บทที่ 7 ข่มขู่และคำอาฆาต
สายลมยามเย็นบนดาดฟ้าตึกคณะนิเทศศาสตร์พัดกระพือแรงจนเรือนผมยาวสลวยของมิลินปลิวสยาย แสงตะวันรอนสีส้มอมแดงค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ทิ้งเงาทอดยาวบีบคั้นบรรยากาศรอบตัวให้เงียบสงบจนชวนอึดอัด มิลินยืนกำมือแน่นอยู่บริเวณระเบียงปูนดวงตากลมโตสุกใสที่เคยแฝงความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายแววแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ข้างกายเธอไม่มีแผลสดที่ริมฝีปากให้เห็นอีกแล้ว มีเพียงรอยช้ำที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ตัวหนา และความทรงจำอันเลวร้ายในลานจอดรถคืนนั้นที่กลายเป็นเชื้อเพลิงจุดประกายความกล้าหาญให้เธอ
เสียงก้าวเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากบันไดชั้นดาดฟ้า ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของภัทรจะปรากฏตัวขึ้น เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย ไร้ซึ่งแววตาสำนึกผิดต่อเหตุการณ์เมื่อวันก่อน
“ยอมนัดเจอพี่จนได้นะมิลิน”
ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางยื่นมือหมายจะจับไหล่ของเธอ
“เมื่อคืนก่อนเธอหนีพี่ไปไหน? รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงเธอมากแค่ไหนที่จู่ ๆ ก็หายตัวไปแบบนั้น”
มิลินเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่าทางรังเกียจอย่างชัดเจน
“อย่ามาแตะต้องตัวมิลินอีกค่ะพี่ภัทร”
ภัทรชะงักมือค้างกลางอากาศ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ความฉุนเฉียวเริ่มก่อตัวขึ้นในดวงตา
“หมายความว่ายังไง? นัดพี่ขึ้นมาบนนี้เพื่อจะมาเล่นตัวใส่เหรอ?”
“มิลินนัดพี่มาวันนี้ เพื่อจะบอกว่า... เราเลิกกันค่ะ”
น้ำเสียงของมิลินกังวานชัดเจน ก้องไปทั่วดาดฟ้าที่เงียบสงบ
“เลิกกันอย่างเด็ดขาด พอทีกับความสัมพันธ์บ้า ๆ ที่มีแต่การทำร้ายร่างกายและข่มขู่กันแบบนี้!”
ความเงียบทิ้งตัวลงตลบอบรมอยู่ชั่วครู่ ภัทรจ้องมองใบหน้าที่เรียบตึงของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวใจเต้นระทึกของมิลินยังคงดังระทึก แต่เธอสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมถอย
“เลิก?”
ภัทรแค่นยิ้มมุมปาก เดินก้าวคุกคามเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ
“เธอสมองกระทบกระเทือนหรือไงมิลิน? คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาบอกเลิกฉัน! คนอย่างเธอเนี่ยนะจะทิ้งฉันไปได้?”
“มิลินไม่ใช่สมบัติของพี่ภัทร มิลินเป็นคน! และมิลินจะไม่ยอมให้พี่ลงมือทำร้ายมิลินเหมือนสัตว์เลี้ยงในกรงอีกต่อไปแล้ว!”
เธอตวาดตอบ เสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความแค้นแน่นอก
“สิ่งที่พี่ทำมันคืออาชญากรรม ถ้าพี่ยังมีสติอยู่บ้างก็ปล่อยมิลินไปเสียที!”
คำว่า 'อาชญากรรม' และท่าทีแข็งกร้าวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนของมิลิน ราวกับเข็มที่สะกิดกระตุ้นแรงโทสะบิดเบี้ยวในจิตใจของภัทรให้ระเบิดออก ใบหน้าที่เคยเรียบเนียนถอดหน้ากากความอบอุ่นทิ้งไปในทันตา เหลือเพียงอสูรร้ายที่บิดเบี้ยวด้วยความอาฆาต
หมับ!
ภัทรก้าวพรวดเดียวถึงตัวมิลิน ยื่นมือไปคว้าลำคอระหงของเธอไว้แน่นแล้วดันร่างเพรียวระหงไปอัดติดกับระเบียงปูนดาดฟ้า มิลินเบิ่งตากว้างด้วยความจุกนิ้วมือแข็งกร้าวของภัทรกดลงบนหลอดลมจนเธอเริ่มหายใจติดขัด แต่มุมปากของเขากลับเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม
“คิดว่าตัวเองเป็นใคร มีศักดิ์ศรีมากนักหรือไง!”
ภัทรกระซิบตวาดชิดใบหูของเธอ
“ฟังฉันให้ดีนะมิลิน... เธอไม่มีสิทธิ์มาบอกเลิกฉัน! คนที่จะเทใครได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!”
“ปล่อย... อึ่ก... ปล่อยมิลิน!”
มิลินพยายามใช้มือทั้งสองข้างแกะมือของเขาออกจากลำคออย่างหมดแรง
“อยากเลิกมากใช่มั้ย?”
ภัทรปล่อยมือจากลำคอเปลี่ยนมาบีบสันคางของเธอไว้แน่นจนเนื้อแก้มตอบลง
“ถ้านึกอยากจะเดินออกไปจากชีวิตฉัน เธอคิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุขเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันมีอะไรอยู่ในมือ!”
ภัทรเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดแก้มสั่นสะท้านของเธอ
“ทั้งคลิป ทั้งรูปภาพตอนที่เราอยู่ด้วยกัน... ถ้ารูปพวกนี้มันหลุดไปในเว็บบอร์ดมหา’ลัย หรือส่งตรงไปให้คณบดีคณะนิเทศฯ เธอคิดว่าตำแหน่ง 'ดาวคณะฯ' ที่แสนเพอร์เฟกต์ของเธอจะเหลืออะไรบ้าง? พ่อแม่เธอที่ถือตัวนักหนาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
น้ำตาแห่งความปวดร้าวไหลเอ่อล้นออกจากดวงตาของมิลินอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อบาดแผลทางกาย แต่เป็นความสิ้นหวังต่อจิตใจอันต่ำช้าของผู้ชายที่เธอเคยรัก
“พี่มันไม่ใช่คน...”
มิลินพึมพำเสียงแหบแห้ง
“ใช่! ฉันไม่ใช่คนดี!”
ภัทรตวาดลั่น พลางสะบัดหน้าเธอออกอย่างแรงจนมิลินเซเกือบจะล้มลงกับพื้น
“ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองเธอ... ไอ้หน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เธอไป! ถ้าเธอเดินไปจากฉันก้าวเดียว ฉันจะทำลายชีวิตเธอให้แหลกคามือ ทำให้เธอไม่มีที่ยืนทั้งในมหาวิทยาลัยนี้และในสังคม!”
ภัทรชี้หน้าขู่คำราม ดวงตาแดงฉานไปด้วยแรงหึงหวงและโทสะที่ไร้สติ
“จำคำฉันไว้มิลิน! เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น!”
ภัทรหมุนตัวเดินกระทืบเท้าลงจากดาดฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงเสียงประตูเหล็กที่ปิดดัง ปัง! สะท้อนก้องในความเงียบ
มิลินทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้นดาดฟ้าที่ร้อนอบอ้าว กอดเข่าตัวเองไว้แน่นแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกั้น ความหวังที่จะตัดขาดอย่างสันติถูกทำลายลงไม่เหลือชิ้นดี พันธนาการข่มขู่นี้กำลังจะบีบให้เธอตกต่ำลงสู่เหวลึกยิ่งกว่าเดิม
แต่มันจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว... มิลินปัดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดเกร็ง หากเธอไม่อาจปกป้องตัวเองด้วยความอ่อนแอได้
เธอก็ต้องหา “เกราะป้องกัน” ที่แข็งแกร่งพอจะชนกับอสูรร้ายอย่างภัทรให้พ่ายแพ้ไป!
