บทที่ 12 ปราการเหล็กแห่งวรโชตินิธิกุล
แสงตะวันยามเย็นคล้อยต่ำลงหลังอาคารเรียนตึกนิเทศศาสตร์ ทิ้งลำแสงสีส้มอมม่วงฉาบทาไปทั่วลานจอดรถใต้อาคารที่เริ่มร้างผู้คน เสียงลมพัดใบไม้แห้งปลิวไหวไปตามพื้นคอนกรีต เสริมให้บรรยากาศยามโพล้เพล้ดูวังเวงขึ้นเป็นเท่าตัว มิลินก้าวเท้าลงมาจากบันไดตึกด้วยความระมัดระวังมือบางกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่น วันนี้เธอเพิ่งเรียนเซกชันสุดท้ายเสร็จและกำลังจะเดินไปหากวินทร์ตามนัดหมายที่ลานช็อปวิศวะฯ
ทว่า ขณะที่เธอกำลังจะเดินผ่านมุมอับข้างเสาตึกขนาดใหญ่ ร่างสูงของใครบางคนก็พุ่งพรวดออกมาจากมืด!
หมับ!
ฝ่ามือหนาและแข็งกร้าวคว้าเข้าที่ข้อมือบางของมิลินอย่างแรง ก่อนจะออกแรงกระชากร่างเพรียวระหงของเธอเข้าไปในมุมอับสายตาหลังเสาคอนกรีต!
“กรี๊ด!”
มิลินตกใจสุดขีด พยายามจะส่งเสียงร้อง แต่ฝ่ามืออีกข้างก็พุ่งเข้ามาตะปบปิดปากเธอไว้แน่น ร่างของเธอถูกดันไปอัดติดกับผนังปูนเย็นเยียบอย่างรวดเร็ว
“เงียบ!”
น้ำเสียงขู่คำรามดุดันและกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางทำให้หัวใจของมิลินตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
พี่ภัทร!
ดวงตาของภัทรแดงฉานไปด้วยแรงโทสะ ความหึงหวงและความอับอายที่ถูกทรมานมาตลอดทั้งวันหลังจากเหตุการณ์ในโรงอาหารกลาง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง
“เล่นละครสนุกมากมั้ยมิลิน?!”
ภัทรกระซิบตวาดชิดใบหน้าของเธอ แรงบีบที่ข้อมือและปากของเธอหนักแน่นจนกระดูกแทบแตก
“คิดว่าไปดึงไอ้กวินมาเปิดตัวต่อหน้าคนทั้งมหา'ลัย แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอบ้าเอ๊ย!”
มิลินดิ้นรนสุดชีวิต เธอใช้เล็บข่วนเข้าที่หลังมือของภัทรเต็มแรงจนเกิดเป็นรอยทางยาว ภัทรสบถคำหยาบออกมาด้วยความเจ็บแล้วยอมสะบัดมือออกจากปากเธอ มิลินฉวยโอกาสนั้นสูดอากาศเข้าปอดแล้วตวาดกลับด้วยความแค้นเคือง
“ปล่อยมิลินนะพี่ภัทร! เราเลิกกันแล้ว! มิลินเป็นแฟนกวินแล้ว พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!”
“สิทธิ์งั้นเหรอ?!”
ภัทรแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม เลื่อนมือลงมาบีบเข้าที่ต้นแขนของเธอจนมิลินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เธอคิดว่าไอ้กวินมันจริงจังกับเธอนักหรือไง?! มันก็แค่นักล่า เพลย์บอยที่ฟันผู้หญิงแล้วทิ้ง! มันเห็นเธอเป็นแค่เหยื่อรายต่อไปเท่านั้นแหละ!”
ภัทรเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนมิลินต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ
“แล้วเรื่องคลิปกับรูป... ฉันเตือนเธอแล้วใช่มั้ย? ถ้าวันนี้เธอไม่ยอมกลับไปกับฉัน คืนนี้ฉันจะอัปโหลดมันลงกระทู้ SMIU ให้ทุกคนได้เห็นว่าดาวนิเทศฯ คนสวยมันร่านขนาดไหน!”
“ปล่อยมือเน่า ๆ ของมึงออกจากตัว 'แฟนกู' เดี๋ยวนี้... ก่อนที่กูจะหักมันซะ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเฮือกและเต็มไปด้วยอำนาจคุมคามอันมหาศาลดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังเสาคอนกรีต!ทภัทรชะงักกึก เช่นเดียวกับมิลินที่เบิ่งตากว้างด้วยความหวัง
ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะฯ สีเทาเข้มของกวินทร์ก้าวเดินออกมาจากเงามืดอย่างช้า ๆ สายตาคมกริบสีเข้มดุดันจ้องตรงมายังภัทร ราวกับพญามัจจุราชที่กำลังมองดูเหยื่อ ข้างกายของเขามีเชนและภามเดินตามมาด้วยสีหน้าเรียบตึง ไร้ซึ่งรอยยิ้มยียวนอย่างที่เคยเป็น
“กวิน!...”
มิลินพึมพำเสียงสั่น น้ำตาแห่งความโล่งอกเอ่อล้นออกมา ภัทรพยายามรักษาท่าทีแข็งกร้าว แม้ในอกจะเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นสายตาของกวินทร์
“ไอ้กวิน! นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างกูกับมิลิน มึงอย่าเสือก!”
กวินทร์ไม่ตอบคำถาม เขาเดินก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาคนทั้งคู่ด้วยความเร็วชนิดที่ภัทรตั้งตัวไม่ทัน!
พลั่ก!
กวินทร์ยื่นมือแกร่งออกไปคว้าหมับเข้าที่ลำคอของภัทรแล้วออกแรงดันกระชาก ร่างของประธานคณะบริหารฯ เซถอยหลังไปปะทะเข้ากับเสาคอนกรีตเสียงดังสนั่น! แรงบีบที่ลำคอทำให้ภัทรต้องจำใจปล่อยมือออกจากมิลินทันทีเพื่อมาจับแขนของกวินทร์
“อึ่ก! ไอ้... กวิน...”
ภัทรหน้าเขียวขจี ลมหายใจติดขัด
กวินทร์ดึงตัวมิลินมาไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ใช้แผ่นหลังกว้างและลำตัวของเขาบังร่างเพรียวบางของเธอไว้จนมิดชิด มิลินกำสาปเสื้อช็อปของกวินทร์แน่น ร่างกายยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“กูบอกมึงแล้วใช่ไหม...”
กวินทร์โน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดหน้าภัทร น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่าขนลุก
“ว่ามิลินเป็น 'ของกู' และถ้ามึงกล้ามาแตะต้องเธออีกแม้แต่ปลายเล็บ กูจะไม่เกรงใจใครทั้งนั้น”
“มึง... มึงถูกมันหลอก!”
ภัทรพยายามพ่นคำขู่ทั้งที่ลมหายใจโรยแรง
“กูมีคลิป... กูมีรูปมัน! ถ้ารูปพวกนี้หลุด... มึงก็ต้องอับอายไปกับมันด้วย!”
แทนที่กวินทร์จะฉายแวววิตกกังวลหรือลังเล รอยยิ้มมุมปากอันดุดันและทรงอำนาจกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเดือนวิศวะฯ
กวินทร์ปล่อยมือออกจากคอของภัทร ทำให้ภัทรร่วงลงไปนั่งกองกับพื้นหอบหายใจอย่างรุนแรง กวินทร์ล้วงโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกง ไถหน้าจอเบา ๆ แล้วชูหน้าจอโทรศัพท์ให้ภัทรดู
หน้าจอแสดงผลการสนทนาผ่านวิดีโอคอลกับหัวหน้าทีมกฎหมายระดับประเทศของตระกูลวรโชตินิธิกุล พร้อมด้วยข้อความไฟล์เอกสารคำฟ้องร้องเตรียมพร้อม!
“มึงฟังคำนี้ให้ดีนะไอ้ภัทร...”
กวินทร์กดอัดเสียงในโทรศัพท์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ
“เรื่องคลิป เรื่องรูป หรือการข่มขู่คุกคามคุมคามทางเพศที่มึงทำกับมิลินมาตลอดหลายเดือน... กูให้ทีมไอทีและฝ่ายกฎหมายของตระกูลกูเก็บหลักฐานแชตและประวัติการเดินทางของมึงไว้หมดแล้ว”
ภัทรเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือดลงในทันตาความกร่างหายวับไปสิ้น
“ถ้ามึงกล้าปล่อยรูปหรือคลิปแม้แต่เฟรมเดียว หรือแม้แต่มีหลุดออกไปจากแหล่งอื่น...”
กวินทร์ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าภัทร สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของอีกฝ่าย
“กูสัญญาด้วยเกียรติของตระกูลวรโชตินิธิกุล... กูจะฟ้องมึงและครอบครัวมึงให้ล้มละลาย จะยื่นเรื่องไล่มึงออกจาก SMIU และส่งมึงไปนอนย่างเกลืออยู่ในคุกจนหมดอนาคต!”
ภามก้าวขึ้นสมทบ พลางชูสมาทโฟนอีกเครื่องขึ้น
“และที่สำคัญ... คลิปที่มึงบีบคอมิลินเมื่อกี้ พวกกูอัดวิดีโอไว้หมดแล้วภัทร ถ้ามึงยังไม่ไสหัวไปตอนนี้ กฎหมายจะเดินหน้าคืนนี้เลย”
ภัทรจุกจนพูดไม่ออกความกลัวต่ออิทธิพลและบารมีอันมหาศาลของตระกูลวรโชตินิธิกุลที่เขามักมองข้าม บัดนี้กลับกลายเป็นสัจธรรมที่ตบหน้าเขาอย่างจัง เขาไม่อาจเสี่ยงทำลายอนาคตและตระกูลของตัวเองเพื่อความแค้นส่วนตัวได้อีกต่อไป
ภัทรยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สายตามองกวินทร์ที่ยืนปกป้องมิลินอย่างมั่นคง สลับกับมิลินที่สบตาเขาด้วยความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความกลัวอย่างในอดีต
“ฝากไว้ก่อนเหอะ...”
ภัทรสบถเสียงสั่น ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีไปในความมืดของลานจอดรถอย่างหมดสภาพ
ความเงียบกลับคืนสู่ลานจอดรถอีกครั้ง กวินทร์ถอนหายใจยาว ความดุดันบนใบหน้าค่อย ๆ เจือจางลง เขาม้วนโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า แล้วหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาวที่ยืนสั่นเคลิ้มอยู่ข้างหลัง
“มันไม่กล้ามายุ่งกับเธออีกแล้วมิลิน...”
กวินทร์พูดเสียงนุ่มนวล ยื่นมือหนาไปกุมมือบางอันเย็นชืดของเธอไว้
มิลินมองหน้ากวินทร์ผ่านม่านน้ำตาที่ไหลริน เธอโถมกายเข้ากอดร่างสูงใหญ่ของเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งในชุดเสื้อยืดสีดำ ปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งใจและซาบซึ้งอย่างสุดซึ้ง
กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นโอบหลังเธอไว้เบา ๆ ลูบเรือนผ้านุ่มอย่างอ่อนโยน โดยมีเชนและภามยืนยิ้มบาง ๆ อยู่ห่าง ๆ... ในวินาทีนี้ กวินทร์รู้ดีว่าพันธะสัญญา 'แฟนกำมะลอ' ของเขากับมิลิน ไม่ใช่แค่เรื่องละครตบตาอีกต่อไป แต่เป็นความปกป้องที่ออกมาจากหัวใจของเขาอย่างแท้จริง
