บทที่ 41 ลางสังหรณ์

สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำลงมายังซอยเปลี่ยวแถบชายเมือง กลิ่นไอชื้นของดินและขยะเปียกโชยอบอวลไปทั่วบรรยากาศที่มืดมิด เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องเปรียบเสมือนเสียงคำรามของความสิ้นหวัง

ภายในห้องพักรายวันราคาถูกสภาพซุบซิบ หลังคาเซาะร่องมีน้ำหยดลงกระทบกระป๋องสังกะสีดัง ป๊อก... ป๊อก... ภัทรในสภาพไม่เหลือคราบคุณ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ