บทที่ 7 เสือไถ่บาป
ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!
เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรูร้องลั่นห้องนอนคอนโดหรูในเวลาห้าโมงครึ่งตรงเป๊ะ
มือเรียวยาวของคนที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียง ควานหามือถืออย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะกดปิดเสียงปลุกด้วยความหงุดหงิด
ไทน์ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาคมกริบปรือจนแทบปิด คิ้วขมวดแน่นเป็นโบชั่วขณะ
กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย...
ไทน์ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที ปกติเวลานี้คือช่วงเวลาหลับสนิทของคาสโนว่าตัวพ่อแห่งคณะบริหารศาสตร์ที่เพิ่งทิ้งตัวลงนอนหลังจากท่องราตรีได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่นี่เขากลับต้องฝืนสังขารตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพียงเพื่อแต่งตัวไปรับเด็กปีหนึ่งหน้าหอพัก!
แต่พอคิดถึงรอยยิ้มตาแป๋วกับคำพูดชวนช็อตฟีลเมื่อเย็นวาน ความตั้งใจจะล้มตัวลงนอนต่อก็ถูกสลัดทิ้งไปทันที
ไม่ได้...ไอ้ไทน์ มึงจะเสียฟอร์มให้ยัยแมวตัวแสบนั่นไม่ได้เด็ดขาด!
ไทน์กัดฟันลุกจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำ อาบน้ำสระผมเซ็ตทรงอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์แบรนด์เนมอย่างเนี้ยบกริ๊บ แม้ขอบตาจะโรยราอยู่บ้าง แต่ลุคหนุ่มบริหารสุดฮอตก็ยังคงเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว
เวลา 06:00 น.
รถสปอร์ตคันหรูของไทน์เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าหอพักหญิง ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะ หาวหวอดๆ ไปแล้วไม่ต่ำกว่าห้ารอบ พลางเหลือบมองประตูหอพักเป็นระยะ ก่อนที่ไม่นานร่างเล็กของเด็กสาวก็เดินออกมา
เพลินตาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ สวมเสื้อไหมพรมแขนยาวสีพาสเทลกับกางเกงยีนส์ขากระดิ่ง ใบหน้าหวานสดใสไร้เครื่องสำอาง รอยยิ้มของเธอสว่างไสวท้าแสงอาทิตย์ยามเช้าต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิง
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ไทน์!” เพลินตาทักทายเสียงใสทันทีที่เปิดประตูขึ้นมานั่งในรถ
“อรุณสวัสดิ์ครับ” ไทน์พยายามฝืนส่งยิ้มมุมปากสุดนุ่มนวลให้ แม้เสียงจะยังแหบแห้งจากความง่วงก็ตาม “พร้อมไปหาอะไรกินหรือยังครับ?”
“พร้อมค่ะ! แต่ก่อนอื่นพี่ไทน์ช่วยเเวะไปที่ที่นึงก่อนได้ไหมคะ”
ไทน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถาม
“จะพาพี่ไปไหนก่อนเหรอครับ? ว่าแต่...พี่ถามหน่อยสิ ทำไมต้องนัดหกโมงเช้าด้วยล่ะครับเพลินตา? วันหยุดทั้งที นัดช่วงบ่ายๆ หรือเย็นๆ ไม่ดีกว่าเหรอ”
“อ๋อ...พอดีวันเสาร์หนูวางแผนไว้ว่าจะไปนั่งสเก็ตช์ภาพที่สวนสาธารณะยาวตั้งแต่ช่วงสายๆ ถึงบ่ายเลยค่ะ แล้วช่วงเย็นหนูก็ต้องกลับมานั่งลงสีดิจิทัลต่อในห้องจนค่ำ” เธอเว้นจังหวะพร้อมส่งยิ้มเกรงใจ
“แต่เห็นพี่ไทน์อุตส่าห์ตั้งใจอยากเลี้ยงข้าวจริงๆ หนูเลยไม่อยากปฏิเสธน้ำใจพี่ไทน์รอบสองค่ะ! เวลาเดียวที่หนูพอจะว่างให้พี่ไทน์ได้ ก็เลยมีแค่ช่วงหกโมงเช้านี่แหละค่ะ”
กึก!
รอยยิ้มของไทน์ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า สมองชัตดาวน์ไปเรียบร้อยแล้ว
เดี๋ยวนะ...เสือตัวพ่ออย่างไอ้ไทน์ ต้องมาขอแบ่งเวลาเศษเสี้ยวช่วงหกโมงเช้าเพราะน้องจะไปนั่งวาดรูปเนี่ยนะ?!
ไทน์ถอนหายใจยาว ได้แต่นั่งกุมขมับยอมรับกรรมแต่โดยดี
เพลินตาบอกทางให้ไทน์ขับรถไปจอดบริเวณตลาดหน้ามหา’ลัย ที่ตอนเช้าจะมีร้านค้าตั้งโต๊ะขายชุดตักบาตรอยู่เรียงราย
“อากาศดีใช่ไหมคะพี่ไทน์” เพลินตาเดินนำหน้าไปอย่างร่าเริง ก่อนจะหยุดที่ร้านขายของทำบุญ แล้วชูถุงชุดตักบาตรสดใสขึ้นมาสองชุด
“มาค่ะ! หนูซื้อเผื่อพี่ไทน์ด้วย วันนี้เรามาตักบาตรก่อนจะไปหาอะไรกินนะคะ”
ไทน์ก้มมองถุงตักบาตรในมือเพลินตาสลับกับหน้าเด็กสาวด้วยความเลิกลั่ก ก่อนจะยื่นมือไปรับมาอย่างเงอะงะ เกิดมาตั้งแต่จำความได้ เขาแทบไม่เคยตื่นมาตักบาตรยามเช้าแบบนี้เลยสักครั้งในชีวิต!
“ตัก...ตักบาตรเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ ได้ทั้งบุญเเถมยังทำให้จิตใจสงบด้วยค่ะ”
เพลินตายิ้มหวานแล้วเดินไปยืนรอตรงจุดตักบาตร ไทน์ก้าวตามไปยืนข้างๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดแบรนด์เนมดูแปลกแยกจากบรรยากาศรอบข้างอย่างสิ้นเชิง เขาคอยก้มมองและทำตามขั้นตอนของเพลินตาทุกอย่าง ตั้งแต่นำของใส่บาตร ไปจนถึงตอนที่พระสงฆ์เริ่มสวดให้พร
เพลินตาย่อตัวลงพนมมืออธิษฐานอย่างตั้งอกตั้งใจ
ไทน์ค่อยๆ พนมมือขึ้นตาม แอบเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าหวานของเด็กสาว แสงแดดยามเช้ากระทบลงบนใบหน้าเนียนใสจนดูงดงามอย่างน่าประหลาด ก่อนชายหนุ่มหลับตาลง แล้วเผลออธิษฐานจิตในใจว่า
สาธุ...พระท่านครับ ถ้าตักบาตรมื้อนี้ได้บุญจริงๆ ช่วยส่งบุญไปดลใจให้น้องเขารู้ตัวหน่อยว่าผมกำลังจะจีบ ไม่ได้จะพามาทำบุญ!
ในขณะเดียวกัน บริเวณริมฟุตบาทหน้ามหา’ลัย...
รถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดเทียบข้างทาง สภาพของ มาร์ค ที่เพิ่งเดินลงมาจากรถคือเสื้อยืดกางเกงยีนส์ยับยู่ยี่ เขาเพิ่งกลับจากการท่องราตรีในผับดังและกำลังจะแวะซื้อน้ำเต้าหู้ร้อนๆ กินแก้แฮงก์
แต่ทว่า...สายตาที่ปรือของมาร์คดันเหลือบไปเห็นร่างสูงอันคุ้นตาของใครบางคนเข้าเสียก่อน
หนุ่มเนี้ยบหน้าตาดี ชายเสื้อจัดทรงเป๊ะ ยืนถือถุงตักบาตร พนมมือเรียบร้อย น้อมตัวรับพรพระอยู่ข้างๆ เด็กสาวปีหนึ่งตาแป๋ว!
กึก!
มาร์คถึงกับชะงัก ยืนอ้าปากค้าง เขาใช้นิ้วขยี้ตาตัวเองแรงๆ ติดกันสามรอบเพื่อเช็กว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาจหรือเมาค้างจนเห็นภาพหลอน
“เชี่ย...นั่นไอ้ไทน์เหรอวะ?!” มาร์คพึมพำเสียงหลุด
“ไอ้เสือไทน์...ไอ้คนที่บอกว่าวันหยุดห้ามโทรตอนเช้า ห้ามตามตอนสาย เพราะจะนอนตื่นบ่าย คนนั้นเนี่ยนะ?!”
เมื่อตั้งสติได้ มาร์คก็ไม่รอช้า เขารีบควักสมาร์ตโฟนขึ้นมา รัวกดถ่ายช็อตประวัติศาสตร์เด็ดๆ ไว้ทุกมุม จากนั้นก็กดเปิดแอปพลิเคชันไลน์ เข้ากลุ่ม ‘แก๊งค์สุดหล่อ’ แล้วส่งไฟล์ทั้งหมดลงไปทันที!
[มาร์ค: ส่งรูปภาพ 4 ไฟล์]
[มาร์ค: ตาสว่างเลยกู! ไม่รู้กูเมาค้างหรือเห็นภาพนิมิตพระมาโปรดวะเนี่ย?! ไอ้เสือไทน์ตื่นหกโมงเช้าพร้อมถุงตักบาตร ฮ่าๆๆๆๆๆ มาร่วมอนุโมทนาบุญให้สาธุชนคนดีกันครับเพื่อนๆ!]
