บทที่ 13 หีบไม้

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้...” 

นลินญาพึมพำเสียงสั่น มือที่ถือแว่นขยายเริ่มสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้

“ผมพยายามจะรักษามันไว้ พยายามจะดับไฟ... แต่ผมก็มาช้าเกินไป สิ่งที่เหลืออยู่จึงมีเพียงรอยไหม้เกรียมที่เป็นตราบาปติดตัวผมมาจนถึงทุกวันนี้” 

ชวินท์ยังคงพูดต่อไป เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และก้าวเดินเข้ามาใกล้เธออย่...