บทที่ 12 ตอนที่ 12
วาริชเบือนหน้าหนีจากอกกว้าง มือเรียวขยับร่างแบบตามที่ได้ดีลงานกับลูกค้าไปแล้ว ก่อนจะนึกขึ้นได้ จึงวิ่งตามแผ่นหลังกว้างไปที่ตู้ของตัวเองด้วยความรวดเร็ว
“วาหาเอง รออยู่ตรงนั้นแหละ” วาริชรีบหยิบเสื้อที่เธอได้แจกมาฟรี ก่อนจะเก็บกระเป๋า ที่เคยวางทับอยู่ข้างบนเข้าไปด้านใน อย่างไม่ต้องการให้ใครเห็นอะไรทั้งนั้น
“ห้ามมากวนตอนวาทำงานนะ” วาริชโยนเสื้อยืดในมือใส่ใบหน้าคมคายที่กำลังมองจ้องเธออยู่นิ่งๆ เมื่อเขาได้รับเสื้อไปเรียบร้อยแล้ว ร่างแบบบางจึงเบี่ยงตัวเดินออกจากร่างกำยำที่ยืนขวางทางอยู่
“คชา! จะทำอะไร”
วาริชที่คิดจะเดินผ่านไปเงียบๆ ถามเสียงเบาอยู่บนเตียง โดยมีร่างสูงของคนที่โยนเธอขึ้นมาบนเตียง ใช้ร่างกายใหญ่โตกักขังเธอไว้ใต้ร่าง
“นอนซะวา งานค่อยทำมันต่อพรุ่งนี้”
คชากวาดสายตามองสำรวจชุดที่วาริชใส่เร็วๆ มองนานกว่านั้นไม่ได้แน่ เพราะชุดที่เธอใส่มันโคตรจะเซ็กซี่ ชุดนอนสายเดี่ยวเข้าชุดกันกับกางเกงขาสั้น ปกติวาใส่แบบนี้นอนเหรอ? ถ้าใส่แบบนี้มานอนอยู่ข้างๆ เขา มันจะไม่ได้นอนมากกว่านะ
“วาชินแล้ว ได้งีบสักหน่อยก็ทำงานต่อได้นานหลายชั่วโมงเลย”
เธอไม่ได้พูดเกินจริงหรอก เหล้าแค่นั้นทำอะไรวาไม่ได้ เมื่อก่อนเธอดื่มหนักพอสมควร ร่างกายมันก็เลยคุ้น
ชินกับแอลกอฮอล์
“ไม่เอา ชวนมานอนด้วยไม่ใช่รึไง จะทิ้งกันไปไหนอีกละ”
เธอเป็นคนชวนเขามานอนด้วยกันนะ เพราะฉะนั้นต้องนอนอยู่ข้างๆเขาสิ จะหนีไปทำงานได้ไง
“ก็นี่ไง ยกให้ทั้งห้องเลย วายังไม่ง่วง”
ใครมันจะนอนลงละเห้ย แกนอนอยู่ข้างๆแบบนี้ ฉันเป็นผู้หญิงนะ ทำใจกล้าชวนเพราะหวังจะกวนตีนเฉยๆ ไม่คิดว่าคชาจะบ้าจี้อยากนอนกับเธอจริงๆ
“อย่าเรื่องมาก”
พูดจบร่างสูงก็ทิ้งตัวลงไปนอนข้างๆ วาริชยังใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นเดิม กลิ่นที่เขาเองก็ชอบจนติด สบู่ก็ยังเป็นกลิ่นเดิม อะไรที่มันเดิมๆ ทำเอาเขาแทบคลั่ง
“คชา จะมุดเข้ามาทำไมเนี่ย”
มือเรียวเอื้อมไปผลักใบหน้า คนที่กำลังซุกหน้าเข้ากับหลังคอของเธอ เขาทำนิสัยแบบเดิมอย่างที่ชอบทำตอนยังคบกันอยู่
แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาก็ทำแค่นั้นจริงๆ ตลอดเวลาที่คบหากัน ความจริงเขาก็คงอยากทำมากกว่านั้น แต่โดนวาริชด่าจนถอย จึงทำได้แค่ซุกหน้ากับซอกคอวาทุกคืนเท่านั้นเอง
“ชุดสวยนะ”
ที่จริงวาริชในวันนี้สวยสุดๆจนเขาแทบหยุดหายใจ แต่เขาไม่อยากชมเธอนักหรอก เพราะยัยผู้หญิงที่ชื่อวาริช ไม่เคยยินดีกับคำชมของเขาเลยสักครั้ง
“ชอบเหรอ เดี๋ยวซักแล้ว จะส่งไปให้”
วาริชไม่กล้าขยับตัวเลย ได้แต่นอนนิ่งๆให้คชากอด ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด ว่าทำไมถึงยอมให้เขาทำแบบเดิม หรือมันจะเป็นเพราะข้อตกลงนั่น
คบกันสามเดือน เธออยากรู้ความรู้สึกของตัวเอง ว่ารู้สึกกับเขาแบบไหน เธออยากลองพิสูจน์มันอีกครั้ง
“ไม่อยากได้ชุด ชุดนั้นตั้งใจซื้อให้ ตอบตอนนี้เลยได้ไหม ว่าจะยอมคบกันอีกครั้ง”
ใบหน้าคมพูดอยู่ใกล้ๆหูด้วยเสียงแผ่วเบา เขากำลังพยายามอย่างหนักให้หยุดร่างกายทุกส่วน แต่มันทำไม่ได้ มือที่กอดร่างนุ่มนิ่มบอบบาง เริ่มขยับไปมาช้าๆตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย ที่มีชุดนอนบางๆกั้นอยู่ ริมฝีปากหน้าไล่พรมจูบไปตามลาดไหล่ของเธอเบาๆ
“แค่สามเดือนนะคชา ถ้ามันไปไกลกว่านี้ไม่ได้ วาจะเลิก”
“…….”
“หยุดจูบสักที วาจะนอน”
คชาไม่อยากตอบเรื่องที่เธอพูดมาเมื่อกี้ เขาจึงกดจูบลงไปแรงๆตามลาดไหล่ของเธอ เมื่อกี้เธอตกลงคบกับเขาแล้ว เขาทำได้ถ้าเธอไม่ห้าม
“แต่คชาไม่ง่วงอะ”
เขาตื่นเต็มที่เลย น้องชายเขาก็ด้วย มันตื่นตั้งแต่เห็นชุดวานั่นแหละ และยิ่งทำแบบนี้น้องชายเขายิ่งตื่น ตื่นจนเขาอึดอัด เพราะมันกำลังขยายตัวภายใต้กางเกงของเขา อยากปลดปล่อยจะแย่
“ไม่ง่วงก็แล้วแต่ วาง่วงแล้ว” วาริชเลื่อนมือไปจับมือปลาหมึกที่มันดิ้นไปมาอยู่บนตัวเธอ เธอต้องหยุดคชา ไม่งั้นมันจะไม่หยุดจริงๆ
“คบกันเฉยๆนะคชา จะไม่มีการเอากันเป็นอันขาด”
“น่าเบื่อวะวา ยอมคนอื่น ยกเว้นคชาเหรอ”
เท่าที่สอบถามมาจากมาดามเมื่อวันก่อน วาริชมีแฟนมาแล้วหลายคนในช่วงเวลา 5 ปี แต่ละคนก็คบนานพอสมควร และพวกมันก็คงได้เธอไปแล้ว เพราะมีบางคนที่เขาพอจะรู้จัก เห็นมันพูดกันไม่ขาดปากว่า วาริชเด็ดมาก
“จะเลิกไหมละ”
ชินแล้วกับคำนี้ แต่ได้ยินจากปากหมาๆของคชาแล้วมันเจ็บจี๊ดๆยังไงก็ไม่รู้
“นอนเหอะ” คชาหยุดทุกอย่างลง แล้วนอนหันหลังให้วาริช ถ้าเขาไม่พาตัวเองหนีจากร่างน่าฟัดของเธอ เขาได้จับเธอขย่มจมเตียงจริงๆแน่ ผู้หญิงอะไรน่าฟัดชิบหาย
ไม่โกรธและไม่ถือที่เธอเคยผ่านใครมา แต่อยากให้เธอยอมเขาบ้าง เพราะเขาไม่ชอบบังคับเอากับใคร
