บทที่ 23 กับดักฝันหวานและการเผลอใจ

แสงแดดยามเช้าทอดตัวผ่านผ้าม่านเนื้อนุ่ม สะท้อนผิวน้ำในกะละมังแก้วข้างเตียงจนเกิดเป็นลำแสงวิบวับ พะแพงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่ยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นตลอดทั้งคืน อุณหภูมิร่างกายของเธอลงมาเป็นปกติแล้ว พิษไข้ที่เคยทรมานถูกชะล้างออกไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกโปร่งสบายทว่าหนักอึ้งในอก

ดวงตากลมโตสุกใส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ