บทที่ 14 คลื่นใต้น้ำ

เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับโกหก

พลับพลึงจัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าใบเล็กอย่างเชื่องช้า สายตาทอดมองหญิงสูงวัยที่กำลังนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง แม้สีหน้าของแม่ดูสดใสขึ้นกว่าวันแรกที่เธอกลับมา แต่ความกังวลในใจของพลับพลึงก็ยังไม่จางหายไป

“ไม่ต้องห่วงแม่หรอกลูก ไปทำงานเถอะ” มือเหี่ยวย่นเอื้อมมาลูบศีรษะขอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ