บทที่ 7 ความลับของเจ้าชาย EP.7 บังเอิญหรือป่าว NC+
เมรี่ที่เป็นคนอุ้มอินนามาที่ห้องพยาบาล โดยมีสองสาวอย่างนาเดียร์ ปูเป้ที่วิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง
“คุณพยาบาลคะ ช่วยเพื่อนหนูด้วยค่ะ” ปูเป้วิ่งเข้าห้องพยาบาลมาก่อน จากนั้นเมรี่สาวสวยร่างชายใจหญิงก็อุ้มคนสลบตามมาติดๆ
“เพื่อนน้อง เป็นอะไรมาคะ” คุณพยาบาลถาม
“เพื่อนหนู หัวแตกเป็นลมมาค่ะ หัวฟาดกับเก้าอี้” เมื่อพยาบาลคนสาวได้ยินเช่นนั้น
“เพื่อนคนไข้ รอข้างนอกนะคะ” จากนั้นทั้งสามสามก็ยืนรออินนาที่หน้าห้องพยาบาล
ด้านณคุณที่นั่งเซ็นเอกสารบนโต๊ะทำงานให้กับพยาบาลเสร็จ และมีตรวจคนไข้ซึ่งเป็นนักศึกษาที่มาใช้บริการห้องพยาบาลนั้น
“อาจารย์หมอคะ มีเคสด่วน น้องนักศึกษาหัวแตกเป็นลมมาค่ะ”
“ครับ” ณคุณเอ่ยจบ คุณหมอก็ตามพยาบาลไปห้องคนไข้ทันที ทว่าขณะที่ร่างสูงเห็นคนไข้ร่างบางในชุดนักศึกษานอนหมดสติบนเตียงนอนคนไข้ ใบหน้าหล่อเหลาสวมแว่นถึงกับชะงัก ณคุณที่เห็นเช่นนั้น ร่างสูงถึงกับสะอึกเล็กน้อย
ถึงแม้ว่าทรงผมสีผม ท่าทีของเธอจะเปลี่ยนไปต่างจากคืนวันนั้นราวกับคนละคน แต่นั้นเขาก็จำเธอได้ ไม่ผิดแน่
“หึ...” คุณหมอหลุดเสียงออกมาแค่นั้น ทว่ากับแปรเปลี่ยนใบหน้าหล่อเหลาหลุดยิ้มที่มุมปาก สายตาคมเข้มจ้องมองคนหลับนานนับหลายนาที จนกระทั่ง
“อาจารย์หมอ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงของคุณลิชา ทำให้หมอณคุณนั้นได้สติ
“เปล่าครับ” จากนั้นร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์ ก็ทำหน้าที่ของคุณหมอเจ้าของเวร ตรวจตามร่างกายของคนเจ็บอย่างละเอียด
ทว่าขณะที่พยาบาลล้างแผลให้คนเจ็บเสร็จสิ้นแล้วนั้น
“คุณไปดูเคสอื่นเถอะ” คุณหมอเอ่ยกับพยาบาล จากนั้นลิชาก็เดินไปยังอีกเตียงที่มีเพียงผ้าม่านสีเขียวที่ปิดกั้นเอาไว้
ด้านอินนาฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงมีผ้าม่านสีเขียวที่ปิดกั้นเอาไว้
“อ่าส์...ฉันเป็นอะไรไป” ร่างบางพึมพำเสียงเบา มือเรียวแตะที่ศีรษะของตน
“มึนหัวมาก”
“ยังเจ็บ ตรงไหนอยู่ไหม” เสียงทุ่มอันคุ้นหูเหมือนกับว่าเคยฟังที่ไหนมาก่อน ถามฉัน ทว่าในจังหวะที่ร่างสูงของใครบางคนโผล่หน้าเข้ามาหาฉัน อินนาที่เห็นเช่นนั้น
!! อึก !! จากที่ฉันมึนๆหัวอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าจะมึนเบลอหนักเข้าไปอีก
ร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์ ใบหน้าอันหล่อเหลาสวมแว่น ใช่คนเดียวกับที่ฉันเห็นที่ใต้ตึกอาคาร 5 ไม่ผิดคนแน่
“หึ...ไม่ใช่หรอกน๊า ฉันคงฝันไปแน่เลย” อินนายังคงพึมพำต่อ พลางยิ้ม
ด้านณคุณที่ได้ยินเช่นนั้น คนขี้แกล้งกับยื่นใบหน้าเข้าหาอย่างใกล้ชิด พูดแบบนี้ ให้ดูใกล้ๆไปเลย เธอยังจะคิดว่าฝันอยู่อีกไหม เขาอยากรู้เหมือนกัน ณคุณเดาะลิ้นเข้ากระพุ้งแก้ม ขณะที่ในมือของเขายังคงถือสเต็ทโต สโคปยังคงอยู่บนคอของเขา
“ผู้ชายกล้ามใหญ่ คนนั้นเขาจะมาอยู่ตรงหน้าฉันได้ไง ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” อินนายังคงอยู่ในอาการสะลึมสะลือนั้น
“ที่ฉันเห็นเขาอยู่ตรงหน้านี้ ต้องเป็นผลข้างเคียงที่หัวฉันกระแทกกับโต๊ะแน่เลย คิดถึงเขามากสินะ” อินนายังคงพึมพำต่อ ทว่าขณะที่นัยน์ตาคู่สวยของเธอสบตาคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด ใกล้มากจนฉันรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา
“ฝันเหรอ แต่ทำไมถ้าฉันฝัน แล้วกลิ่นน้ำหอมห้อมๆ เนี่ยมันคุ้นจมูกฉันจัง คนตัวเล็กยังคงพึมพำต่อ ถ้าฝันดีแบบนี้ ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยแฮะ เป็นฝันที่ฉันมีความสุขมาก”
!! สูด...!! อินนา ร่างบางสูดกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของคุณหมอเข้าจนเต็มปอด
“ช่างเป็นฝันที่มีความสุขมาก” คนตัวเล็กพึมพำเสียงเบา พร้อมกับระบายยิ้มสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข
“อะ...แฮ่ม” เสียงเขาที่ดังขึ้นมานั้น ทำเอาคนที่คิดว่าตนกำลังฝันหวานอยู่นั้น ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ
“เธอจะตื่น ได้หรือยัง”
“เสียงนี้คุ้นมาก หึ...ไม่ใช่เขาหรอกน๊า” อินนายิ้มกริ่มเธอพยายามหลอกตัวเอง ร่างสูงตรงหน้าที่เธอเห็นเขาอยู่นี้คือฝัน
ด้านณคุณเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น คนอะไรจะหลอกตัวเองแม้กระทั่งกลางวันแสกๆ แขนทั้งสองข้างค้ำยันกับเตียงคนไข้ ไม่ให้คนตัวเล็กมีโอกาสหนีตนได้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณหมอโน้มลงอย่างใกล้ชิด อีกนิดปลายจมูกเขามันจะแตะปลายจมูกของเธอแล้ว อินนาเผลอสบตาคนตรงหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้
‘เบ้าหน้านี้ ดวงตาคู่นี้ จมูกทรงนี้’
“จำฉันได้ไหม” เสียงทุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็ก
‘น่ารักนะครับ คุณไปต่อกับผมไหม’ เสียงนี้ ใช่ชัดเลย อินนาทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ใบหน้าสวยเม้มริมฝีปากแน่น ส่ายหน้าระริก ไม่จริงตรงหน้านี้ไม่ใช่
“ฉันจำคุณหมอไม่ได้หรอกค่ะ คุณคือใครคะ” ถ้าบอกจำได้ เขาต้องหัวเราะฉันแน่ๆ ถึงเขาจะหล่อ ดูดี เป็นถึงคุณหมอ แต่ขอเจอแค่ครั้งเดียวพอ อินนาหลับตาพริบๆหนีความอาย
ด้านณคุณตั้งแต่คืนวันนั้น เธอเอาแต่วนเวียนในหัวเขามาหลายวัน ไม่หนีไปไหน ได้จะเอาเช่นนี้ใช่ไหม
“จูบ...” ณคุณไม่รอช้า ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากเรียวเล็กอย่างดูดดื่ม ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ คนที่ไม่เจอกันมานานนับเดือน เขามีสิทธิ์อะไรมาจูบฉัน
อินนาพยายามต่อต้านอย่างไม่ยอม ขณะที่คนตัวสูงล็อกตัวเธอเอาไว้แผ่นหลังบางติดกับเตียงนอนผู้ป่วย เขาแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉัน ขณะที่ฉันยังไม่พร้อม
!! ตุบ ตุบ !! มือเรียวตุบเข้าหน้าอกอันใหญ่โต ขณะที่อีกคนยัดเยียดจูบ ดูดกลืนกินความหอมหวานจากคนตัวเล็กอย่างเอาแต่ใจ
จากที่เขายัดเยียดจูบดิบเถื่อนและรุนแรงในคราแรก ทว่าเมื่อเธอหยุดต่อต้านไม่ปฏิเสธเขา คนตัวเล็กถึงกับอ่อนระทวยในอ้อมแขนของเขา จากจูบที่ดิบเถื่อน ทว่าไม่กี่นาทีต่อมาเขากับแปรเปลี่ยนเป็นจูบอ่อนโยนกับเธอ ทำเอาคนตัวเล็กคล้อยตามอย่างห้ามไม่ได้
จากมือเรียวที่ตุบหน้าอกห้ามไม่ให้เขาป้อนจูบ ทว่ากับแปรเปลี่ยน แขนเรียวทั้งสองข้างโอบต้นคอคนตัวสูงอย่างลืมตัวขณะที่ทั้งสองยังคงป้อนจูบซึ่งกันและกัน
“อืม” คุณหมอหลุดเสียงครางในลำคออย่างพออกพอใจ ที่เธอเป็นใจไม่ปฏิเสธสิ่งที่เขายัดเยียดให้ ริมฝีปากหนาอุ่น ค่อยๆ ถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก จากนั้นก็ไซร้เข้าที่ลำคอขาวระหง มือเรียวขย้ำเรียวผมดกดำของคุณหมอ ร่างบางกัดริมฝีปากด้วยความเสียวทรมาน อีกนิดฉันจะต้านอารมณ์ไฟพิศวาสที่ถูกเขาปลุกเร้าไม่ไหวแล้ว แต่ตรงนี้มันไม่ได้
ริมฝีปากหนาเลื่อนต่ำลงมาจนกระทั่งถึงเนินอก กระดุมนักศึกษาไม่รู้ถูกปลดตอนไหน รู้ตัวอีกที เนินหน้าอกอวบของฉันเต็มไปด้วยน้ำลายของเขาเสียแล้ว
ณคุณสบตาคนตัวเล็ก ทว่าขณะที่ริมฝีปากหนาจะงับเข้าเม็ดยอดอกปทุมถัน
!! หมับ !! กับถูกมือของเธอห้าม นัยน์ตาคู่สวยสั่นสบตาเขาอีกครั้ง อินนาเม้มริมฝีปากแน่นสั่นระริก เธอกำมือเขาแน่น
“ตรงนี้ไม่ได้นะคะ” เธอส่ายหน้าให้เขา ขณะที่เขาสบตาเธออย่างใกล้ชิด มันน่าอายมาก เธอเจอเขาสองรอบแต่ก็เผลอถึงเนื้อถึงตัวกันถึงสองรอบ
“หึ...เธอจำฉันได้หรือยัง”
คนถูกถามไม่ตอบ ทว่าเธอใช้จังหวะที่เขาเผลอ ผละคนร่างสูงนั้นออกจากตัว
!! พรึ่บ !! จากนั้นก็รีบสาวเท้าหนีเขาด้วยความเร็ว
ณคุณมองตามร่างบางที่วิ่งหนีเขาด้วยท่าทีตกใจ ราวกับว่าช็อกสุดๆ ที่เธอเจอเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
!! หึ...!! คุณหมอเค้นยิ้ม มือหนาแตะที่ริมฝีปากของตน ใบหน้าอันหล่อเหลาหลุดยิ้ม ทว่าขณะที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้อง
!! แก๊ก !! เท้าหนักๆ กับเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง คุณหมอย่อตัวหยิบมันขึ้นมา
“หึ...ดีที่ยังไม่แตก งั้นเจ้าของเธอ คงไม่พอใจฉันแน่” ณคุณหยิบมันขึ้นมา พลิกซ้ายพลิกขวา ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับ
“อินนา อินนางั้นเหรอ” จากนั้นเขาก็เก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อ
