บทที่ 3 ตอนที่ 3

“กูเห็นกับตาว่ามึงเอากับมันอยู่ ปล่อยกูเลย” วาริชตะคอกออกไปเสียงดัง ไม่แคร์หรอกว่าใครจะมอง เบื่อเต็มทีกับผู้ชายคนนี้ ไม่คิดจะพูดดีด้วย ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟน เพิ่งไปเอากับคนอื่นมา ต้องพูดดีด้วยไหมละ ก็ไม่ 

“วาครับ คนนั้นพี่แค่ซื้อมา ก็วาไม่ยอมพี่เลย” ภัทรสร จึงต้องนั่งลงคุกเข่าลงข้างๆ เมื่อคนสวยตรงหน้าเอาจริงจนดูหน้ากลัว ต่างจากวาริชคนเดิม 

“กูจำเป็นต้องยอมมึงไหม ไอ้สำส่อนเอ้ย ไปไกลๆเลย รำคาญ” วาริชสะบัดมือออกแรงๆ เมื่อภัทรสรเลื่อนมือขึ้นมากุมมือเธอไว้แน่น แต่แรงเธอเหรอจะสู้แรงควาย

“แต่พี่รักวานะครับ”

“รักเงินกูสิไม่ว่า ออกไป ของในห้องกู มึงไม่ต้องกลับไปเก็บนะ กูโยนทิ้งหมดแล้ว ยังไงก็มีแต่ของที่กูซื้อทั้งนั้น” 

พูดจบร่างของวาริช ก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เธอแทบจะถีบคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเดินตึงตังกลับมาหาเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะเดิม

“ว้าย! ทำไมอิวาเกรี้ยวกราด” แซวมันไปอย่างงั้นแหละ ปกติวาริชไม่ใช่คนแบบนี้ แต่สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำมันก็สมควร ที่อีวาเพื่อนเธอจะโกรธ แค่นี้มันน้อยไปด้วยซ้ำ 

“พูดมาก เลี้ยงเหล้าหน่อยสิ ม๊าขา” วาริชเกาะแขนออดอ้อน อยากเมาให้ลืมความบัดซบที่ไอ้บ้านั่นทำกับเธอที่สุด 

“หืม?? คนอย่างอิวา ต้องให้คนอื่นเลี้ยงเหล้าด้วยเหรอ” มาดามแค่หยอกเล่นแหละ ให้เลี้ยงเพื่อนคนนี้มากกว่าเหล้าเธอก็เลี้ยงได้ แม้ฐานะเธอกับเพื่อนจะต่างกันมาก แต่ก็ใช่ว่าอีวาของเธอมันจนซะที่ไหน มันก็แค่หาเรื่องกินฟรีนั่นแหละ 

“น้องวอสก้าสองขวด” วาริชไม่สนใจหรอก มาดามไม่เลี้ยงก็จ่ายเองได้ ตอนนี้เธออยากเมา และเหล้าเพรียวๆ คือสิ่งที่เธอต้องการ เมาเร็วก็ลืมเร็ว เมาช้าก็ลืมช้า 

“กูต้องแบกใช่ไหมอิวา” มาดาม ถามคนที่ลุกไปนั่งรอเหล้าอยู่โซฟาฝั่งตรงข้าม 

เพื่อนเธอไม่เคยร้องไห้เสียใจเรื่องผู้ชาย ทำเหมือนตัวเองไม่รู้สึกอะไรกับใครทั้งนั้น แต่เพื่อนที่คบกันมามากกว่า10 ปี แบบมาดามคนนี้รู้ดี ว่าอีวาริชเพื่อนเธอมันก็เสียใจเป็น 

เพียงแต่มันไม่เคยร้องไห้เท่านั้นเอง คนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้มันหลั่งน้ำตา นั่นคือคำพูดที่มันติดปากอีวาไปแล้ว 

คชาที่กำลังจะออกไปต่อ กับนางแบบหุ่นสะบึ้มถึงกับต้องนั่งลงสั่งเหล้า แล้วดื่มมันเงียบๆ กับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ที่เกิดขึ้นข้างๆโต๊ะของเขากับรุ่งฤดี

5 ปีที่ไม่ได้เจอกัน ยัยนั่นนมโตขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยอะ เซ็กซี่ขึ้นด้วยมั้ง เพราะดูจากชุดที่มันแหวกจนเห็นขาอ่อนนั่น

แม้ข้างบนชุดของวาจะเรียบร้อย เพราะเป็นเดรสแขนยาวสีแดงปิดหน้าอกอวบอิ่ม แต่ชุดมันสั้นหรือผ้ามันไม่พอ ทำไมมันปิดกางเกงในยัยนั่นไม่มิดเลย และวาริชขยับแต่ละที เขาต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดเสียว เพราะว่าเห็นของดีของอดีตคนที่เขาเคยจีบ

“มองอะไรของแกคชา” วาริชนั่งหันหน้าไปทางโต๊ะของคชา เห็นตลอดแหละว่ามันมองใต้ชุดเดรสของเธอ แถมยังกลืนน้ำลายตลอดเวลา ไอ้โรตจิตเอ้ย

“มันจะได้ยินไหม เพลงดังขนาดนี้” มาดามถึงกับส่ายหน้า ถ้าสนใจมันขนาดนั้นก็เดินไปหามันสิ จะมานั่งจ้องตากันทำไมก็ไม่รู้ 

“ม๊า มึงเคยเอากับใครรึยัง”

พรวดดด

มาดามรีบยกมือปิดปากแล้วนะ แต่มันไม่ทัน เหล้าที่เธอเพิ่งดื่มไปจึงกลายเป็นละอองไปเต็มโต๊ะ แหม๋!! เสียดายที่มันไม่โดนหน้าอีคนที่กล้าถามเธอเรื่องแบบนี้ 

“เคยสิ” 

“เลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด”

“มึงเคยเห็นกูมีแฟนเหรอวา” เมื่อโดนจับได้ก็ต้องตอบออกไปตามตรงนั่นแหละ ถามเรื่องอื่นเถอะ อย่ามาถามเรื่องนี้มาดามตอบไม่ได้นะเพื่อน 

“ก็เผื่อซื้อกิน” 

มันก็มีเยอะแยะ ถ้าจะหาใครสักคนมานอนด้วย และความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวมันก็ดี มันไม่ต้องมาผูกความรู้สึกไว้กับใครด้วย 

“เดี๋ยวอิวา กูเป็นผู้หญิง แม่กูบอก ต้องรักนวลสงวนตัว”

“ก็เลยนั่งเหงาอยู่บนคานใช่ไหม”

“ก็แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่เว้ย” 

ไม่ใช่แค่มาดามหรอก เธอก็เหมือนกัน ทุกคนที่ผ่านมาไม่ใช่สักคน จนตอนนี้วาริชเริ่มอยากเปลี่ยนความคิดแล้ว ว่าอยากจะใช้ชีวิตอยู่บนคานเหมือนมาดาม

สองสาวนั่งกินเหล้าเงียบๆ ไอ้คนที่ใช่ของพวกเธอมันไปมุดอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ออกมาสักที นี่รอมาจนอายุ 25 ปีแล้ว แต่ไม่เคยเจอกันเลย หรือไอ้คนที่ใช่ของพวกเธอ มันโดนใครฉุดไปแล้ววะ 

หรือเพราะมาตรฐานสูงอย่างที่เพื่อนคนอื่นๆว่าเหรอ ก็ไม่นะ คนธรรมดาพวกเธอก็เคยคบ แต่พอรู้ว่าพวกเธอรวยหน่อย นิสัยปอกลอกก็มาแระ ส่วนคนที่รวยกว่าก็ชอบอวดว่าตัวเองรวย ไม่มีความพอดีสักคน 

“เมายังวา” มาดามมองคนที่ก้มหน้าไปกับโต๊ะ เวลาที่วาริชมันเครียดมันจะกินเหล้าอย่างเดียว ก็ดีที่มันไม่ไปวุ่นวายโต๊ะอื่น เพราะเธอขี้เกียจตามล้างตามเช็ด

“ยัง แต่มึนหัวนิดหน่อย แกไม่ต้องคิดจะแบกฉันหรอกม๊า ตัวแกก็แค่นั้น” วาริช เงยหน้ามาบอกคนที่ตั้งใจจะแบกเธอกลับบ้าน 

มาดามสูงแค่ 155 เองมั้ง ส่วนวาริชสูง 168 แต่อิม๊ามันสวยมากเลยไง ตัวเล็กเหมือนเด็กญี่ปุ่น หน้าก็สวย ตาก็โต จนวาริชแอบอิจฉา ถ้าวาเป็นผู้ชายวาจะจีบอีม๊านี่แหละ