บทที่ 44 รอยแผล

ความตึงเครียดของสถานการณ์จับกุมภัทรริมทางเดินหลังตึกคณะนิเทศศาสตร์ค่อยๆ เจือจางลงพร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่จางหายไปในมืดมิด ไฟกิ่งริมทางส่องแสงสีส้มรำไรกระทบใบไม้พริ้วไหว สายลมยามดึกพัดพาความเย็นชื้นของละอองฝนเข้ามาปะทะผิวกาย นำพาความสงบสุขที่มิลินรอคอยมานานแสนนานกลับคืนสู่หัวใจ

มิลินถอนหายใจยา...