บทที่ 9 - Chapter 9 -
“เฮียไทเกอร์มีคนมาหา”
พวกผมนั่งคุยกันอยู่สักพักใหญ่ ๆ ไอ้ไมค์เด็กในร้านมันก็เดินเข้ามาบอกผมว่ามีคนมาหา ซึ่งผมก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร
“อืม พาเข้ามา”
พอผมตอบไปแบบนั้นไอ้ไมค์มันก็เดินออกจากห้องไปสักพักนึง ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับใครบางคน
ตึก ตึก ตึก! เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นทำให้พวกผมทั้งหมดหันไปมองทางต้นเสียง
“มึงออกไปได้ละไอ้ไมค์”
“คร๊าบบบเฮีย”
เมื่อไอ้ไมค์มันออกไปแล้วก็เหลือแค่พวกผมแล้วก็เธอที่ยืนนิ่งอยู่กับที่มองผมอยู่ ทำไมตาบวมวะ ร้องไห้หรอ??
“หวัดดีครับ”
ไอ้วินพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“ดีครับ”
ตามด้วยไอ้แซม ส่วนไอ้คิงแค่พยักหน้าเฉย ๆ ตามสไตล์มันอ่ะแหละ
“ค่ะ”
หือ? การตอบกลับของเธอทำให้ผมตกใจนิดหน่อย ปกติพวกผู้หญิงไม่เคยตอบไอ้พวกนี้สั้น ๆ ห้วน ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง
“นั่งก่อน”
ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอยังคงนิ่งอยู่
“ไม่ล่ะนายมีไรก็พูดมาเลย”
ดื้อ!!
“จะนั่งคุยกันตรงนี้ดี ๆ หรือจะไปคุยที่คอนโดฉัน”
ตุบ!! ทันที่ผมพูดจบเธอก็เดินมาทิ้งตัวตรงโซฟาที่ว่างอยู่ นั่นทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
“พวกมึงออกไปได้ละ กูจะคุยกับ ...”
ผมชะงักไว้แค่นั้นเพราะไม่รู้ว่าจะพูกยังไงดี
“กับไรวะ”
ไอ้แซมพูดขึ้นมาเหมือนมันเป็นเรื่องตลกมาก
“กับน่ารัก ไสหัวพวกมึงออกไปได้แล้ว”
ผมหาทางลงให้ตัวเองจนได้ แล้วไล่พวกมันออกไป โดยไอ้วินกับไอ้คิงยอมลุกไปแต่โดยดี เหลือไอ้แซมที่มองหน้าผมก่อนที่จะมีเสียงออกจากปากมันแล้วมันก็ลุกออกไป
“หึ!!”
อะไรของแม่งวะ
“นายมีอะไรก็พูดมาเถอะ”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วเธอก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
“ทำไมหนีกลับก่อน”
“นายเรียกฉันมาเพราะเรื่องแค่นี้อ่ะนะ งั้นขอตัว”
หมับ! เมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะลุกขึ้นเพื่อเดินออกไป ผมก็คว้าแขนเธอไว้ก่อน
“ปล่อย!!”
พรึ่บ! เธอพูดพร้อมกับสะบัดมือผมออกจากแขนเธอ รังเกียจไรขนาดนั้นวะ เอาก็เอากันมาแล้ว
“เธอต้องการเท่าไหร่”
เมื่อผมพูดแบบนั้นออกไปเธอก็มองหน้าผมด้วยสายตาที่ ที่อะไรวะ มันดูผิดหวังแล้วก็โกรธ โกรธหรอ????
“นายหมายความว่าไง”
เธอถามผมเหมือนว่าจะไม่เข้าใจในเรื่องที่ผมถาม
“เรื่องเมื่อคืน เธอจะไม่เรียกร้องอะไรหน่อยหรอ??”
“ไม่ เสียแล้วก็เสียไป ฉันถือว่าทำทาน”
ทะ ทำทาน!! มันไม่เกินไปหน่อยหรอวะ
“น่ารัก!!!!”
ผมเรียกชื่อเธอด้วยความหงุดหงิด
“ทำไม หรือนายต้องการให้ฉันเรียกร้องอะไร ฉันไม่เรียกร้องมันก็ดีละนี่นายน่าจะชอบนะ ผู้ชายแบบนายพร้อมจะมีห่วงผูกคอรึไง”
“.....”
ผมเงียบลงทันที ที่เธอพูดจบ มันก็จริงของเธอผมไม่พร้อมจะมีใครแล้วก็ไม่อยากมีใคร ผมยังอยากสนุกแบบนี้ แล้วผมต้องการอะไรกันแน่วะ
“แต่เธอเป็นของฉันแล้ว!!”
“ได้กันครั้งเดียวมันไม่ได้ทำให้นายเป็นเจ้าของฉันหรอกนะ!!”
พรึ่บ!!
“น่ารัก!!!!!! เธอหมายความว่าไง”
ผมกระชากแขนเธอแล้วถามด้วยความโมโห
“โอ๊ยยย!! ปล่อย! ฉันเจ็บ”
ผมคลายมือออกเพราะเห็นว่าผมบีบแขนเธอแน่นเกินไป
“ก็ตามที่พูด แล้วเรื่องคลิปลบทิ้งซะอย่าให้ฉันต้องขยะแขยงนายมากไปกว่านี้เลย”
ผมนั่งเงียบอยู่กับที่ทันทีที่เธอพูดจบ อ่า ไอ้เกอร์ทำไมมึงถึงไม่เป็นตัวเองขนาดนี้เนี่ย เมื่อเห็นว่าผมเงียบไปเธอก็เลยลุกขึ้นเพื่อที่จะกลับ
“เดี๋ยว!”
เธอหยุดชะงักทันทีที่ผมพูดขึ้น
“ฉันจะลบคลิปถ้าเธอทำตามข้อเสนอของฉัน”
เธอหันมามองหน้าผมอย่างต้องการคำอธิบาย
“ข้อเสนออะไร”
“คู่นอน!”
Naarak Talk
“คู่นอน!”
เขาบ้าไปแล้วหรอ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ฉันยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน แล้วเขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันจะลบคลิปถ้าเธอตกลงที่จะเป็นคู่นอนของฉัน”
เพี๊ยะ!!!
“นายบ้าไปแล้วหรอ!!”
ฉันตบหน้าเขาพร้อมกับพูดขึ้นด้วยความโมโห!
“เรื่องที่เธอตบหน้าฉัน ฉันจะไม่พูดถึงละกัน แต่ข้อเสนอของฉันเธอไม่มีทางเลือกมากนักหรอก ฉันมั่นใจ”
เลว เขานี่มันเกินจะบรรยาย ฉันยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ ฉันกล้าพูดเลยว่าถ้าเขาจมน้ำอยู่ตรงหน้าแล้วฉันมีห่วงยางอยู่ในมือ ฉันจะกัดห่วงยางให้ขาดไปเลย!!!!!
“ไม่มีทาง!!”
ฉันปฏิเสธเขาด้วยเสียงที่จริงจังที่สุด
“ก็แล้วแต่นะ งั้นก็รอดูคลิปตัวเองได้เลย”
“เลว!!!”
“ขอบคุณ แต่ฉันชินแล้วเธอไม่ใช่คนแรกที่ด่าฉันหรอก”
เขาดูภูมิใจในความเลวของตัวเองมากขนาดนี้เลยหรอ
อยู่ดี ๆ ฉันนึกถึงคำพูดของอิมะนาวที่มันพูดกับฉันเมื่อเช้าขึ้นมาในหัวทันที
“มึงในเมื่อมึงเสียให้มันไปแล้ว มันก็ควรจะต้องรับผิดชอบมึงป่ะ”
“รับผิดชอบ คนแบบมันจะรับผิดชอบอะไร”
“ถ้ามันไม่รับมึงก็ทำให้มันรับซิ”
“กูเนี่ยนะ”
“เออ มึงก็ทำให้มันรักมึงเอาให้โงหัวไม่ขึ้นเลย”
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่ความคิดแบบนี้วกกลับเข้ามาในหัวฉัน แต่คำพูดของอินาวมันก็จริงนะ ในเมื่อฉันเสียให้เขาไปแล้ว เขาก็ควรจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับฉัน ว๊อยยย!! ไม่รู้แล้วยังไงก็ต้องตกลงไปก่อน เพราะถ้าไม่งั้นเขาได้ปล่อยคลิปฉันแน่ ๆ
“ว่าไง เธอจะยืนคิดอีกนานแค่ไหนห๊ะ?”
เขาถามขึ้นด้วยเสียงที่หงุดหงิดเพราะเห็นว่าฉันยังคงยืนเงียบอยู่
“รีบไปตายไง ถ้าจะตายก็ตายไปก่อนเลย”
ฉันตอบกลับเขาด้วยความโมโห คิดว่าจะข่มฉันได้คนเดียวรึไง
“ปากดี อยากโดนเอาในห้องนี้รึไง!!”
สารเลว!!!
“ขู่เป็นเรื่องเดียวซินะ คนแบบนาย”
แกร๊ก!!
เสียงประตูเรียกความสนใจของฉันกับเขาให้หันไปมองทันที
“มึงจะปล่อยให้พวกกูรออีกนานมั้ยไอ้เกอร์!!”
เพื่อนของเขาที่ชื่อ ชื่อไรสักชื่อนี่แหละพูดขึ้นเมื่อพวกเขาสามคนเดินมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม เหมือนตอนที่ฉันเข้ามาเมื่อกี้
“พวกมึงทำไมไม่กลับไป”
เขาถามเพื่อนเขาด้วยความหงุดหงิด
“เอ้าไอ้เวนนี่ นี่มันร้านไอ้แซมป่ะ ไม่ใช่ร้านมึง!!”
เออ กูถูกของเพื่อนเขา เขามันบ้าอำนาจจนเกินขอบเขตจริง ๆ
“หวัดดีน่ารักฉัน ‘วิน’ ส่วนไอ้นี่เจ้าของร้านชื่อ ‘แซม’ ส่วนไอ้ที่เงียบ ๆ นี่ชื่อ ‘คิง’ อ่อมันมีเมียแล้ว ส่วนฉันกับไอ้แซมโสด”
คนที่แนะนำตัวกับฉันชื่อวิน อ่า วิน เขาหันมาทักทายฉันอย่างเป็นทางการพร้อมกับแนะนำเพื่อนของเขาทุกคนให้ฉันรู้จัก แต่ละคนดูไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้เลย ดูต่างกันสุดขั้ว
ป๊าบ!!!
“โอ๊ย มึงตบหัวกูไมไอ้เกอร์!!”
“พูดมากมึงอ่ะ!”
ฉันควรกลับเลยดีมั้ยนะ เห้ออออ ฉันมาทำอะไรมี่นี่เนี่ย ให้ตายเถอะ!!!
พรึ่บ!!
ฉันลุกขึ้นยืนเรียกสายตาให้ทุกคนหันมามองหน้าฉันอย่าง งง ๆ
“ฉันขอตัวก่อนนะ”
อ่าจริงซิ ฉันยังไม่ได้ตกลงข้อเสนอกับเขาเลยนี่ แต่เอาจริง ๆ ฉันไม่มีทางเลือกนักหรอก ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละนี่ เหอะ!!! ความวุ่นวายในชีวิตฉันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วซินะ
“เกอร์!”
ฉันหันไปหาเขาพร้อมกับเรียกชื่อเขาด้วยชื่อที่เพื่อนเขาเรียก สร้างความตกใจให้กับทุกคนในห้องนี้
“เกอร์??? เกอร์เลยหรอวะไอ้เกอร์??”
คนที่ชื่อวินถามขึ้นด้วยความตกใจ แต่ฉันไม่ได้สนใจมากนักเขาเองก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน เอาแต่มองหน้าฉันเหมือนรอให้ฉันพูดให้จบ
“ฉันตกลง!!!!”
