บทที่ 16 ฝ่ามือที่ปัดเป่าฝันร้าย

ความเงียบยามดึกสงัดโอบล้อมเพนต์เฮาส์หรูย่านทองหล่อไว้จนได้ยินเพียงเสียงพัดลมของเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา แสงสีฟ้าและขาวจากไฟเมืองกรุงภายนอกผาผนังกระจกบานโตลอดเข้ามาทอดเงายาวไปตามพื้นห้องโถง มิลินหลับสนิทอยู่บนโซฟาเบดหนานุ่มกลางห้องโดยมีผ้าห่มผืนหนาที่กวินทร์คลุมให้ครอบตัวเธอไว้อย่างมิดชิด ควา...