บทที่ 19 คลื่นลมที่กำลังก่อตัว

แบรนดอนออกแรงลากกึ่งจูงพิมพ์มาดาไปตามโถงทางเดินของเรือสำราญ ทว่าด้วยความเร็วและแรงกระชาก ทำให้อาการเมาเรือของหญิงสาวที่กำเริบอยู่แล้วทรุดหนักลง จนใบหน้าซีดเผือด

"คุณแบรนดอน... ปล่อย พลับเดินไม่ไหวแล้ว"

เสียงหวานเอ่ยอย่างกระท่อนกระแท่น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบก้าวต่อไม่ไหว

"อย่ามาสำออย พิมพ์มาดา ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ