บทที่ 16 - Chapter 16 -
“ฟะ ไฟท์!”
“ดีจังที่รักจำเราได้”
เขาพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้ฉัน แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ฉันทั้งเกลียดและขยะแขยงมันที่สุด
“อย่าเรียกชื่อฉัน!”
ฉันพูดขึ้นมาพร้อมกับจ้องหน้าเขา
“ห๊ะ? รักหมายความไง??”
เขาถามฉันอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าไม่เขาใจ ว่าที่ฉันพูดหมายความว่าไง
“ฉันบอกว่าอย่าเรียกชื่อฉัน อย่าเรียกชื่อฉันเข้าใจมั้ย!!!!!!”
ฉันพูดขึ้นเบา ๆ คล้ายกับละเมอ แล้วก็ตะโกนออกมาเสียงดังลั่นเพราะควบคุมตัวเองไม่อยู่ จนทุกคนที่อยู่แถวนี้หันมามอง
“เห๊! ใจเย็นโอเคไฟท์ขอโทษที่ทำให้อารมณ์เสีย”
เขาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่าทางเหมือนยอมแพ้ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตาฉันเป็นยังไง แต่ฉันรู้ว่าตัวฉันสั่นไปหมดรวมถึงมือด้วย
หมับ!!
เขาคนที่นั่งข้าง ๆ ฉันคว้ามือฉันไปจับเอาไว้ เหมือนกับกำลังสื่อว่าเขาอยู่ตรงนี้กับฉัน
“เอ่อ ใจเย็น ๆ ไอ้ไฟท์ มีเรื่องไรกันวะ”
วินเดินเข้ามาถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
“ป่าวหรอก กูแค่เข้ามาทักน่ารักอ่ะแต่เธอคงไม่ชอบใจเท่าไหร่”
เขาตอบวินกลับไปแล้วหันมามองฉันเล็กน้อย
“รู้จักกันหรอวะ??”
วินถามเขาอีกครั้ง แล้วมองหน้าเขากับฉันสลับกันไปมาเหมือนต้องการคำตอบ
“อืม รู้จัก รู้จักดีด้วย”
เมื่อได้ยินเขาตอบแบบนั้นฉันก็ยิ่งโกรธ
“หุบปาก”
ฉันพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เขายังไม่ยอมหยุด
“ทำไมล่ะ ก็เรารู้จักกันจริง ๆ นี่”
“ฉันบอกให้หุบปาก!!!!”
ซ่า!!
ฉันพูดเสียงดั่งลั่น แล้วคว้าแก้วเหล้าที่อยู่บนโต๊ะสาดใส่หน้าเขาด้วยความโมโห!!!
“เห้ยยย!!”
วินที่เป็นเข้ามากันฉันออกจากไฟท์ด้วยความตกใจ
“น่ารัก!”
ไทเกอร์ที่เห็นว่าเหตุการณ์มันเริ่มจะไม่ดีรีบลุกขึ้นมาดึงฉันออกห่างจากไฟท์
“มึงมาทางไหนมึงไสหัวไปทางนั้น!!”
เขาหันไปตะคอกใส่ไฟท์เสียงดังลั่น พร้อมกับดันฉันให้หลบอยู่ข้างหลังเขาแทน
“เห้ยไอ้เกอร์ใจเย็น”
วินเข้ามาห้ามเขาแทบจะไม่ทันเพราะดูเหมือนว่าเขาพร้อมจะมีเรื่องแล้ว
“แล้วมึงเสือกไรด้วยวะ!?”
ไฟท์ถามกลับเขาอย่างเอาเรื่องส่วนฉันก็ได้แต่ยืนดูเงียบ ๆ เอาจริง ๆ ฉันหวังว่าเขาจะซัดไอ้สารเลวนั่นให้ฉันสักหมัดสองหมัดเหมือนกัน
“เห้ย!! พวกมึงจะมาหัวร้อนอะไรกันวะ??”
วินที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่ก็พยายามเข้ามาห้ามทั้งคู่
“ไอ้วินออกมา!”
อยู่ดี ๆ แซมก็พูดขึ้นพร้อมดึงวินให้ออกมาจากตรงนั้น แล้วหันไปไล่คนออกไปจากตรงนี้
“ใครที่ไม่เกี่ยวไสหัวออกไปให้หมด!!!”
เมื่อได้ยินแบบนั้นภายในไม่ถึง 5 นาที ทั้งชั้นเหลือแค่ฉัน ไทเกอร์ วิน แซม แล้วก็ไอ้สารเลวนั่น!
“อ่ะมึงเป็นใครนะ?”
อยู่ดี ๆ ไทเกอร์ก็ถามไฟท์ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจสุด ๆ
“หึ! คนที่ผู้หญิงที่หลบอยู่ข้างหลังมึงรักจนโงหัวไม่ขึ้น!”
เลว!! สารเลว!! ฉันกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดที่พ่นออกมาจากปากของเขา
“อ่าาาา แล้วทำไมผู้หญิงที่มึงบอกว่ารักมึงจนโงหัวไม่ขึ้น ถึงได้เอาเหล้าสาดหน้ามึงแบบนี้ล่ะ”
ไทเกอร์สวนไฟท์กลับไปพอได้ยินแบบนั้นเขาก็เงียบไปแล้วเอาแต่จ้องหน้ากัน ฉันทนไม่ไหวแล้วฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้ว
หมับ!
ฉันจับมือไทเกอร์ เมื่อเชารู้สึกตัวก็หันมามองหน้าฉัน
“พาฉันกลับที”
ฉันพูดขึ้นมาเบา ๆ ด้วยเสียงที่สั่นจนควบคุมไม่อยู่ เมื่อเขาเห็นแบบนั้นก็บีบมือฉันแน่นขึ้น แล้วหันกลับไปพูดกับวิน
“ไอ้วิน กูจะพาน่ารักกลับก่อนแล้วเดี๋ยวกูโทรหา”
“เออ ๆ เดี๋ยวกูเคลียร์ให้”
วินตอบกลับมาแบบนั้น แล้วหันไปพูดกับไฟท์อีกครั้ง
“ไอ้ไฟท์กูขอล่ะเห็นแก่กูกับไอ้แมน มึงกลับไปก่อน”
เมื่อตกลงกับวินได้เขาก็หันกลับมาหาฉันแล้วพาฉันเดินออกมาจากตรงนั้น โดยที่เขายังไม่ปล่อยมือออกจากมือฉัน ฉันก็ไม่ได้ดึงมือออกเพราะถ้าฉันปล่อยมือออกจากเขาตอนนี้ฉันคงทรุดลงไปกองกับพื้นแน่ ๆ ฉันกลายเป็นคนขี้แพ้แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเพราะผู้ชายสารเลวคนนั้นอีกแล้ว ...
Tiger Talk
คอนโด T
01.45 น.
“คืนนี้เธอนอนคอนโดฉันก่อนละกัน”
ผมพาเธอออกมาจากผับไอ้แซมหลังจากที่เกิดเรื่องแล้วตรงกลับคอนโดผมเลย ตั้งแต่ออกมาเธอไม่พูดอะไรสักคำจนถึงตอนนี้
“อือ”
เธอตอบผมแล้วเดินเข้าห้องนอนไปเลย อะไรวะ วิญญาณหลุดออกจากร่างรึไงถึงมีสภาพแบบนั้น
เฮ้ออออ!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ แล้วที่ไอ้เวนนั่นพูดหมายความว่าไง ผมเลิกคิดเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเดินตามเธอไปที่ห้องนอน แล้วก็พบว่าเธอนอนคลุมโปงอยู่
“นี่ไม่อาบน้ำหรอ?”
“...”
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก สัส! นี่ผมอยู่กับวิญญาณรึไง
“เออ ... จะนอนก็นอนไปเลยเดี๋ยวฉันมา”
“...”
ผมยังคงได้ความเงียบเป็นการตอบกลับมา จนผมเลิกสนใจแล้วเดินออกจากห้องมาเพื่อจัดการบางอย่าง
ผมเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อโทรหาไอ้วิน รอสายไม่นานมันก็รับสาย เหมือนรอให้ผมโทรไปอย่างนั้นแหละ
“โทรมาสักทีนะมึง ละนี่ไปส่งน่ารักแล้วหรอ?”
พอมันรับสายมันก็ถามผมเลยไม่ให้ผมพูดอะไรสักคำ
“เออส่งแล้ว แต่ส่งคอนโดกูตอนนี้หลับไปแล้ว”
ผมตอบมันไปในสิ่งที่มันอยากรู้
“กูยังอยู่ร้านไอ้แซมอยู่เลยว่าจะโทรหามึงพอดี”
“ไอ้แซมอยู่ป่ะ”
ผมถามหาไอ้แซมทันทีเมื่อได้ยินว่ามันยังอยู่ที่ร้าน
“อยู่นั่งฟังอยู่เนี่ย”
“กูมีเรื่องให้พวกมึฃช่วยหน่อย กูอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างไอ้นั่นกับน่ารัก”
ผมรีบพูดในสิ่งที่ผมต้องการจะรู้กับพวกมันทันที
“มึงไม่ลองถามน่ารักดูวะ”
ไอ้วินพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“กูถามแน่ แต่กูอยากรู้เรื่องไอ้นั่นด้วยทั้งอดีตและปัจจุบัน!”
“เออ เดี๋ยวกูจัดการให้”
ไอ้แซมพูดหลังจากเงียบฟังอยู่นาน
“มึงมีปัญหาไรกับมันรึป่าววะไอ้แซมตั้งแต่เมื่อกี้ละ ปกติมึงจะห้ามเวลาจะมีเรื่องแต่มึงกลับห้ามไอ้วินที่กำลังห้ามกูอยู่ออกไปงั้นอ่ะ?”
ผมถามไอ้แซมถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่มันดึงไอ้วินออกไป ซึ่งปกติมันไม่ใช่แบบนั้น
“ก็ไม่มีไร กูแค่เห็นว่าหน้าตามันอ้อนตีนดีเลยอยากให้มึงจัดมันซักรอบ แค่นั้น”
อ่า ไอ้นี่มันร้าย หึ!!
“หึ! กูก็อยากอยู่”
ผมตอบมันกลับไป แล้วไอ้วินก็พูดขึ้นมา
“แต่กูว่านะ มันต้องไปทำอะไรมาแน่ ๆ น่ารักถึงทำกับมันขนาดนั้นอ่ะ แล้วที่มันบอกว่าน่ารักรักมันอีก”
“มันก็ต้องทำอยู่แล้วป่ะ มึงจะพูดเพื่อ?”
อะไรของมันวะไอ้ห่านี่ ไร้สาระชิบหาย
“มึงรู้จักมันนี่ไอ้วิน มันเป็นใคร??”
ผมลืมไปเลยว่าไอ้วินรู้จักมัน
“อ่อ เพื่อนไอ้แมนอีกทีกูก็รู้จักเผิน ๆ เหมือนมันเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศษไม่กี่เดือนก่อน กูเคยเจอมันไม่กี่ครั้งเอง”
ไอ้วินพูดในสิ่งที่มันรู้เกี่ยวกับไอ้นั่น
“มันเรียนที่ไหนวะ?”
“มันทำเรื่องย้ายมาเรียนที่ไทย เหมือนจะมหา’ลัย N ถ้าจำไม่ผิด”
“ไงกูฝากจัดการต่อด้วย แค่นี้นะ”
ติ๊ด!!
เมื่อผมคุยธุระกับพวกมันเสร็จผมก็วางสาย แล้วเดินเข้าห้องนอนไปเพื่ออาบน้ำอีกครั้ง
หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็เดินไปทิ้งตัวตรงเตียงฝั่งที่ว่างแล้วมุดตัวเข้าไปใต้ผ่านห่มเพื่อที่จะนอน แต่จู่ ๆ เธอก็ผลิกตัวกลับมาหาผม
ขวับ!
“...”
ผมหันไปมองหน้าเธอก็พบว่าเธอมองผมอยู่ก่อนแล้ว
“ยังไม่นอนหรอ?”
ผมถามเธอเพราะคิดว่าเธอหลับไปแล้ว
“นอนแล้ว แต่ได้ยินเสียงนาย”
เธอตอบผมกลับมาก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“เรื่องเมื่อกี้ขอบคุณนะ”
เรื่องไรวะ เรื่องที่ผับหรอ
“อือ นอนเถอะ”
ผมสั่งให้เธอนอนเพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว ผมเองก็โคตรง่วงเลยดึงผ้าห่มมาคลุมตัวดี ๆ อีกครั้งก่อนจะหลับตาลง และในขณะที่ผมกำลังนอนอยู่ก็รู้สึกถึงการขยับตัวของคนข้าง ๆ
“ทำไร?”
ผมลืมตาแล้วถามเธอว่ากำลังพยายามจะทำอะไร
“กอด กอดได้มั้ย?”
เธอมองหน้าผมพร้อมกับพูดออกมาตรง ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้นผมเลยคว้าตัวเธอเข้ามากอด แล้วลูกหลังเธอเบา ๆ
“นอนซะ”
ผมกอดเธออยู่แบบนั้นจนเธอและผมหลับไปในที่สุด
