานทันทีว่าเอาชุดนี้
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะเดี๋ยวหยิบชุดใหม่ให้ค่ะ”
พนักงานทำตามที่เขาสั่งแล้วเดินออกไปจัดการเรื่องชุดฉันทันที
“นี่ ฉันไม่ชอบชุดนี้”
ฉันพูดออกไปในที่สุด
“แต่ฉันชอบ”
“นายจะบ้าหรอ ฉันไม่ได้ไปวัดนะจะได้นุ่งขาวห่มขาวปิดบนปิดล่างขนาดนี้!”
ใช่ค่ะ!! ชุดที่เขาให้ฉันไปลองคือเดรสยาวคลุมเข้า ส่วนช่วงบนเป็นเปิดไหล่แต่ว่าเป็นแขนยาว ฉันอยากจะกรี๊ด!!!
“ปิดตรงไหน นี่ไงโชว์อยู่”
เขาพูดพร้อมกับเดินเข้ามาชี้ที่ไหล่ฉัน ไอ้บ้าเอ้ยยยย!!!
“ฉันไม่ชอบ ฉันไม่ใส่ถ้านายบังคับฉันฉันก็จะไม่ไปงาน!!”
ฉันพูดด้วยความโมโห
“ก็ลองดู ถ้าเธอใส่ไอ้เศษผ้าพวกนั้นเธอก็ไม่ต้องไปงานเหมือนกัน”
เอ้าก็ดีซิ ฉันก็ไม่ได้อยากไป
“เออ งั้นฉันไม่ไปเพราะยังไงฉันก็จะไม่ใส่ชุดนี้!!”
ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าฉันจะไม่ใส่ชุดนี้
“งั้นก็ดี เธอกับฉันก็ไม่ต้องไปงานกันทั้งคู่!”
หมายความว่าไง!!??
“เพราะฉันจะเอาเธอแทนคืนนี้!!!”
“!!!!!!!!!!!”
“ชุดที่สั่งได้แล้วค่ะ”
ในขนาดที่ฉันยืนอึ้งอยู่นั้น พนักงานก็เอาถุงที่มีชุดอยู่ข้างในมาให้
“ไม่เอาแล....”
หมับ!!
“ขอบคุณค่ะ นายไปจ่ายเงินซิ!”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้แคนเซิลชุด ฉันก็รีบตะครุบไว้ทันที
“หึ!”
เขามองหน้าฉันอย่างคนที่เหนือกว่านิดหน่อยแล้วยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานไป เพื่อจ่ายค่าชุด
“รอสักครู่นะคะ”
ผับ z
21.40 น.
หลังจากกลับจากซื้อของเขาก็พาฉันมาที่คอนโดของเขาเพื่อแต่งตัว ดีนะที่ฉันมีกระเป๋าเครื่องสำอางค์สำรองที่พกติดตัวตลอด ไม่งั้นฉันได้เป็นศพไปงานแน่ ๆ พอแต่งตัวเสร็จฉันกับเขาก็ตรงมาที่ผับเพื่อนของเขา แล้วตอนนี้ฉันกับเขาอยู่ชั้นสองโซนวีไอพี วันนี้ดูเหมือนว่าทั้งฉันจะถูกปิดไว้สำหรับงานในคืนนี้
“ไงไอ้เกอร์! อ่าวน่ารักมากับมันหนอ?”
เพื่อนของเขาที่ชื่อวินทักเขาแล้วก็ฉัน เขารู้จักชื่อฉันด้วยหรอ?? เหมือนว่าเราแทบจะไม่เคยคุยกัน
“อ่อ อือ”
“นี่ของขวัญฝากให้เพื่อนมึงด้วย”
เขายื่นกล่องของขวัญให้เพื่อนเขาไป
“แต๊งครับ! ไอ้แซมอยู่ด้านในอ่ะไอ้คิงไม่มาติดเมีย”
“เออ!”
“ตามสบายนะน่ารัก วันนี้สวยจัง”
เอิ่มมม หม้อ! แก๊งเขาที่หน้าหม้อทุกคนเลยป่ะ
“ไสหัวมึงไปซะ”
ฉันยิ้มให้เพื่อนเขานิดหน่อย ก่อนจะโดนลากเข้ามาในงาน
“มึงรู้จักเจ้าของงานด้วยหรอวะไอ้แซม”
เขาพูดขึ้นเมื่อเจอเพื่อนของเขาที่นั่งดื่มอยู่กับคนอื่น ๆ
“ไม่อ่ะ ไอ้วินมันแค่แนะนำแม่งให้จัดที่ร้านกู”
เจริญ!! เอาจริง ๆ ถ้าใครถามความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาในงานนี่ฉันคงตอบไม่ถูกอ่ะ
“ไอ้เวนนี่แม่งพ่อมันเป็นนายอำเภอหรอวะ สาะรแนรู้จักขาวบ้านไปหมดเดือดร้อนพวกกูไปทั่ว”
จริง! อันนี้เห็นด้วย
“เมียมึงดื่มไร?”
!!!!!
“ไม่ใช่!”
ฉันปฏิเสธทันควัน เมื่อเพื่อเขาที่ชื่อแซมพูดแบบนั้น
“หึ!”
“น้ำเปล่า ยัยนี่ดื่มน้ำเปล่า”
เขาตอบแทนฉัน แต่จะบ้าหรอน้ำเปล่า
“ฉัน...”
ฉันกำลังจะบอกว่าฉันไม่เอาน้ำเปล่า ฉันอยากกินเหล้าเข้าใจมั้ยยยยย เหล้าอ่ะเหล้า!!!
“อยากโดนหรอ!!”
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้บอกเขาก็ก้มลงมากระซิบข้างหูขู่ฉันซะก่อน
“น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ ขอบคุณ”
เพื่อนเขาพอได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปสั่งน้ำเปล่าให้ฉัน
ระหว่างนั้นฉันก็นั่งฟังพวกเขาเงียบ ๆ แล้วก็เล่นโทรศัพท์ไปด้วย จริง ๆ ฉันโคตรเบื่อเลยแหละแต่ก็ทนเอาเดี๋ยวเขาก็คงกลับแล้วแหละ
“เบื่อยัง?”
เขาหันมาถามฉัน เบื่อ!! เบื่อมาก!!!
“ไม่อ่ะ”
แต่ก็นั่นแหละ ฉันตอบเขาไปแบบนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันไม่พูดออกไปตรง ๆ
“ถ้าง่วงก็บอก”
“อือ”
แปลก ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาอ่อนโยนขึ้น บ้าน่าฉันก็ไม่ได้เมานี่!
และในขณะที่ฉันนั่งอยู่นั้นก็มีคนเดินมาหยุดที่โต๊ะ เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมองรวมถึงฉันด้วย แต่ฉันมองไม่ถนัดนักเพราะมันมืด
“น่ารัก”
ผู้ชายคนนั้นเรียกชื่อฉัน เสียงนี้ฉันจำได้
เคร้ง!!!
แก้วน้ำในมือฉันร่วงโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยสักนิด
“ฟะ ไฟท์!”
