บทที่ 20 เงาสะท้อนในดวงตา

เสียงเม็ดฝนที่สาดกระทบกระจกบานใหญ่ของคาเฟ่สไตล์ลอฟต์ย่านใจกลางเมืองไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในร้านดูสดชื่นขึ้นเลยสำหรับ ‘พิมพ์ชนก’ หญิงสาววัยยี่สิบหกปีนั่งเคาะนิ้วเรียวกับโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเหม่อลอย สลับกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเป็นระยะ คิ้วเรียวสวยที่ได้รับการกันมาอย่างดีขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อพ...