บทที่ 34 ความจริงที่ซ่อนเร้น

“คุณจะไปไหน พลับพลึง!”

เสียงทุ้มตวาดกร้าวแข่งกับเสียงฟ้าร้อง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ก่อนจะกระชากร่างที่เปียกปอนของหญิงสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้า

“ปล่อยฉัน! ฉันจะกลับบ้าน!” พลับพลึงสะบัดแขนอย่างแรง แต่มือของแบรนดอนกลับบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก

“ด้วยสภาพนี้เนี่ยนะ? เธอเสียสติไปแล้วหรือไง!”

ชายห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ