บทที่ 3 - Chapter 3 -
Tiger Talk
“ไอ้เกอร์มึงเกือบมาส่งโปรเจคไม่ทันละนะ มั่วแต่อึ๊บสาวอยู่ได้ไอ้เวน”
ห่าเอ้ยยยย บ่นเป็นพ่อกูเลยนะไอ้วิน
“กูก็มาละป่ะมึงจะบ่นทำเหี้ยไรนัก”
“เอ้าไอ้สัสไปแดกรังแตนไหนมาถึงมาลงกับกูเนี่ย”
“พวกมึงเลิกเถียงกันสักวันเถอะกูเบื่อ”
ยังไม่ทันที่ผมจะได้เถียงกลับไอ้วินไอ้แซมก็พูดแทรกขึ้นมาเพื่อให้ผมสองคนหยุดทะเลาะกันสักที
“กูหิว”
ไอ้เวนนี่อีกคนพูดให้เยอะกว่านี้หน่อยได้มั้ย เหมือนพูดละเมียแม่งจะหนีไปหาผัวใหม่อ่ะไอ้สัส
“พวกกูต้องตรัสรู้ในความหมายของคำพูดมึงเองถูกมั้ยไอ้คิง”
ดูมันเอาเถอะพอผมถามมันมันก็ไม่ตอบแม่งเดินไปเลย จะไปไหนได้ล่ะนอกจากหาไรแดกพวกผมก็ต้องตามมันไปไง - -”
โรงอาหารคณะวิศวะกรรมศาสตร์
“กูเฝ้าโต๊ะพวกมึงไปซื้อไรมากินไป”
ผมชิงบอกก่อนพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะว่างทันที ขี้เกียจเดินให้พวกแม่งไปซื้อมาให้กินดีกว่า
“ตลอดเลยนะมึงจะแดกไร”
ไอ้วินแม่งรู้ทันตลอดเลย
“เอาไรก็ได้”
เมื่อผมตอบมันเสร็จพวกมันก็พากันไปซื้อไรมากิน ผมก็นั่งมองนู่นมองนี่จนสายตาผมไปปะทะเข้ากับ
“นั่นมัน!”
ทำไมมาอยู่นี่วะเรียนคณะเดียวกันก็ไม่น่าใช่ ถ้าสวย ๆ แบบนี้ไม่รอดสายตาพวกผมหรอก เออช่างแม่งละผมจะไปอยากรู้เรื่องของยัยนั่นทำไมวะ
“อ่ะข้าวมึง ละเป็นห่าไรนั่งหน้าเครียด”
เสียงไอ้วินเรียกสติผมกลับมา พวกแม่งมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
“ป่าว”
“ป่าวห่าไรพวกกูเห็นว่ามึงมองผู้หญิงสองคนโต๊ะนู้นอ่ะ”
เหี้ย! รู้มากอีกนะมึงอ่ะ
“กูบอกป่าวไง”
ผมตอบพวกมันไปแค่นั้นแล้วหันมาสนใจข้าวตรงหน้าแทน
“แต่ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกว่ะ”
ใครวะไอ้วินพูดถึงใคร
“มึงหมายถึงใคร”
เหี้ยเอ้ยหยุดความเสือกของตัวเองไม่ได้จริง ๆ
“อยากรู้หรอ?”
เอ้าห่าไม่อยากรู้กูจะถามหรอ
“แต่เสียใจกูไม่บอกจนกว่ามึงจะบอกว่ามึงมีไรปิดบังพวกกู”
เหี้ยมาก จะมีสักครั้งมั้ยวะที่ผมจะชนะแม่ง
“กูถามจริงนะไอ้วินมึงมีปัญหาไรกับชีวิตกูมากป่ะ? กูข้องมานานละ”
“ก็แล้วแต่น้าาาาา”
ไอ้เวนเอ้ย
“เออ ๆ กูเดินชนยัยนั่นเมื่อเช้าเองอ่ะ”
“แล้ว?”
แล้วห่าไรวะ
“ก็ไม่ไงอ่ะมึงจะคาดคั้นไรจากกูล่ะ”
“ป๊าววว กูแค่สงสัยว่าคนชั่ว ๆ แบบมึงไม่รู้จักผู้หญิงสวย ๆ แบบนั้นได้ไง”
เออ เอาจริง ๆ ผมก็สงสัยมากเลยว่ายัยนั่นรอดพ้นสายตาผมไปได้ไงวะ
“สรุปคนที่มึงหมายถึงคือยัยนั่นว่างั้น”
“เออ น่ารักนิเทศน์ปี 3”
ห๊ะ?? อะไรน่ารักวะ
“อะไรน่ารัก? มึงพูดถึงไรเนี่ย”
“ไอ้ควาย”
เอ้าไอ้แซมแม่งเงียบอยู่นานบทจะพูดขึ้นมาก็ด่ากูซะงั้น
“ผู้หญิงคนนั้นชื่อน่ารัก”
พรวดดดด!!
“อี๋ ไอ้เหี้ยเกอร์มึงพุ่งข้าวใส่กูทำไมเนี่ย”
“มึงบอกว่ายัยนั่นชื่อน่ารักหรอ สาบานกับกูว่านั่นชื่อคน”
“เออ!!”
“กร๊ากกกกกกก กูจี้พ่อแม่คิดไงวะตั้งชื่อลูกแบบนั้นต้องมั่นใจมากเลยนะว่าโตมาต้องสวยอ่ะ”
ทันทีที่ผมพูดจบไอ้แซมมันก็แทรกขึ้นมา
“แล้วไม่สวย?”
อึก!!
“ก็ ...”
เออ! ยอมรับก็ได้ว่าสวย สวยมาก!
“โถ่ววว ไอ้ควายเกอร์”
“แดกอิ่มก็ลุก”
ไอ้คิงนี่ก็อีกคนแม่งไม่คิดจะพูดห่าไรเลยว่างั้น
“เออ ๆ”
พวกผมลุกตามมันออกไปแล้วมันต้องผ่านโต๊ะยัยนั่น แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเดินผ่านยัยนั่นดันพรวดพราดลุกออกมา
ปัก!! เคร้ง!
เชี่ยเอ้ยยย กูว่าแล้วไงอะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ
“อุ๊ยยย ขอโทษค่ะ! ขอโทษฉัน ...”
“เธอแม่ง”
เธอไม่ทันได้มองผมเพราะทันทีที่ชนจานเจินแม่งกระจายหมด เธอรีบขอโทษและก้มลงไปเก็บแต่ทันทีที่ได้ยินเสียงผมเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองทันที
ฟึ่บ!!
“นายยยย!!”
