บทที่ 4 ตอนที่ 4
“อะไร เคยแบกแกแล้วเถอะ” ก็คบกันมาตั้งหลายปี มันก็ต้องมีบ้างที่เธอได้แบกอิวากลับด้วยสภาพเมามาย แม้ส่วนมากอิวาจะแบกเธอกลับก็เถอะ
“วาไม่เมาหรอก เสียดายเหล้า” เวลาวาเมาทีไรมันไม่พ้นต้องอ้วกแตกทุกที วาจึงรู้ลิมิตตัวเอง ว่าควรพอตอนไหน
“แต่นั่นจะหมดขวดแล้วนะเว้ย เหล้าเพรียวนะมึง”
“เดี๋ยววามา”
ไม่รอให้อิม๊าบ่นหรอก วาริชเดินไปหยุดตัวเองลงที่โต๊ะของคชากับนางแบบที่เธอเคยเห็นผ่านๆ และตอนนี้ใบหน้าสวยของเธอ ก็ตั้งหน้าตั้งมองผู้ชายที่ถูกนางแบบสาวคล้องแขนอยู่ เพียงอย่างเดียว มองนิ่งๆเหมือนหาเรื่องนั่นแหละ
“ซวยแล้ว อิวากลับมา!!” มาดามตะโกนตามหลังมา แต่วาริชเลือกที่จะโบกมือบอกว่าไม่ต้องยุ่ง มาดามจึงต้องนั่งลงนิ่งๆ แล้วรอดูความชิบหายที่เพื่อนเธอกำลังจะทำ
“คชาคืนนี้วาว่าง ไปด้วยกันไหม”
คชามองหน้าคนที่ยืนรอคำตอบจากเขา เธอจะเล่นอะไรอีก เขาตามอารมณ์คนอย่างวาริชไม่ทันเลยสักครั้ง เธอเป็นผู้หญิงที่อ่านยาก แต่มันก็ดูน่าค้นหามากพอๆกัน
“ไม่เห็นเหรอว่าเขามีเจ้าของ ถ้าคันมากก็ไปหาคนอื่นสิ” รุ่งฤดีพูดเสียงนิ่ง ใบหน้าสวยของนางแบบสาวเชิ่ดขึ้นน้อยๆ เธอต้องรักษาภาพลักษณ์นางแบบของตัวเอง พยายามไม่แสดงตัวว่าหึงหวงเขา เพราะนั่นคือสิ่งที่คชาไม่ชอบ
“ไปไหม ถ้าไม่ไป จะได้ไปหาคนอื่น”คนที่สองสบตากันนิ่ง คชาเป็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะชอบควบคุมคนอื่น มากกกว่าถูกคนอื่นควบคุม
ตอนนี้เขาคงคิดว่า เธอกำลังเป็นคนเดินเกม ถ้าเขาไปกับเธอ ก็เท่ากับเดินไปเป็นเบี้ยให้เธอกิน วาริชรู้ดีว่าคำตอบของคชาคือไม่แน่นอน
“ไม่อะ หาคนอื่นเถอะ” ก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าผู้หญิงอย่างวาริชตอนนี้นิสัยเป็นยังไงบ้าง
5 ปีที่ไม่ได้เจอ เขาแทบจะไม่รู้เลยว่าเธอเปลี่ยนไปแค่ไหน ก็ถ้าใจกล้ามาถามเขาขนาดนี้ ก็คงโดนมาไม่น้อยแล้วละ และเขาไม่ชอบของเหลือซะด้วยสิ
วาริชไม่สนใจคำพูดของคชา แต่เธอเลือกที่จะนั่งลงบนตักเขา จนโดนนางแบบอย่างรุ่งฤดีกระชากแขนอย่างแรง
“คชาเป็นแฟนฉัน”
“ก็แค่คนที่คชายังไม่ได้เอาอะ อย่าเข้าข้างตัวเองเลย สงสาร!”
วันนี้วาริชโดนกระชากแขนไปกี่รอบแล้วเนี้ย กระดูกหักหมดแล้วมั้ง แต่ละคนนี่กินควายเข้าไปรึไง ถึงไม่คิดจะออมแรงกับวาริชเลย
“แก!!”
รุ่งฤดีปล่อยมือที่กระชากแขนวาริชออก หวังจะใช้มือนั่น ฟาดหน้าคนที่ลอยหน้าลอยตาอยู่บนตักของคชาอย่างถือดี ยัยบ้านี่มันเป็นใคร ทำไมคชาถึงยอมให้มันนั่ง ทั้งที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน
“จุ๊ๆ อย่าเกี้ยวกราดสิคะ เดี๋ยวคนได้แห่ขึ้นแฮชแท็กหรอก คราวนี้ได้ดังกว่าเกาะคชา ลูกหลานไฮโซแน่ๆ”
วาริชจุ๊ปากใส่คนที่เงื้อมือหวังฝากรอยนิ้วทั้งห้าบนหน้าเธอ ก่อนจะยิ้มเหยียดหยันเมื่อแม่นางแบบคนนั้น วางมือลงบนตักเพราะกลัวตัวเองเป็นข่าว
“จะเล่นอะไร”
ใบหน้าคมคายก้มลงไปถามคนที่นั่งอยู่บนตัก ตัวก็นุ่มนิ่มหนุบหนับน่าฟัดดี แถมยัยนี่ยังหันหน้าเข้าหาเขา จนหน้าอกเธอแอบโดนตัวเขาผ่่านเนื้อผ้าบางๆที่มันกางกั้น เขารับรู้ทุกไออุ่นของเธอ แต่ไม่รู้เธอจะรู้สึกอะไรไหม เพราะใบหน้าเธอไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิดเดียว
“ช่วยหน่อยดิ ไอ้นั่นแฟนเก่า มันเพิ่งไปเอากับคนอื่นมา ตอนนี้มันไม่ยอมไปอะ”
วาริชมองไปทางอดีตแฟนที่ยังไม่ไปไหน เขาเอาแต่นั่งกินเหล้าอยู่อีกมุมของร้าน แต่สายตาจ้องมองที่เธออย่างน่ากลัว
“มาขอร้องให้แฟนเก่าอีกคนช่วยนี่นะ” คชาแอบสูดดมกลิ่มน้ำหอมที่มันลอยมาแตะจมูก ส่วนมือข้างที่ว่างก็จับมือคนที่เขาพามาด้วยแน่นๆ ไม่ได้จับปลาสองมือ แต่ไม่อยากให้รุ่งฤดียุงกับวาริชตอนนี้
ยัยนี่กำลังอยู่ในโหมดพร้อมทำลาย ถ้ารุ่งฤดีฟาดหน้าวาริชตอนนี้ คนที่พังไม่ใช่วาริช แต่จะเป็นตัวเธอเองนั่นแหละ
“ไม่มีคนกล้าเสี่ยงกับลูกรัฐมนตรีอย่างคชาหรอก ช่วยหน่อยสิ”
ใครๆต่างรู้จักคชาดี เพราะเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของรัฐมนตรี และภัทรสร ที่เป็นแฟนเก่าเธอก็น่าจะรู้จัก เพราะเขาทำงานในกระทรวง แม้จะอยากเข้ามาลากคอวาริชไปด้วย แต่คงไม่กล้าเสี่ยงมีเรื่องกับคชาแน่ๆ
“ไปคุยที่คอนโด เดี๋ยวปล่อยกลับ”
คชาไม่รอให้วาริชตัดสินใจหรอก เขาอุ้มเธอลงจากตักอย่างง่ายดาย ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ตัวเล็กเลยสักนิด แต่ยังไม่ทันที่เท้าของวาริชจะแตะพื้น คชาก็ตวัดเธอขึ้นพาดบ่าทันที
“คชา วาจะอ้วก”
“นิ่งๆดิ มันหนัก”
คชาไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมวาริชถึงดูกลัวผู้ชายคนนั้น แต่เท่าที่คนลือ ไอ้นั่นชอบทำร้ายร่างกายแฟนด้วย เพิ่งรู้ว่าวาริชยอมคบกับคนแบบนั้น
“คชา! เรามาด้วยกันนะ” คชาออกเดินไปแล้ว แต่คนที่ไม่รู้จะทำยังไงอย่างรุ่งฤดี ได้แต่ตะโกนถามเสียงดัง พลางกุมมือที่โดนคชาบีบไว้แน่น เพราะเจ็บ
“เลิกคุยเถอะ”
เขาไม่สนใจหรอก ไม่ได้เป็นอะไรกัน ยังไม่ได้กันสักครั้ง ไม่ได้คบด้วยนะ แต่ให้เกียตริที่เธอมาหาบ่อยๆ เลยไม่อยากพูดให้เสียน้ำใจ แต่ตอนนี้เขาเบื่อ เพราะเขามีคนที่น่าสนใจกว่าอยู่บนบ่า
