บทที่ 85 คืนเดียว 85

เวลาผ่านไปจนดึกมินขอตัวกลับไปก่อนส่วนเดียร์เมาแล้วนั่งหลับ ในขณะที่เขายังคงนั่งนิ่งมองเธออยู่อย่างนั้นไม่คิดจะทำอะไรไปมากกว่านี้แล้วคิดว่าจะกลับเลย แต่กลับได้ยินเสียงเอือยเฉือยยืดยาวของคนเมาทำให้ต้องหยุดนิ่ง

“ที่รัก…ที่รัก…คิดถึงมากนะรู้ไหม?” นัยน์ตาสวยพยายามลืมตามองคนที่คิดถึงสุดหัวใจแล้วยกแขนอ้าอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ