บทที่ 17 ปิ่นทองคำลงยา
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ภูริพัฒน์ธาดา นลินญาลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความปวดร้าวที่กระบอกตาและอาการปวดหัวตึบๆ ที่ขมับซ้าย มันเป็นผลพวงมาจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงและฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนตลอดทั้งคืน
ภาพของชายในชุดรา...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 ชายผู้ติดอยู่ในความฝัน
2. บทที่ 2 หลอกหลอนและผูกพัน
3. บทที่ 3 นลินญา
4. บทที่ 4 จะไม่ขอรัก และจะไม่ขอเชื่อใจใคร
5. บทที่ 5 สบตาข้ามศตวรรษ
6. บทที่ 6 แม่บัว
7. บทที่ 7 การเข้าหาที่ถูกผลักไส
8. บทที่ 8 แผนการของนักธุรกิจ
9. บทที่ 9 บีบบังคับ
10. บทที่ 10 ข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้
11. บทที่ 11 ก้าวแรก
12. บทที่ 12 ข้อตกลง
13. บทที่ 13 หีบไม้
14. บทที่ 14 ห้องลับใต้ดิน
15. บทที่ 15 บรรยากาศลึกลับ
16. บทที่ 16 ฉัน-ไม่-ใช่-ผู้หญิง-คนนั้น
17. บทที่ 17 ปิ่นทองคำลงยา
18. บทที่ 18 ภาพเลือนลาง
19. บทที่ 19 ความห่วงใยที่ก่อตัว
20. บทที่ 20 เงาสะท้อนในดวงตา
21. บทที่ 21 ร่องรอยแห่งกาลเวลา
ย่อ
ขยาย
